____________________WELKOM_______________________

 . 

Boek: Boodschappen van HOOP, OVERleven in de psychiatrie

13 november 2015 was wel een bijzondere dag. Mijn eerste boek zag toen het levenslicht. Het boek kreeg als titel

Boodschappen van HOOP, OVERleven in de psychiatrie (Auteur:Maurice Wasserman.Vormgeving: Annet Gortzen. Tekeningen: Ralph Brendt)

Dit boek bevat mijn Herstelverhaal en daarnaast 55 columns die ik schreef voor het  cliëntenblad en het personeelsblad van Mondriaan in de jaren 2006 t/m 2014.

De columns geven een goed tijdsbeeld van de psychiatrie. De columns zijn met een knipoog geschreven, maar pogen wel de tekortkomingen van de huidige GGZ bloot te leggen.

De rode draad van 'Boodschappen van HOOP' vormen mijn opnames, het Beschermd Wonen, het oppakken van het Zelfstandig Wonen én het werken als professionele ervaringsdeskundige.

Het boek is geschreven voor iedereen die met mensen werkt en/of cliëntervaring heeft in de GGZ.

HOE VERKRIJG JE EEN BOEK?

Maak €13,95 over op rekeningnummer: Nl73INGB0005663991 tnv.            AMJ Gortzen. Verzendkosten: €2,75.  Bij 'omschrijving' vermeld je het adres waar het boek naar toe moet.

 

telefonisch ben ik bereikbaar op 06 38 43 23 63 

 

Annet (vormgeving) en ik zouden het fijn vinden als je hieronder een recensie zou willen zetten! Wij wensen eenieder véél leesplezier toe! 

afscheidscolumn

Paul en compliment

 

Het was ergens in de zomer van 2005 dat ik mijn eerste stukje schreef in ‘De Mondriaan’.  En het is nu, in de winter van 2014, dat ik mijn laatste stukje aan het papier toevertrouw.

Vaak schreef ik over persoonlijke zaken, maar ook schuwde ik het niet om kritiek te leveren op Mondriaan. Ik ben niet alleen kritisch gebleven in mijn columns, maar ook in mijn functie als ervaringsdeskundige. Daar ben ik best trots op, want niets is makkelijker dan ‘meelopen’.

 

Na het verschijnen van mijn stukjes, liep mijn mailbox meer dan eens vol, vóóral toen ik ook voor medewerkerblad Palet ging schrijven.  

Dat had waarschijnlijk te maken met een terugkerend thema in mijn columns; ik vond en vind nog steeds dat de psychiatrie mensen te snel afschrijft en dat er te weinig wordt gedaan met het gezonde deel van mensen. Veel lezers waren het met mij eens en sterkten mij in mijn opvatting.

 

Mijn hoop is dat de nieuwe lichting ervaringsdeskundigen niet alléén verbinding met professionals zoekt, maar dat zij daarnaast óók de rol van ‘luis in de pels’ durven in te nemen. Want er is nog veel te verbeteren in de psychiatrie.

Ook wil ik in dit laatste stukje tekst nog mijn dank uitspreken aan Paul Jehoul. Hij was het die me – vooral in de begintijd – van feedback voorzag, zonder betuttelend te zijn. Ook pleegde hij nooit censuur. Dat vond ik mooi aan hem. Later kwamen er andere redacteuren en ook bij hen kreeg ik gelukkig de ruimte.

Ik ga nu werken bij Relim, daar ga ik onder andere een cliënten/medewerkerblad mee opzetten. Verder kan ik bij Relim gelukkig méér aan de slag met kwaliteiten van mensen.

 

En tja, zo af en toe was er in het verleden wel eens een manager of directeur boos op mij vanwege mijn teksten. En laat ik maar eerlijk zijn: ik schrok daar wel ’s van.

Maar nu, jaren later, zie ik dat als een vet compliment!

 

Het management bij Relim is gewaarschuwd….

 

Maurice

 

_____________________________________________________ 

afscheid oude werkgever...en nieuwe start

A.s Maandag begin ik bij deze  nieuwe werkgever

Dus moest ik een afscheidstekst schrijven voor het intranet van de GGZ-instelling, mijn huidige werkgeve
20 Februari is er dan een afscheidsreceptie, van 16.00 uur tot ca 17.30 uur: Einde aan een mooie periode van pionieren.




Maurice Wasserman neemt afscheid van Mondriaan

28 augustus 2006 begon ik als ervaringsdeskundige in het ‘pilotteam’ FACT Hoensbroek onder leiding van Johan Stotijn. Het FACT concept was toen nog relatief nieuw. Het was dus voor iedereen pionieren geblazen. Voor mij was het dubbel pionieren, omdat de functie Ervaringsdeskundige nog in de kinderschoenen stond.

Van relatief ‘groentje’ heb ik me uiteindelijk weten te ontwikkelen tot professioneel ervaringsdeskundige.
Ik maakte me in de loop der jaren veel kennis eigen over het begrip ‘Herstel’en ‘Herstelondersteunende Zorg’. Kennis die ik opdeed bij het Landelijke HEE-team van het Trimbos-Instituut.

Na de pilot in Hoensbroek werd ik tijdelijk gekoppeld aan alle 6 bestaande teams in Parkstad. Dit bleek geen gelukkige keuze. Mijn tijd en aandacht werd te zeer versnipperd. Uiteindelijk werkte ik 3 jaar met veel plezier, tot heden, in wijkteam Heerlen-Centrum.

Naast het werk in de wijkteams heb ik het zelfhulp initiatief (herstelwerkgroepen) binnen Mondriaan mee opgezet. Dat dát nu staat, beschouw ik als een mijlpaal. Ook heb ik die jaren mee gewerkt aan de implementatie en versterking van ervaringsdeskundigheid binnen Mondriaan. Ik hoop dan ook oprecht dat nieuwe ervaringsdeskundigen het wat makkelijker krijgen dan dat ik het had in de pioniersfase. En natuurlijk schreef ik al mijn werkzame jaren met veelplezier columns voor de bedrijfsbladen.

Zelf ga ik verder met werk bij Relim. Een nieuwe uitdaging: Ik vind het belangrijk dat ik daar meer met het gezonde stuk van mensen aan de slag kan. Binnen de psychiatrie ligt mijns inziens de focus toch nog te veel op ziekte. Naast de werkzaamheden bij Relim blijf ik ook lesgeven in ‘herstel’ en ‘herstelondersteuning’ via een trainingsburo, Zuyd Hogeschool en andere opdrachtgevers

Ik wil iedereen bedanken voor de fijne samenwerking en wellicht tot ziens!

Maurice
 
_____________________________________________________
 
 

Zekerheden?

Onzekerheid.

Het is nog volop crisis in Nederland en in de  landen om ons heen. Onzekerheid kan lastig zijn, ik denk nl dat de meeste mensen behoefte hebben aan een aantal basiszekerheden.

Ook in de psychiatrische hulpverlening staan heel wat oude zekerheden op het spel. Zo wordennin rap tempo bedden afgebouwd, gaat veel zorg over naar gemeenten.

Hoe gaat dit alles uitpakken? onze Minister-president en zijn kabinet spreekt van de participatiesamenleving. bedoelt  zij daarmee dat mensen met een psychiatrische kwetsbaarheid ook actief mogen werken, en bijv wonen IN de samenleving? 

Dat zou mooi zijn, als 'we' mee mochten doen. Maar zelf ben ik er niet zo gerust op. ik heb nl niet het idee dat dit kabinet opkomt voor de de meest kwetsbaren. Al weet ik dat laatste

nog niet af 

 

Wij zijn ons brein?

In september mocht ik  Dick Swaab in levende lijve aanschouwen in de Schouwburg van Heerlen. De bijeenkomst werd georganiseerd door kenniscentrum Maiar.

Swaab is een gerenommeerde neurobioloog die het niet schuwt om in tv-programma’s zijn boek ‘wij zijn ons brein’ te promotenswaab.

Hij is een omstreden man. Hij gaat ervan uit dat alle kenmerken van ieder individu vastliggen in de hormoonhuishouding en de bouw van de hersenen. Dat is nogal een beperkende visie op de mens, vind ik zelf.
De natuurkundige en chemische processen in onze hersenen bepalen hoe we reageren en wie wij zijn. Voor echte vrije wil is eigenlijk niet veel plaats en waarschijnlijk bestaat die dan ook niet, evenmin als een geest of ziel die onafhankelijk van de hersenen kan functioneren.
Tot zover in het kort Swaab’s visie.

Toen Dick Swaab klaar was met spreken, was er gelegenheid tot het stellen van vragen. Helaas kwam ik niet aan de beurt.

Ik had hem willen vragen waarom ik nooit veel hulp heb ervaren van alle medicatie die ik ooit slikte. Ik heb heel wat naar binnen ‘gekiept’ in de 20 jaar dat ik psychiatrische behandeling onderging. 
Alle mogelijke anti-depressiva, diverse anti-psychotica en zowat alle benzo’s . Er is dus heel wat invloed uitgeoefend op de chemische processen in mijn hoofd. Zonder echt goed resultaat.
Je zou natuurlijk kunnen tegenwerpen dat ik de bekende uitzondering ben, maar daar  geloof ik niet in.
Natuurlijk kun je het brein positief beïnvloeden door medicatie voor te schrijven. Maar is het niet veelal zo dat ieder mens ergens bij wil horen? Dat bijna iedereen graag zinvol werk doet.? Dat mensen steun vinden in hun geloof, los van het feit of er een god bestaat? Dat mensen behoefte hebben aan intimiteit?
Verder  herstellen veel mensen wanneer ze weer aan de slag kunnen gaan met hun talenten.  In de psychiatrie wordt daar nog steeds te weinig naar gekeken, ook anno 2012.

Ik vond Dick Swaab een aardige man en het was leuk om hem in levende lijve te zien.

Maar ook Dick Swaab is niet alleen zijn Brein. Swaab is vooral neurobioloog, maar ook schrijver, spreker in het openbaar, vader van enkele kinderen, opa, tuinier en misschien schrijft hij zo af en toe wel een columnn
Knipoog

 


#column ggzblad Heerlen

_____________________________________________________

 

Emile, toch!

Ik schrijf hier over alles wat me interesseert.  Zo volg ik  graag de politiek. Al heb ik de meeste debatten overgeslagen. Ze gingen over niks. 

Politici kregen nauwelijks de tijd om hun partijprogramma uit te leggen of toe te lichten.
Wel interessant vind ik de verkiezingsuitslag. Twee grote stromingen in het politieke landschap lijken tot elkaar veroordeeld. De liberalen en de sociaal-democraten dus.

VVD en PVDA lijken ernstig verliefd.

Voor Rutte en Samsom liggen grote uitdagingen. Waar kan rechts van links leren en waar kan links vaardigheden van rechts opdoen? Zo simplistisch bekijk ik het dan maar. Teamwerk van de juiste - vaardige -  personen met verschillende invalshoeken kan wellicht leiden tot vernieuwde inzichten en verrassende resultaten.

Kunnen de geliefden partijbelangen opzij  zetten en  elkaar successen gunnen? Zal  harmonie zegevieren?

En kan Emile Roemer - de SP krijgt altijd mijn stem - eens eindelijk ophouden met schelden op de PVDA? Want niet Samsom, maar hijzelf is verantwoordelijk voor de schamelijke 15 zetels die zijn partij uiteindelijk kreeg.

#zomaar een politieke overpeinzing. Meer verstand heb ik r niet van. en hier laat ik t bij.
#zoveelmeermooisomoverteschrijven.


______________________________________________________

 

kabouter

Eigenlijk ben ik iemand van het mooie weer. Ik bedoel daarmee dat ik van het voorjaar en de zomer erg kan genieten. Vroeger werd ik in het najaar altijd erg somber. Gelukkig is dat tegenwoordig veel minder het geval. Het is nu zelfs zo dat ik erg kan genieten van het najaar: het is dan niet meer zo heet, de bladeren zijn prachtig, och de dagen zijn best nog lang, en het is een prachtige wandeltijd.

Toen ik een jaar of 18 was kon ik uren liggen bakken in de zon. Die tijd is voorbij. Ik vind het heerlijk als de temperaturen tussen de 18 en 23 graden liggen. Warmer hoeft niet meer. Dus dit weekend was het genieten.

spillebeen niet thuis!!Gisteren dus even de Brunssummerheide bezocht. Een prachtig wandelgebied. 15 minuten fietsen vanaf mijn appartement. Ik had mijn smartfone niet bij me. Dat had één groot voordeel, mijn focus lag meer op al dat natuurschoon. Nadeel was dat ik weinig mooie plaatjes kon schieten. De Paddestoel is gefotografeerd door mijn vriend, samen genoten we gisteren intens van een prachtige wandeling.

Kabouter Spillebeen was niet thuis, jammer eigenlijk......Laat de herfst maar komen!!

 

______________________________________________________________

terug van.

Nou dat was lang geleden. Maar ik wilde dan toch maar weer het bloggen gaan oppakken. Eigenlijk komt het óók vanwege het bestaan van facebook, dat ik minder schrijf.
Maar een blog bijwerken is uiteindelijk toch leuker en vereist wat meer creativiteit.

Mijn laatste stukje ging over mijn slechte gezonheid. Inmiddels lijken de ergste problemen opgelost. Wel nog pijn, maar alles is goed hanteerbaar en het is niets van neurologische aard. De pijnen lijken veroorzaakt door overbelasting, agv mijn lengte en daardoor verkeerde houding. Later misschien meer over de revalidatie.

In mijn werk gaat het ook lekker. Inmiddels heb ik 12 collega's erbij. Twaalf mensen met een lang psychiatrie-verleden die één jaar binnen de instelling stage gaan lopen.
Dus ik krijg er collega's bij!! Dat is een grote stap voor de instelling. En natuurlijk zie ik met lede ogen aan dat er bij de implementatie nogal wat fouten worden gemaakt. Maar vooralsnog geldt dat het glas meer dan drie-kwart vol is!!
Ggz- Heerlen lijkt dus echt een inhaalslag gaan te maken.

Wat nog in zo'n eerste blogje? O ja. Ik ben sinds kort 'om'. Ook in het bezit van een smartfone. Lang getwijfeld maar het is mijn beste aankoop ooit. Levert megaveel plezier op. Gisteren liep ik bijv door Heerlen-Centrum en zag dit leuk bordje staan. Kun je toch niet maken, om dit niet op 'n foto te zetten, he??bordje heerlen

 

Dat was het voor de 1e keer. Hoe is het bij jullie, trouwens??
Ik kom graag, én gauw, weer lezen.

 



 

_____________________________________________________

ik blog dus ik besta

De reden waarom ik zo weinig blog, is hier te lezen. Langzaam aan gaat t wat beter met me. De pijn overheerst nu niet meer de hele dag. Ik was in december in België voor onderzoek, en de mri aldaar wees uit dar mijn wervelkolom goed is.

De neurochirurg verwees daarop door naar de chiroprakter, en daar ben ik nu zo'n 8 weken bezig. Ik merk zeer langzaan vooruitgang en dat is mooi. Daarbij heb ik een aangepaste burostoel, en ook dat doet erg goed. Nooit geweten dat je vanuit je rug zoveel pijn kunt hebben.
Mijn huisarts vind chiroprakters overigens maar niks, terwijl de neurochirurg te België ze gewoon ziet als artsen. Ze zijn ook universitair geschoold, begreep ik.

Bij mij lijkt de pijn veroorzaakt te worden door de stijfheid van de gewrichten in de onderrug en stijve spieren. Dus ik moet ook veel rekken. Natuurlijk is de belangrijkste oorzaak, mijn lichaamslengte (1.98) en het feit dat we eeuwen geleden besloten om rechtop te gaan lopen.

Ik hoop tot snel weer, maar jee,  jullie zijn bijna allemaal verhuisd, dát wordt nog zoeken ;-)

 

 

______________________________________________________

wijsheid

Wijsheid

In opleidingen in hulpverlenersland staan momenteel vooral behandelprocessen, verpleegprocessen, begeleidingsprocessen of rehabilitatietechnieken centraal. Dat klinkt allemaal heel erg goed doordacht. De lessen worden bijna standaard gegeven door (oud)hulpverleners. Ik denk dat we studenten hiermee enorm tekort doen.

Deze manier van opleiden voldoet niet aan de hedendaagse trend, waarbij de overtuiging dat jonge hulpverleners het herstelproces van cliënten moeten begrijpen en ondersteunen, steeds meer terrein wint.

De meeste studenten sluiten hun studie af met een groot pakket aan kennis. Ze weten veel over neurotransmitters, schizofrenie, bipolaire stoornissen, borderline en andere ‘stoornissen'.
We zouden hen echter niet langer alleen maar moeten volstoppen met kennis, maar helpen hun wijsheid te ontwikkelen.

Zou het niet mooi zijn deze jonge mensen eerbied bij te brengen voor het menselijk wezen dat bestaat vóór, en ondanks, de diagnose. Dat bijvoorbeeld ‘een schizofreen' juist niet iemand is die zijn hele leven stress hoort te vermijden en pillen dient te slikken. Dat ook hij of zij verwachtingen van het leven heeft en droomt van een betekenisvol bestaan.

Ik hoop dat het besef zal doordringen dat daadwerkelijke herstelondersteunde zorg begint door studenten anders op te leiden. In dat nieuwe opleidingssysteem - mijn droom - krijgen studenten voor een groot gedeelte van hun studie les van (ex)cliënten, die daar hun herstelverha(a)l(en) vertellen. En dat doen ze voor een fatsoenlijk salaris. Dus op de brandstapel met die boekenbonnen!

Maurice

Column personeelsblad ggz-ZLimburg

 

______________________________________________________