____________________WELKOM_______________________
ik blog dus ik besta
De reden waarom ik zo weinig blog, is hier te lezen. Langzaam aan gaat t wat beter met me. De pijn overheerst nu niet meer de hele dag. Ik was in december in België voor onderzoek, en de mri aldaar wees uit dar mijn wervelkolom goed is.
De neurochirurg verwees daarop door naar de chiroprakter, en daar ben ik nu zo'n 8 weken bezig. Ik merk zeer langzaan vooruitgang en dat is mooi. Daarbij heb ik een aangepaste burostoel, en ook dat doet erg goed. Nooit geweten dat je vanuit je rug zoveel pijn kunt hebben.
Mijn huisarts vind chiroprakters overigens maar niks, terwijl de neurochirurg te België ze gewoon ziet als artsen. Ze zijn ook universitair geschoold, begreep ik.
Bij mij lijkt de pijn veroorzaakt te worden door de stijfheid van de gewrichten in de onderrug en stijve spieren. Dus ik moet ook veel rekken. Natuurlijk is de belangrijkste oorzaak, mijn lichaamslengte (1.98) en het feit dat we eeuwen geleden besloten om rechtop te gaan lopen.
Ik hoop tot snel weer, maar jee, jullie zijn bijna allemaal verhuisd, dát wordt nog zoeken ;-)
______________________________________________________
wijsheid
Wijsheid
In opleidingen in hulpverlenersland staan momenteel vooral behandelprocessen, verpleegprocessen, begeleidingsprocessen of rehabilitatietechnieken centraal. Dat klinkt allemaal heel erg goed doordacht. De lessen worden bijna standaard gegeven door (oud)hulpverleners. Ik denk dat we studenten hiermee enorm tekort doen.
Deze manier van opleiden voldoet niet aan de hedendaagse trend, waarbij de overtuiging dat jonge hulpverleners het herstelproces van cliënten moeten begrijpen en ondersteunen, steeds meer terrein wint.
De meeste studenten sluiten hun studie af met een groot pakket aan kennis. Ze weten veel over neurotransmitters, schizofrenie, bipolaire stoornissen, borderline en andere ‘stoornissen'.
We zouden hen echter niet langer alleen maar moeten volstoppen met kennis, maar helpen hun wijsheid te ontwikkelen.
Zou het niet mooi zijn deze jonge mensen eerbied bij te brengen voor het menselijk wezen dat bestaat vóór, en ondanks, de diagnose. Dat bijvoorbeeld ‘een schizofreen' juist niet iemand is die zijn hele leven stress hoort te vermijden en pillen dient te slikken. Dat ook hij of zij verwachtingen van het leven heeft en droomt van een betekenisvol bestaan.
Ik hoop dat het besef zal doordringen dat daadwerkelijke herstelondersteunde zorg begint door studenten anders op te leiden. In dat nieuwe opleidingssysteem - mijn droom - krijgen studenten voor een groot gedeelte van hun studie les van (ex)cliënten, die daar hun herstelverha(a)l(en) vertellen. En dat doen ze voor een fatsoenlijk salaris. Dus op de brandstapel met die boekenbonnen!
Maurice
Column personeelsblad ggz-ZLimburg
______________________________________________________
Thuis voelen
Tijd voor een nieuw log.
Ik wilde jullie een inkijkje geven in mijn appartement.
Ik woon er nu 2,5 jaar. Deze zomer ging ik niet met vakantie, al het vakantiegeld ging op aan de aanschaf van nieuwe spulletjes.
Zo ziet mijn kleine, functionele keuken er uit: ik geef toe, er slingert hier en daar wat rommel.
ik ben vandaag jarig én blij want
ik heb een aantal lieve vrienden en vriendinnen, want ik heb de mooiste baan van heel de wereld, want ik heb een prachtig appartement, want ik woon in een van de mooiste landen ter wereld, want ik denk elke dag wel even aan mijn ouders, want ik heb internet, want ik heb genoeg geld, want ik kan elke dag sporten, want ik schrijf graag, want ik heb een aantal bijzondere talenten, want ik ben best gezond.
jij bent toch ook blij, want.............(tip: één 'want' mag óók 
)
________________________________________________________
te-rug
Wat heb ik mijn weblog lang verwarloosd, zeg!
Hoe dat nu psies komt? Het is niet zo dat ik een writersblock heb. Maar misschiens ook wel.
Eigenlijk is het onderdeel van 'goed voor mezelf zorgen', wat ik nog steeds lastig blij vinden
Momenteel heb ik erg veel pijn.
Vanuit de rug straalt er vanalles uit naar de billen, benen, maar ook naar bovenrug, schouders én soms armen.
Af en toe lijkt het of ik een berg stenen van wel 30 kg op mijn rug draag.*
De neuroloog kan er geen hernia van maken. En dat is natuurlijk heel erg fijn. Maar veel pijn hebben en niet weten waarvan maakt me ook wel wat angstig.
Het lijkt me niet siegisch én hypochonder ben ik nooit geweest.
Nu ben ik 2 keer hier geweest. Bij die meneer met dat blauwe hemd. Hij zegt dat er vanalles mankeert aan de stand van mijn bekken en ruggenwervel.
Ondertussen ben ik , na het werken, vooral bezig met moe zijn. Dat is een bijwerking van de oxycontin. Daarmee help ik me nu dan maar even.
Zelf blijf ik ondertussen optimistisch dat ik weer boven water zal raken. En dus weer vaker zal schrijven. Want schrijven is heerlijk. Maar nu even niet minder.
*O. Iemand van jullie soms tips. Ik maak graag gebruik van ervaringsdeskundigheid. Maar dat wisten jullie al 
______________________________________________________
échte helden
Sommige cliënten vinden dat ik het ver geschopt heb.
Ze bedoelen daarmee dat ik een betaalde baan heb.
Zelf vind ik óók dat ik het ver geschopt heb, maar daarmee bedoel ik dan never nooit dat ik een betaalde baan heb.
Wel ben ik er trots op dat ik vreselijke dingen heb overwonnen: opnames, bestaansangst, dwang, pillen, bijna dood, afijn vul het rijtje maar aan....
In herstelwerkgroepen kom ik mensen tegen die de hele dag geteisterd worden door stemmen, anderen leven in een totaal isolement als gevolg van een of meerdere psychosen.
Wat ben ik trots op deze mensen, iedere keer wanneer ze binnenkomen.
Laatst vertelde iemand dat hij voor het eerst sinds 8 jaar weer alleen op een terrasje had durven zitten. Een ander groepslid had voor het eerst sedert 3 jaar weer een verjaardag durven bezoeken.
Trots, echt trots ben ik op hen. Vooral ook omdat ze, ondanks al hun beperkingen, hun medecliënten op weg helpen.
In de GGZ kom ik óók heel wat mensen tegen die een glanzende carrière hebben doorlopen, en groot maatschappelijk aanzien genieten. Ze bezitten meestal hotemetotenposities.
Ik vraag me wel is af of deze hotemetoten het ooit ‘echt' moeilijk hebben gehad...
Op dit soort mensen ben ik veel minder trots dan op de leden van de herstelwerkgroepen. Want wat zij te overwinnen hebben en al overwonnen hebben, dát doet er echt toe.
Niet die maatschappelijke carrière of status
* column personeelsblad ggz juni 2011
** herstelwerkgroep is zelfhulpgroep
______________________________________________________
inspireren maar!
In mijn leven heb ik veel kennis opgedaan van de natuur. Als kind al. Mijn vader, een eenvoudige mijnwerker, was een natuurliefhebber pur sang en nam me mee op naar de mooiste natuurgebieden in onze mooie provincie.
Hij bracht me de liefde voor vogels bij, leerde me het onderscheid kennen, tussen een kool- en pimpelmees. Wees op al die prachtige vinken in onze tuin. Thuis had hij een prachtig aquarium. Ik leerde - al spelenderwijs - veel over vissen, hoe ze zich voortplantten, wat ze aten en wat dies meer zij. Nog steeds ben ik mijn vader dankbaar voor alles wat ik van hem leerde.
Mij vader inspireerde me heel erg, hij sprak heel liefdevol over de natuur en deed zo zijn eigen -niet wetenschappelijke- onderzoekjes.
Toen ik een jaar of 16-17 was kreeg ik op de Havo bilologie, en ik moet jullie bekennen dat ik dat vak vreselijk vond. Ik moest de latijnse namen leren van eencellige organismen, en echt boeiend en zinvol vond ik dat niet. Dus ik spijbelde veel tijdens de biologielessen.
In de jaren 80 was ik een talentvol jeugdhandballer. Ons team werd getraind door iemand die zelf, als speler, deel uitmaakte van het Nederlands elftal. Hij leerde me technieken die hij zélf ontwikkeld had. Hij was net als mijn vader, een inspirerend mens: wars van saaie theorie en heel goed in staat om aan te voelen wat ik wilde én vóóral met kennis van zake vanuit de praktijk.
Nadat die trainer ons team verliet, kregen we een gediplomeerde trainer van de sportacademie. Al gauw ging ik met minder plezier trainen, want ineens moest ik stretchen en de meest ingewikkelde rekoefeningen uitvoeren. De trainingen waren saai. En dus besloot ik - net als tijdens de biologielessen - meer dan eens te spijbelen. Op 23-jarige leeftijd besloot ik mijn handbalschoenen aan de wilgen te hangen.
In mijn carriere, als klant in de psychiatrie, heb ik heel wat hulpverleners versleten.
Ik kwam enkele zeer bekwame tegen. Hulpverleners die het lukte om mij zodanig te inspireren dat ik in actie durfde te komen.
Kenmerkend aan deze inspirerende hulpverleners was dat ze lak hadden aan protocollen, de voeten traden met onzinnige instellingsregels, en vooral keken naar miin talenten.
Daarnaast hadden ze ‘geen last' van professionele distantie én waren over het algemeen niet hoog opgeleid.
Jullie inspireren vast ook graag cliënten en andere medemensen.
Hoe zetten jullie daarbij je boerenverstand in?
*Een column voor het personeelsblad ggz Heerlen, maart 2011
** ik leef nog gewoon, ja 
_____________________________________________________________
money, money and money
Het waren drukke weken. Veel regelzaken aan mijn hoofd. En ik ben daar eigenlijk lui in niet goed in. Maar ik heb veel goede 'zaken' gedaan.
Allereerst heb ik mijn hypotheek veranderd. In 2028, als ik niet meer wens te werken, heb ik de helft afgelost (spaarhypotheek komt eerder vrij). Dus dat geeft wat meer rust en ruimte. Maar wat vind ik het moeilijk uitzoeken, en die financiële gabbers liegen je snel wat voor beloven je goude bergen. Maar ik ben ook niet gek van gisteren..
Vervolgens heb ik een contract getekend bij een trainingsburo. Was ook weer een gezoek hoe ik die neveninkomsten 'wegzet'. Maar met wat hulp ben ik daar ook achter gekomen. Dát werken is ontzettend leuk. Ik mag daar elke maand enkele uren zélf invullen, bij diverse bedrijven, die werken met psychisch kwetsbare medewerkers.
Het arbeidscontract bij de ggz-instelling, blijft gewoon lopen.Ik doe dat - nog steeds - met veel plezier. In het najaar komen er 5 vacatures voor ervaringsdeskundigen. Ben benieuwd of de instelling deze mensen wél fatsoenlijk inwerkt. Ik vrees t ergste, want managers zijn overbodige fuctionarissen héél slecht in het omgaan met échte innovaties. Maar ik ben niet te beroerd om daarbij te managen adviseren...
Wát een zakelijk logje.
Daarom mijn roots óók:
____________________________________________________
geen voorneem-mens
'jij gelooft veel en veel te veel in het goede van mensen', bitste een collega me vandaag toe.
Collega heeft weliswaar gelijk, maar óók in 2011 blijf ik dat geloof behouden, ik kan wil niet anders.
Had ik jullie al een gelukkig 2011 gewenst? Nee?
Ow, sorry lieve lezers: een gelukkig 2011 voor jullie!!
Mijn goede voornemen: Óok in 2011 wil ik niet perfect zijn.
______________________________________________________
voorbij normaal en abnormaal..
Jarenlang heb ik geleefd met angst, in mijn geval een extreme vorm van smetvrees.
Leven met angst is een moeizame aangelegenheid: het vreet energie en brengt je, als je niet uitkijkt, in voortdurend conflict met jezelf. Angst beperkt, en je wilt eigenlijk vrij zijn.
Ik kan andere cliënten als in mijn rol van ervaringsdeskundige hoop bieden. Ik wil hen echter niet voorschrijven hoe ze hun angst moeten aanpakken. Ik voel me namelijk echt geen lichtend voorbeeld, want ik laat me nog steeds door angst in de luren leggen en ik sta nog steeds bij teveel dingen stil. Ik moet nog steeds vaak vechten tegen mijn obsessieve wasneigingen en geef er soms ook nog wel aan toe.
Maar ik merk wel dat het gaandeweg minder wordt. Met name dat laatste vertel ik cliënten mensen dan ook. Dat het dus mogelijk is angst los te laten - door de controle in andere dingen te zoeken.
Het heeft me erg geholpen om mijn huis te ontvluchten, om te gaan werken - eerst als vrijwilliger.
Bezig zijn, geen tijd om na te denken waar het vuil allemaal ligt, en als je thuiskomt te moe zijn om alles weer weg te werken. En tevreden zijn over jezelf helpt ook. Als ik nu thuiskom heb ik het gevoel dat ik hard genoeg gewerkt heb, genoeg mijn best heb gedaan. Ik verlang dan niet meer van mezelf dat ik nog allerlei rituelen ga uitvoeren. .
Ik ben erachter gekomen dat mensen het niet belangrijk vinden dat je handen vies zijn, en of je schoenzolen proper zijn of niet. Waar ze om geven is of je benaderbaar bent, of ze bij je op bezoek kunnen komen, of je samen dingen kunt gaan doen, of je aardig bent. Ze willen je gezelschap, niet je reinheid.
Eigenlijk geef ik ‘mijn' cliënten mensen de boodschap mee dat ze niet ‘normaal' moeten worden, maar dat ze zichzelf moeten worden.
Aan alle hulpverleners van onze instelling wil ik het volgende vragen:
Hoe zet jij je kwetsbaarheid in ten behoeve van je cliëntèle?
of stop je die weg achter een professioneel masker
*een column voor het personeelsblad, GGZ Heerlen-Maastricht
______________________________________________________
een fijn kerstfeest!
Dag Maurice
Hé U bent er weer eens. Zó ineens en zó onverwacht. Lang gelden is t alweer dat u verscheen aan mij (klik)
Ach ja. ik doe t meer voor je lezers...ze morren.
Ze morren?
Ja, dat je zo weinig actief bent op je blog en ook bij anderen weinig reageert en wat dies meer zij..
Och jee. Ik ben vermoeid. t is geen onwil. De tijd van het jaar, weinig licht, heb ik altijd rond Uw geboortedag. Ik ga mijn leven qua bloggen beteren..
Ga je mijn verjaardag wel vieren?
Tuurlijk man. Op Uw verjaardag ga ik bij wat vrienden eten. Lekker eten, babbelen, wat spelletjes doen, dat soort dingen. Ik moet U bekennen, ik ga niet naar de kerk.
Haha! Jij durft! Maar je bent wel eerlijk, haha!
Is er nog tijd voor een levensvraag?
Als je snel je vraag stelt, wel..
Hoe kan t dat zo koud is, deze maand, in relatie tot de opwarming van de aarde?
Ach Maurice, hou je met zinnige zaken bezig.
Zoals?
Nou, doe een wens!!
ik wens alle lezers en reageerders hier -vanuit mijn hart - een fijn kerstfeest toe!!
Dat zeg ik Gamma.
______________________________________________________
Gedicht van een vriend/ voorbij de depressie
Het gordijn staat op een kier't regent weer
harder en harder
kringetjes interfereren op het balkon
Een ritmisch plonspatroon
regelmaat in onregelmaat
enkele kringen blijven over
de rest dooft elkaar uit 
de regen stopt even
De zon breekt door het wolkendek
verlicht mijn leven voor even
ik stap op het balkon
en open het verstopte afwateringsputje
het water zakt
ik raap de dode vliegen van de vensterbank
open de gordijnen
voor het eerst in drie jaar
© Nico Heutz, zomer 2010 Heerlen
_____________________________________________________
langs het tuinpad van mijn vader.
Vandaag moest ik rond 10 uur bij de tandarts zijn, in mijn geboorte dorp. ik ben daar nogal bang voor, niet voor mijn geboortedorp ,maar voor mijn tandarts. Om 9 uur vertrok ik met vrij mooi weer op mijn fiets richting Nuth.
Na ca 40 minuten hard doortrappen, kwam ik aan bij de tandarts, en kon meteen doorlopen. Gelukkig niks aan de hand. Geen gaatjes enzo.
Daarna fietste ik nog even naar de begraafplaats van mijn ouders,
ook in Nuth. En ja, ik bood mijn excuses aan, aan mijn ouders. Ik was er al zo'n drie maanden niet geweest. Shame to me!!
Ik praatte even met ze en beloofde weer 2 keer per maand langs te komen. Het graf lag er rustig bij en op de begraafplaats brak de zon door, een prachtig moment, vooral met al die prachtig gekleurde bladeren.
Soms werkt god mee..
Toen ik weer op mijn fiets stapte, reed ik langs de plaatselijke kerk.
Een echte Katholiek Nuther, was dáár druk bezig bladeren aan t ruimen. Ik genoot van de oude man, hij genoot zichtbaar van zijn klus. Al hielp de wind hem niet echt.
"bij je ouders geweest, zeker" riep hij me toe. Ik knikte instemmend. Zijn opmerking maakte me blij, leuk om iemand tegen te komen die mijn ouders nog gekend heeft. En even was ik weer Nuther. Zoals ik dat 44 jaar van mijn leven was.
_______________________________________________________
kerstbelevingen
Je hebt van die mensen die de kerstdagen als hoogtepunt van het jaar beschouwen. Zelf heb ik niet zoveel met kerstmis. Ik ben nu eenmaal een liefhebber van daglicht.
Tijdens deze dagen mis ik mijn ouders heel erg, dat is een van de redenen om niet in het ‘kerstgevoel’ te komen
Toch lukt het me steeds beter om te genieten van kerst.
Al zal ik nooit het type worden dat thuis een kerstboom optuigt, ook stuur ik nauwelijks kaarten en op een kerstmarkt zul je mij niet snel aantreffen.
De tweehonderdste herhaling van Sissy kan me eigenlijk niet bekoren en op kalkoen ben ik niet dol.
Stiekem geniet ik toch van al die lampjes die her en der branden met kerst .
En zeg nou zelf, een glaasje glüh wein is eigenlijk ook niet te versmaden. Met wat eenvoudige theelichtjes probeer ik in huis een aparte sfeer te creëren.
Vorig jaar ben ik op 2de kerstdag met enkele jeugdvrienden gaan uit eten bij ‘de chinees’, ik bestelde een ordinaire fuy yong hai. Het werd zowaar een gezellige boel.
Och, al zeg ik het zelf: mijn vreesdagen worden steeds meer feestdagen!
* dit is een column voor het kerstnr van het ggz-cliëntenblad
_____________________________________________________
zwaar, maar niet op de hand...
Eigenlijk valt er heel veel te schrijven, maar ik vind er even de tijd niet voor.
Waar ik het momenteel erg leuk en druk mee heb, is het weer oppakken van sporten. Zo lukt het me - al 7 weken - om 3 keer per week naar de sportschool te gaan.
Heerlijk om te doen, want ruim 7 jaar deed ik niet veel meer aan sport. Vroeger hing ik aan elkaar van sporten, en nu heb ik dat gevoel gelukkig weer te pakken.
Alleen heb ik geen zin meer om te sporten in teamverband, want dat schept me te veel verplichtingen. Ik kan nu lekker zelf bepalen hoelang én wanneer ik ga en dat bevalt uitermate goed.
Normaliter word ik rond oktober wat somberder, dit jaar heb ik er nog geen last van. Is het dan toch waar van die gezonde geest in een gezond lichaam?
In die 7 weken trainen ben ik inmiddels 3 kg zwaarder geworden:
niet op de hand ...if you know what i mean, it's these muscles I develop
______________________________________________________
luizenbaan (voor een luis in de pels)
Werken in de psychiatrie is niet eng. Veel mensen denken dat.
"dat jij met jouw verleden dat werk kunt doen", dat zeggen mensen vaak tegen me.
Deze week vertelde een cliënt jongen tegen mij, dat hij voor t eerst sedert 5 jaar - én na 2 psychoses - weer was gaan zwemmen met zijn zoontje. En dat hij in t bubbelbad t hartje van zijn zoontje had voelen kloppen. En dat hem dat weer levenszin gaf.
Hij gaf mij een kadotje. Een doos bonbons. Want hij vond dat ik hem weer op t rechte pad gekregen had.
Maar ik deed niks. Ik luisterde gewoon naar zijn verhalen zonder te oordelen en wees 'm op t zwembad om evt daar 's met zoontje heen te gaan enzo.
Mensen vertrouwen mij persoonlijke, intieme dingen toe. Dát zijn op zich al kadotjes
Eigenlijk is mijn werk een luizenbaan.
______________________________________________________
(een goede) instelling
28 augustus was het precies 4 jaar geleden dat ik begon te werken in de psychiatrie. Een niet bestaande functie in de GGZ in Limburg. Dus ik zag het als een grote uitdaging.
Ik ben nu eenmaal iemand die vóóral denkt in mogelijkheden én kansen. Zijn die er niet, dan creëer ik ze meestal zelf. Het is een soort van levenshouding geworden.
Mijn werken in de ambulante psychiatrie (bij mensen thuis in gewoon abn), bevalt me prima. Maar waar ik moete mee blijf hebben, is dat ik onderdeel ben van een gigantisch logge, bureaucratische instelling.
Die instelling is in het geheel niet in staat de zorg te leveren die mij voor ogen staat. Bovendien zie ik, ondanks de financiële crisis, steeds meer managers opduiken.
Buiten de instelling werk in inmiddels zo'n 12 uur per maand via diverse organisaties én trainingsburo's.
Volgend jaar ga ik dát soort werk steeds meer uitbreiden, en daarbij krijg ik hulp van een ex-collega. Hij is ook een eigen buro begonnen. En dat is mijn grote wens.
Kunnen doen, waar je goed in bent én waar je achter staat, dát is wat ik ga doen! Is het niet linksom, dan maar rechtsom.
Zo wil ik zijn ben ik!
_______________________________________________________
zegeltjes plakken..
Deze ochtend was een t een beetje vervelen. Zo'n dagje nergens zin in, zeg maar.Thuisgekomen na een ochtendje werken, trok ik een lade van een kastje open. Daarin slingerden heel wat koopzegeltjes van de plaatselijke ap Heyn.
Ik vond het tijd om ze dan maar eens in te gaan plakken. Ik shrok me rot, want ik plakte twee boekjes vol. Goed voor zo'n - niet verwachte - 104 euro.
Na het inplakken moest ik wel glimlachen, want mijn moeder was een echte zegeltjesplakker.
Toen ik op kamers (eigenlijk was het maar één kamer) ging wonen, gaf ze me maandelijks een boekje zegels mee.
"Koop je daar maar wat lekkers voor", zei ze dan altijd.
Ik spring zo meteen dan ook op mijn fiets, het weer is heerlijk én de twee zegelboekjes ga ik inleveren en dan ga ik eens flink...............................................................................
...................................................terrasjes afstruinen......of toch maar leuke schoenen kopen........of eens lekker chinezen..of gewoon alledrie....wie weet............wie weet...wie weet...
_______________________________________________________________
ironie
Kom ik net thuis van de sportschool.
Tv aan: Wilders eiste daar dat Klink c.s. naar het CDA ledencongres zouden luisteren.
Ironische eis is dat eigenlijk voor iemand, die zelf geen leden heeft. laat staan gedoogt.
Geen PVV in de regering, at last. !!!
_________________________________________________________
au gutst us
Vanmorgen was t echt koud, man. Zó koud. Ik had zelfs de verwarming aan. Nooit eerder vertoond, bij mijn weten dan, in augustus.
Met de regen viel t mee deze maand. Slechts één bui*. Dus, niet klagen.
kutweer
_________________________________________________________
