stand van zaken
Ik wil jullie nog hartstikke bedanken voor de kaart die jullie me stuurden nav het overlijden van mijn lieve zus. Zij was inderdaad een grote steun voor mij. Ze was al langer ziek, maar ze klaagde nooit. In tegendeel: ze stond altijd klaar voor anderen.
Natuurlijk heb ik het er moeilijk mee, dat ze niet meer hier is, maar er is zo veel in mijn leven gebeurd, dat ik redenen te over heb, om te weten dat ze nu in goede handen is en nog steeds over me waakt.
Maar goed: ik ga weer verder met mijn pogingen om het psychiatrisch systeem te vermenselijken. In de hoop dat niemand daar nog onnodig (te) lang lijdt.
Ik ga 27 april - afscheid
Tussen alle
Zoals mijn zusje mij ooit inspireerde!
hartelijke groeten,
Maurice Wasserman
___________________________________________________________
oid
Wat was t toch een bijzonder buitengewone dag.
Een mooie mis.
Veel mensen in de kerk, de meesten Nuthers.
Ik voelde me vandaag weer erg verbonden met het dorp waar zus en ik opgroeiden.
Met een beetje heimwee-gevoel ging ik dan ook richting Heerlen. Thuiskomen - nu net - valt niet mee.
Maar bijzonder is het wel dat mijn zwager vroeg of ik de goudvis van mijn zus in de achtertuin in hun vijver ga loslaten. Ik vond t nl altijd wat zielig zo'n beestje - hij heet maurice (what's in a name
) - in een kom.
Maar zusje vond t altijd mooi.
Dus zodra ik weer naar Nuth fiets, volgend weekend, dan gaat t maatje van zuslief wat ruimer wonen.
Ik ben trots. Trots op zwager en mijn moederloze 2 nichtjes.
En op mijn broers en andere zusje.
Andere zusje zei tegen me: 'jij hebt tenminste nog één zusje, ik niet'.
Dát is wassermanhumor verwerking oid.
tot gauw weer!~
____________________________________________________________
niet vergeten.
Lief zusje,
Gelukkig kon ik je zaterdagmiddag nog een zoen geven.
Vanmorgen rond 10.00 uur vond je t wel genoeg.
Toon Hermans zei t ooit.
'Doodgaan kun je niet, dood ben je pas als ik je ben vergeten.'
Weet dat ik je nooit zal vergeten!!!
Liefs van mij, en bedankt dat je altijd zo'n lief zusje was bent.
_______________________________________________________
er valt veel te schrijven...
Maar ik houd t kort.
Mijn zusje heb ik woensdag, thuis, bezocht. En t kan zomaar zijn dat dat de laatste keer was. Ze kan op dit moment nauwelijks meer communiceren. De momenten dat ze nog 'goed' is, zijn nu vooral voor haar lieve, dappere man en haar twee dochters.
Als broers en (andere) zus hebben we onderling veel contact. Dat helpt. Want t is allemaal zo onwerkelijk.
Zusje is nu even in een Belgisch ziekenhuis voor een strohalm second opinion. T kan zijn dat de artsen daar besluiten dat ze alsnog bestraald gaat worden, maar genezen zit er niet meer in.
Mijn zusje is de liefste zus die je maar kan wensen.
Dank voor alle lieve reacties!
_____________________________________________________
Internetkringen
De laatste tijd verkeer ik weinig in internetkringen. Mijn hoofd staat er niet zo naar. Tis dus niet zo dat ik geen zin meer heb om te bloggen.
De situatie rond mijn lieve zus is op dit moment gewoon erg moeilijk.
Ik probeer haar zoveel als mogelijk te bezoeken en verder zoek ik afleiding in mijn werk.
Ik hoop gauw weer van de partij te zijn. en jullie schrijfsels weer te volgen..
Ik zeg: tot gauw en blijf dansen! Dan probeer ik dat ook!
___________________________________________________
3 keer erg deze week, als tegenwicht iets luchtigs.
Kijk. Dit was zo'n week. Mijn zus. Dát was schrikken, maar t lijkt best goed te komen.
Dan: Haïti. Man wat triest. Zit ik voor de tv en weet ik me geen houdig te geven. Om me heen zie ik een ijskast, magnetron, droger, douche, vaatwasser, tv, pc in mijn appartement.
En die man op tv was - hij had geeneens een schep, laat staan een heftruck - een arm onder het puin vandaan aan t trekken.
En dan: op mijn werk. Een jongeman een eind gemaakt aan zijn jonge leven.
Zo'n weken wil ik niet teveel meemaken.
Even wat luchtigs danook maar onder dit log. Als tegenwicht. Uit de tijd dat ik een jaar of 8 was en nog geen weet had van die ziekte, en derdewereldarmoede en van mensen die t leven niet meer aan kunnen.
Wat was ik fan.
_____________________________________________________
"Het" is kl*te
Mijn zusje is een lieve meid. Ook toen het erg slecht met me ging bleef ze me steunen. We hebben een bijzondere band.
Toen ik opkrabbelde uit de psychiatrie en weer mijn leven ging oppakken, werd zij ziek. Rond 2006 werden er kwaadaardige tumoren bij haar ontdekt die zich uiteindelijk zouden uitzaaien naar haar longen. Gelukkig waren kundige artsen er op tijd bij. Maar een gedeelte van het kwaad zat op een plek, waar de men niet bijkon. Dat betekende dat ze om de 3 weken een chemokuur moest ondergaan in het ziekenhuis in Heerlen.
Het ging zo goed met haar dat ze soms een half jaar geen chemo's nodig had.
Mijn zusje is sterk, want ze bleef altijd haar dingetjes doen: genieten van t leven, wandelen, spinning training. Eigenlijk leek er niet zo veel aan de hand.
Deze week werd ze echter opgenomen in het ziekenhuis. "Het" had zich uitgezaaid naar haar hersenen. Plots zo leek t. Want rond kerst had ze nog niks bijzonders gevoeld.
De artsen gaan het volgende week weghalen. "Het" zit nl op een plek waar t geen schade heeft aangericht en waar t weggehaald kan worden.
Jee. Wat is alles ineens weer relatief. Ze had gelukkig veel bezoek, deze week.
Morgen ga ik naar d'r toe, ben ik blij dat ik dicht bij t ziekenhuis woon. Want ik kan gelukkig elke dag even binnenwippen.
En zusje die houdt zich sterk zeg. Ze had t al over t komende voorjaar. Want ze gaat zich niet zomaar gewonnen geven.
Ze zei dat Nederland waarschijnlijk wereldkampioen gaat worden deze zomer. En of ik dan ook bij hun kwam kijken.
Zo is mijn zusje.
Schreef haar broertje
__________________________________________________
blogalarm!! alle tekst onder een sneeuwduin gewaaid!
*en ik zweer t, t was een prachtig logje, maar die verrekte wind winter ook, hè.
______________________________________________________
32 mei 1972: fan, en allemaal zo'n dinge
Nuth, 32 mei 1972:
Dat was juiggen gisteren, tenminste voor mij. Twee mooie gools van Kruijff , in de 48e en de 78e minuut waren genoeg om Inter Milaan (uit italieland)te verslaan. Ik mocht gisteravond weer opblijfen. Om 18.00 uur moest ik gisteren dan wel mijn betje in, maar om 20.00 uur mocht ik er weer uit om te kijken naar de telefiesi. Elke europakubwedstrijd van mijn clup mag ik trouwens met mijn pap, mam en broers kijken. Mijn zus is eem mijsje dus, die kijkt nooi.l
Ik find het wel jammer voor mijn vader dat ik geen Feyenoord-fan ben, want hij is Rotterdammer. Maar ja, hij juichtte ook wel bij de doelpunten gisteren. Dus hij zal ook wel blei zein.
Zo meteen ga ik naar school, de meester is ook ajax-van, dus het zal wel allemaal mee vallen vandaag.
Ik zou nooit meester willen zijn, ik vraag me wel eens af of hij het niet rod vindt om al die proevwerken na te kijken.
Dit weekend ga ik met mijn vader weer vissen. Hij is de beste visser van Nuth en omstreken.
Zondag moet ik weer handballen. Ik vind handballen wel leuk. In onze familie zit iedereen op handbal.
In mijn dromen zou ik natuurlijk t liefst profvoetballer worden bij Ajax. Dan zou ik het leuk vinden om in de finale tegen een Duitse clup te skoren.
Wand ik vind Duitzers een beetje vregge mensen en ik vindt het stom dat ze oorlog hebben gemaakt.
Ik ben blij dat ik nog niet groot ben. Want het leikt me niks om de hele dag te werken. Grote mensen hebben geen tijd om te knikkeren, ook zie je nooit stoeprandje spelen. Mijn pap heeft in de meinen gewerkt. Nu werkt hij nog een jaartje op DSM en daarna krijgt hij gelt van de reegeering en kunnen we nog vacer gaan fissen. Hij zegt dat meneer Dreez daarfoor gesorgd heeft
Ik wort later geen meinwerker. Dat mag ik ook niet van mein vader. Hij zegt dat meinwerkers slaaven waren. Ik snap dat niet want in films zijn slaaven altijd zward. Maar grote mensen spreek ik niet tegen. Dat heb ik zo geleert van de meester op sgool.
Misschien wordt ik verpleeger en dan trouw ik met een verpleegster. Wand die zijn alteid aardig in het ziekenhuis.
Maar ik heb ook wel peg als verpleger, wand dan kan ik ajax niet alteid kijken. Er worden ook altijd mensen op zondag ziek als Ajax voetbalt. Maar misschien moet ik dan maar vrijpakken, ik hoop maar dat dat gaad.
Nog even wat snoep onder mijn kussen verstoppen en dan ga ik me aankleden. Mama zal wel Brinta klaarmaken en dan loop ik naar school.
Ik ga fandaag lekker opscheppen tegen Rik. Die is fan fan PSV. Die winne dus nooit een kup.
* 33 mei moet ik, auw, naar de schooltandarts.
_____________________________________________________
glimmen van trots om een mail
Ik schrijf al zo'n jaar of 3 artikelen in het cliëntenblad én het personeelsblad van de GGZ-instelling. Soms twijfel ik of ik daarmee wel moet doorgaan. Want t valt niet mee om in 350 woorden - de lengte van mijn stukjes - origineel te blijven.
Vandaag ontving ik deze prachtige mail (hieronder samengevat) van een collega van de afdeling Communicatie, over mijn schrijfsels. Dat geeft moed om door te gaan.
Hoi Maurice,
Met belangstelling heb ik je columns in de laatste jaren gelezen.
'Mooi hoe je ondanks de onzekerheid die vaak bij je opkomt, in jezelf blijft geloven en stil staat bij een resultaat waar je trots op kunt zijn.
Ik geloof zelfs dat mensen zoals jij over meer doorzettingsvermogen, kracht en moed beschikken dan mensen die gezegend zijn met een goede gezondheid en die het zgn. "gemaakt hebben".
Ik vind het heel bijzonder hoe jij je ziekte en de daarmee gepaard gaande beperkingen telkens weer omzet in kansen en positieve resultaten. Je helpt daarmee andere mensen en beínvloedt de beeldvorming over psychisch ziekzijn'
Met vriendelijke groet,
Anne Wetsels
Ik schreef haar terug:
Beste Anne
'Weet je: ik ben eigenlijk wel blij dat Paul ( de hoofdredacteur)me zoveel ruimte geeft om te schrijven, het is voor mij een soort van verwerken (naast dat t leuk is ...) en ik hoop dat ik wat kan beïnvloeden ten gunste van cliënten in de GGZ.
Ik word de laatste jaren milder over de psychiatrie, ik probeer t zaakje vanuit mijn eigen kwetsbaarheid en kracht (=authentiek) te beinvloeden, dat werkt beter dan boze stukken schrijven.
Dank voor je compliment. Een mooi begin van 2010'.
groeten, Maurice
______________________________________________________
2010 en verder.
Voor 2010 wens ik jullie
heel veel 1-fouts!
______________________________________________________
Jaaroverzicht 2009, heeeeele korte versie.
Januari:
Na 3 maanden bedelen - want crisis! - en zoeken en onderhandelen, krijg ik de hypotheek voor mijn huidig appartementje rond!
Februari:
20 februari verhuis ik daadwerkelijk vanuit mijn geboortedorp - Nuth - naar de stad waar ik werk.
En warempel, dankzij de hulp van 2 mensen verloopt t zonder al te veel stress. Die avond douche ik me voor t eerst in t nieuwe appartement. En deze jongen sluit daarna pc aan, en wat denk je? VERBINDING, LEVE ZIGGO!
WONDEREN BESTAAN
Maart:
In maart besluit ik een goede fiets te kopen. Sindsdien maak ik al mijn werkkilometers per fiets. Dat is goed voor mij én het milieu.
De eerste lekke band is op 21 maart. Een slecht begin van de lente.
April:
Een korte romance bloedt uiteindelijk dood.
Zij weet niet wat ze nu allemaal mist 
. En ik ook niet.
Mei:
Van mijn vakantiegeld koop ik een blauw bankstel en een prachtig tafeltje. Dat betekende echt veel voor mij. Want ik zat nog altijd op een bank die 'geleend' was van de beschermde woonvorm in Nuth waar ik in 2005 wegging. Die prul bank deed me nog erg vaak denken aan mijn slechtste periodes.
Juni:
Pinkpop was niet zo bijzonder. Wel leuk om springsteen eens te horen tot op mijn balkon, maar ik ben geen fan van die man.
Juli:
Mijn nichtje - kind van zus - krijgt verkering. Ome Maurice blij!!
Augustus:
3 jaar in dienst, daar waar menigeen zei dat ik t geen jaar zou volhouden. Ik was ook jarig.
46 al maar nog steeds t lichaam van een jonge god....
September:
Ik ontdekt de schoonheid van de Brunssummerheide. Slechts 5 minuten fietsen, en ik is ben er. Ik geniet vooral van een vleesetend plantje: de zonnedauw
Oktober:
Het UWV keert mij zomaar 350 euro uit. Een nabetaling. Niet ingecalculeerd. Een paar weekjes catalonië in 2010?
November:
Een oud probleem, in november ga ik somberen.
December:
Een vierde zelfhulpgroep richten mijn collega en ik op.
Novemberproblemen nemen wat af na kerst. De dagen lengen immers.
_______________________________________________________
Over iets groens en Simon Carmiggelt en observeren.
Ik lees elke dag na t werk even de krant in dit monumentale gebouw. Het is er gezellig de krant lezen, want je komt er van allerlei 'soorten' mensen tegen.
Vandaag zat ik naast een oud mannetje. Ik dacht: laat ik naast hem gaan zitten, het was volgens mij de kerstman, of anders wel zijn dubbelganger.
Wat me opviel, hij was flink verkouden, nieste veel. Dus ik bood hem een papieren zakdoekje aan. Want er hing iets groens aan zijn neus.
Maar de oude man bromde wat over moderne troep (mijn tissue) en haalde een oudewetse linnen zakdoek uit zijn zak. Hij snoot zijn neus erin. Enkele mensen moesten glimlachen om zoveel geluid. Ik ook wel.
Daarna stak hij de zakdoek weer terug in zijn ouwe, ietwat versleten broek(zak). In het half uurtje dat ik naast hem zat zou er nog wel 5 keer iets groens aan zijn neus verschijnen.
Telkens hij loste hij dat op met dezelfde, inmiddels smerige en ranzige vochtige, linnen zakdoek die hij dan weer in zijn broekzak duwde.
Simon Carmiggelt zou er vast een kronkel over geschreven hebben. Ik observeer ook graag ietwat excentrieke - maar authentiek - mensen en geef hen dan hier, op mijn blog, een plaatsje.
______________________________________________________
Verhalenarchief top 2000
In 2006 stuurde ik, zoals vele andere luisteraars, een verhaal in voor de top 2000.
T verhaal werd opgenomen in het nationaal verhalenarchief. 'Oude lezers' hier, kennen t verhaal waarschijnlijk:
Ingezonden op 25-12-2006
Bij de plaat: a forest
Verdwaald in een bos
In 1992 werd ik voor de eerste keer opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Mijn god wat voelde ik me beroerd. Mijn leven werd beheerst door smetvrees. De therapie die ik ging volgen was loodzwaar. Zou ik ooit weer het normale leven kunnen oppakken?
Toen ik mijn spullen inpakte, deed ik in mijn tas een cassettebandje van the Cure, met daarop het nummer "a forest".
Mijn favoriete nummer wilde ik bij me hebben, en betekende "cure" niet genezing?
Tijdens de therapie leed ik veel angsten, maar gelukkig waren er steeds weer de deunen van dat ene nummer dat me deed verlangen naar de dansvloer, naar de periode dat ik nog klachtenvrij was.
In 1993 werd ik, na 5 maanden, ontslagen. Op de terugreis naar mijn woonplaats Nuth had ik mijn walkman op. Natuurlijk gonsde dat ene nummer door mijn hoofd, "a forest". Dat nummer en mijn humor sleepte me door mijn opname heen.
Bij die ene opname zou het niet blijven, er volgden er nog legio. Nu in Heerlen. En "a forest"reisde steeds met me mee. Uiteindelijk ging ik in 2002 beschermd wonen. Dat voelde ook niet goed. Ik was totaal verdwaald in het woud dat leven heet. Gelukkig was er nog steeds dat cassettebandje met dat mooie nummer.
De dansvloer....dat was al jaren geleden. De tonen van the Cure, met name van "a forest"zorgden ervoor dat ik hoop bleef houden. En warempel, ik durfde weer een keer te dansen!! Natuurlijk op dat mooie nummer.
Inmiddels ben ik aan de goede kant van de hulpverlening terechtgekomen. The Cure heeft zijn werk gedaan met "a forest" .
Ik werk nu zelf in de psychiatrie, in Heerlen, als ervaringsdeskundig begeleider. Veel cliënten die ik spreek hebben hetzelfde meegemaakt als ik.
Hopeloos kijken ze me vaker aan. Soms zet ik dan, wanneer het een leeftijdgenoot betreft, "a forest" op. Daar kan geen therapie tegen op.
Onze maatschappij is een woud van regels geworden; mensen verliezen daarin het overzicht. "a forest", gelukkig is er dit nummer, geen woud van regels maar lekkere deunen, een beter medicijn heb ik nog niet gevonden!!
Hier vind je mijn verhaal in t archief.
______________________________________________________
ik zit hier kerstfeest te vieren..
In de dagen voor kerst, is het op t werk altijd heel druk. En daar hou ik wel van, van een beetje aanpakken. Sint gaat daardoor dan wel meestal aan mij voorbij. Zonder kinderen is dat echter niet zo'n probleem.
Kerst gebruik ik dit jaar om lekker niks te hoeven.
Zo sliep ik eerste kerstdag uit tot ca half 12. Moet kunnen. Daarna verwende ik me met een heerlijk ontbijt. Koffie, broodjes met pindakaas, wat cruesli en yoghurt.
Daarna las ik 2 uurtjes wat in allerlei tijdschriften en oude kranten, lezen vind ik nu eenmaal heerlijk.
Rond 4 uur maakte ik een heerlijk lasagna, recept had ik van een collega. Ik had t nog nooit zelf gemaakt. Nu ben ik niet zo'n kok en vaak een bescheiden mens, maar de lekkerste lasagna werd gister in Huize Maurice gemaakt en gegeten.In de avond heerlijk op de bank gehangen, muziek gedraaid, wat tv gekeken, zak chips en wijntje erbij...
Rond 22.15 besloot ik naar bed te gaan. Want van al die wijntjes dat
niksdoen word je moe....
Tuurlijk Cabaret gekeken, gister was Lebbis op ned 3 en ik genoot ervan. Lebbis (=Hans Sibbel) heeft t niet nodig om grappen te maken ten koste van anderen zoals Paul de Leeuw daar zijn handelsmerk van lijkt te maken.O ja, ik zag ook nog de kersttoespraak van onze koningin. Man, wat vind ik haar een saai en kleurloos persoon. Ik verdenk haar ervan dat ze de moeder is van JP Balkenende. Ik dacht dat de kern van haar toespraak was, dat we ten onder gaan aan korte, nietszeggende virtuele contacten via de moderne media.
Lieve Bea, ik ga toch echt door met bloggen en sms-en.
Ik zou t trouwens te gek vinden, een twitterende koningin......
Mensen, de zon schijnt hier, ik ga met een vriend de stad in en....zie wel waar t schip strandt
______________________________________________________
Onmacht en OCS
Ja, onmacht.
Dat voelde ik vandaag toen ik vanuit de mooie woning vertrok. Ik was op huisbezoek geweest bij *Marieke. Marieke is een lieve meid, maar ze heeft een Klote ziekte. OCS
OCS dus, de angststoornis die jaren van mijn leven vergalde.
Na t huisbezoek - ik was ongeveer 2 uur binnen - ging ik doodop naar huis.
Allerlei gedachten drongen zich aan mij op, en vooral gedachten van wanhoop. Want ik gun Marieke zoveel meer. Maar dat is moeilijk, want de OCS heeft haar in een wurggreep, Ik leek de Maurice van 10 jaar geleden terug te zien. En dat viel niet mee.
T enigste dat ik vandaag bereikte - als ik al iets wilde bereiken - was dat ze zich wat minder eenzaam voelde en dat ze tegen iemand had kunnen praten die t zelf had meegemaakt.
Angst, in wat voor vorm dan ook, maakt mensen zo eenzaam. Soms ga ik nog liever op huisbezoek bij psychotische mensen. Die hebben t ook niet makkelijk, maar t lijkt alsof ze minder lijdensdruk hebben, zich minder bewust zijn van hun 'gekte'.
Gelukkig heb ik in mijn werk een goede supervisor/coach. Daar ga ik t morgen eens hebben over de onmacht en wat ik moet doen als ik mensen zoveel meer gun, maar hun probleem niet kan wegnemen.
* naam is fictief
T was vandaag overigens niet alleen kommer en kwel: de dag lengde al 1 minuut tov gisteren!!
_______________________________________________________
weblogtreffen Weert
Soms kan ik niet zo goed slapen. Dan helpt t wel eens om een logje te schrijven en daarna in bed te duiken.
T was een leuke dag vandaag, want afgesproken in Weert met enkele andere webloggers. T was leuk bij jan en Joke, de gastheer en gastvrouw.
De meeste webloggers had ik al eens in t echt gezien, enkelen kende ik in t 'echt' nog niet. Dat soort ontmoetingen vind ik best wel bijzonder. Want ik stel me steeds de vraag: is hij of zij in t echt net als op t www.
T antwoord daarop luidt, wat mij betreft, volmondig ja.
Na t versterken van de inwendige mens bij jan en joke, gingen we met zjn allen bowlen. Ik had daarbij een handicap, want met schoenmaat 47 ballen gooien in van die hotemetotebowlingschoenen, die niet groter waren dan 46, viel niet echt mee.
Maar goed: de lol was er niet minder om. En ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik met alcohol op, meer van die kegels raak dan zonder. Dat moest maar eens wetenschappelijk onderzocht worden.
T kan natuurlijk zo zijn dat alcohol je schoenmaat doet krimpen......
Als afsluiting volgde een etentje bij de Griek. Dat was niet alleen lekker, maar vooral gezellig, want ik vind t heerlijk om wat te ouwehoeren flauwekul te verkopen onder genot van spijs en drank.
Jan en Joke wil ik bijzonder bedanken voor de organisatie. Een dikke tien dacht ik zo.
Een minpuntje was er wel, in t limburgse Weert werd gewoon hollands geluld gesproken. Beste jan, dat moeten we een volgende keer niet meer accepteren. Hieronder de oplossing voor dat probleem....
_____________________________________________________
Doink doink-hoofd
Man. Wat was ik heet.
4 dagen rond de 40 graden. En daar lag ik dan in bed te woelen, en te zweten. Doink doink in m'n hoofd. Gewrichten die zeer deden. Kortom - voor en na de sint - ik was dan toch weer voor t eerst sedert jaren geveld door de griep.
Maar t lukt alweer om wat te typen. Dit korte stukje. Ik ga weer terug. T bedje in. En morgen ga ik een paar uurtjes winkelen. Want alles is op hier in huis.
doink doink.
_________________________________________________________
Paranoïde
Mijn vader was een mijnwerker. Hij moest dus hard werken voor zijn geld. Gelukkig hoef ik dat niet. Ik werk dan wel hard, maar anders hard. watjeshard zal ik t maar noemen.
Maar wat ik zeggen wilde.
In de jaren 70 goot miinwerker paps mij vol met idealen. Socialistische idealen. Hij was er van overtuigd dat de samenleving maakbaar was door de overheid, die dan een soort van bescherming zou vormen tegen de uitwassen van t verderfelijke kapitalisme. De overheid die zwakkeren, zieken, werkelozen ed zou beschermen.
Lange tijd had ik als opgroeiende volwassen ook dat beeld over de overheid. Maar langzaam aan, ben ik t vertouwen in de overheid helemaal kwijtgeraakt.
Kastjes in auto's die vanalles registreren, telefoontaps, elektronische patiëntendossiers, vingerafdrukken op een nieuw paspoort. T benauwt me heel erg. T is niet zo dat ik paranoïde ben. Eerder lijkt t mij dat de overheid dat langzaam aan wordt.
Ik zeg: alle ministers naar de psychiater.
_______________________________________________________
70ties
Kijk. Hierboven. Deze foto.
Ik kreeg enkele van deze jaren '70 pics toegestuurd van mijn nichtje. Deze wilde ik jullie laten zien.Zomaar.
Ik dacht dat t ongeveer 1971 was toen dit kiekje werd vastgelegd.
En voor dat jongetje in dat oranje shirt - ja dat ben ik - was t heel wat. Ik stond nl in drielanden tegelijk. Ik sta er zo verlegen bij. Zoals altijd als kind.
Mijn ajax had net de cup met de grote oren binnen. Tja. Je moet me nog steeds niet aan ajax komen.
Nee, neem dan die krullenbol op de voorgrond. Mijn jongste broertje. Had nooit piekerdingetjes, zo leek t. En altijd een grote mond tegen andere kinderen.
Patrick zo heet ie. En hij is van beroep orthopedagoog. Hij heeft t niet zo op dat soort titels. Want hij zegt altijd dat hii zijn studie niet 'toepast' bij de opvoeding van zijn zontjes. Hij heeft er twee. Die zijn al 8 en 10 dacht ik.
Dat meisje in de kinderwagen is mijn nichtje. Ze bracht me na de verjaardag van haar moeder mijn zus, afgelopen zaterdag naar huis.
Ze is momenteel zo verliefd op haar vriendje, dat ze mij wel eens vergeet. Maar dat geeft niet.
Die vrouw achter de rechter paal, dat is mijn mams. Alsof ze niet echt op de foto wil. Achter de tweede paal staat mijn oudste zus. Daar was ik dus zaterdag. Ze is nu al 64. Daar schrik ik wel eens van. Als je nagaat dat mijn mams op die foto ca 50 jaar is.
Ja dat was leuk, de jaren 70.ik ben erin opgegroeid. Ik had niet anders gewild denk ik.
?!
_____________________________________________________________
angst en leeftijd 2
Toen ik in Brunssum arriveerde werd ik ontvangen door een bloedmooie jongedame. Na een half uur had ik pas door dat zij de spreker voor mij was. en. Ze was psychologe.
Ze was meer dan aardig (bij die waarneming speelde een hormonale beinvloeding - mijnerzijds - zeer waarschijnlijk een grote rol.. ..).....
Loes, zo heette ze, bleek ook te werken voor 'mijn' ggz-instelling, zij werkte specifiek voor de ouderen-divisie.
Ze stelde voor dat zij de presentatie zou beginnen, met een theoretisch verhaal over soorten angst.
Haar presentatie was indrukwekkend.
Want ondanks dat ze heel taaie kost uitlegde, waren de 'oudjes' zeer enthousiast over haar bijdrage. Een van de dingen die zij beweerde was dat ouderen zich vaak onterecht bang maken om buiten overvallen te worden. Bij mensen tussen de 10 en 30 jaar is die kans 10 keer zo groot!
Amazing eigenlijk, zo'n weetje.
En ouderen zijn vaak bang dat ze dement worden. Maar mensen die zich afvragen of ze dement worden, zijn juist super 'niet-dement'!!
Ik zag dat veel mensen zich erdoor gerust gesteld voelden.
Na mijn persoonlijk verhaal over angsten, kreeg ik veel bijval. Een mevrouw van in de 80 vroeg: "was je vroeger niet heel erg overgevoelig"?
Ik knikte. En na afloop aarzelde ze niet en gaf me - links, rechts, links - 3 zoenen, als dank voor mijn openhartigheid.
En ja, ik glom van verlegenheid, maar stiekum had ik die zoenen liever van Loes gehad......
Loes moest eens weten.......
* ik ben er steeds meer van overtuigd dat inhoudsdeskundigen en ervaringsdeskundigen meer dienen open te staan voor elkaars expertise.
t een, versterkt t ander. En andersom.
** In januari ga ik weer op stap met een lezing geven met loes die psychologe
______________________________________________________
angst en leeftijd
Deze week werd ik benaderd om vandaag via de stichting omgaan met angst in Brunssum iets te gaan vertellen over angst. En welke angst t in mijn leven speeldet. Normaal weet ik wel van te voren wat ik moet vertellen, maar deze keer eigenlijk niet zo.
Dat ligt met name aan de toehoorders. Deze bijeenkomst wordt nl gehouden in een bejaardenhuis. En eerlijk gezegd heb ik nog nooit een voordracht gedaan voor een dergelijke doelgroep. Maar daarin zit dan wel weer een leuke uitdaging.
Er zijn ook oudere - bejaarde - sprekers aanwezig. Dus waarschijnlijk kan ik ook nog eens erg veel leren. Eerlijk gezegd, ben ik best wel benieuwd met welke angsten onze oudere medemensen worstelen en hoe zij daarmee omgaan.
Ik dacht dat angst, in wat voor vorm dan ook, nooit leeftijdsgebonden is. Ik laat me verassen en hoop op een leerzaam dagje.
Misschien dat ik deze week een logje aan de bijeenkomst weid, ik ga nu eerst eens onbijten. Ik dacht aan koffie, boterham pindakaas en een banaan.
_______________________________________________________
verjaardagen
Gister was mijn zusje jarig. Ik heb een geweldige steun aan haar gehad, mijn hele leven.
Gisteravond vierde ze t groots. En dat was leuk. Niks bijzonders zul je denken. Maar ik was er héél zenuwachtig voor. De hele week al. Want op haar verjaardagen komen al mijn broers en mijn andere zusje.
De meesten had ik al jaren niet meer gezien. T is niet zo dat ik ze niet wil zien, maar ik voel me bij hen altijd de mindere. Allemaal hebben ze kinderen, goede banen, partners, auto's een eigen huis en dat soort dingetjes.
Ik heb sinds 2 jaar wat dingetjes rond mijn beperking weer op orde. Want lang in de psychiatrie vertoeven levert heel wat rolverlies op. Zou de socioloog zeggen
.
Maar goed. Gister was ik toch zo dapper om te gaan. En t viel mee. T viel heel erg mee. Ik had gedacht dat ik genegeerd zou worden door de meesten. Maar dat was een scenario dat blijkbaar alleen in mijn hoofd zat. Ok, één broer negeerde me volkomen, de oudste van de familie. Hij vindt nog steeds dat ik mijn moeder en vader teveel heb aangedaan.
Veel kan goed komen in t leven, sommige dingen nu eenmaal niet. En misschien hoeft dat ook niet. Ik ben al blij met al de dingen die ik wel terug heb.
En mijn nichtje en haar lieve vriend brachten me terug, met hun auto. De schatten.
______________________________________________________
internet behaviour
Deze 7 websites bezoek ik bijna dagelijks. En staan dus bij mijn favorieten.
1.Hier kom ik elke ochtend;
2.en hier ook;
3.hier evenzo, mijn krantje;
4.De muziek op deze site draait vaak op de achtergrond;
5.Vakliteratuur bijhouden, moet ook dagelijks;
6.Zoek, zoek;
7.De sportliefhebber Maurice.
En juliie? ook favo's opt www?
Deze, staat toch zéker bij je favo's?!
_______________________________________________________
Maurice gaat vreemd...
Sinds een maandje heb ik een nieuwe manager/leidinggevende. Hij komt uit Nuth t zelfde dorpje, als waar ik opgroeide. Dat schept een band. Zo kende hij al mijn broers en zussen. Zo hoorde ik ook nog eea over het kattenkwaad van mijn andere broers.
Dát vond ik erg leuk. Tony, zo heet de manager, is een man naar mijn hart. Hij werkt zoals elke manager zou horen te werken, nl faciliterend.
in 2 van de 4 zelfhulpgroepen die in Heerlen draaien, werd t idee geopperd om met kerst met zijn allen gezamenlijk te gaan eten.
Dus Ik vertelde dat aan Tony. En Tony reageerde geweldig leuk: hij stelde een budget van 20 euro pp ter beschikking vanuit de instelling!!
En ik heb geleerd dat je t ijzer moet smeden als t heet is. Dus ik liet Tony wat boeken zien over de inzet van ervaringsdeskundigheid in de GGZ.
"Bestel er daar ook 3 van zei ie, want wij als mangers weten er nog steeds te weinig van!"
Ik ben om: I LOVE THE MANAGER
_______________________________________________________
Emancipatie
Ik hoor t wel vaker.
Vooral van boze ex-cliënten.
Dat ik een geldwolf ben.
Ze bedoelen daarmee dat ik dus in de GGZ werk én daarvoor geld krijg.
En idealen heb ik niet.
Dát zeggen ze er ook nog eens achter aan.
Deze mensen zijn niet alleen boos, maar vooral jaloers onwetend. Tenminste dat denk ik.
Wat ze dus echt niet snappen, is dat dit een vreselijk moeilijke baan is. Want ik ben één van de allereersten.
Werkelijk alles heb ik zelf moeten bevechten. Mijn arbeidsvoorwaarden, mijn functieomschrijving, mijn supervisor etc.
En dan heb ik t nog niet eens over de weerstanden bij reguliere professionele hulpverleners jegens mij.
Bovendien heb ik er één jaar lang geld op toe gelegd.
Maar ik was zo dapper om te beginnen. Eerst 18 uur en sinds een jaar dus 32 uur. Ik zit inmiddels - na 3 jaar werken - zo'n 600 euro boven bijdstandsnivo. Dat is voor mij veel geld. En ik heb nog zo'n 7 periodieken groei. Ik ben er blij mee trots op.
Inmiddels heb ik er een ervaringsdeskundige collega bij gekregen, nadat ik daarom vroeg.
En met haar pionier emancipeer ik voort!
Over pak m beet 2 jaar komen er nog eens 5 ervaringsdeskundigen bij. Die mensen komen dan gelukkig wél in een gespreid bedje terecht.
Kortom: ik heb een trein in gang mogen zetten.
Strakkies vind iedereen t gewoon dat ex-cliënten betaald worden voor hun werk in de GGZ.
En dat kwam, tenminste in Heerlen, doordat ik geloofde in mijn ideaal.
Het ideaal van de betaalde ervaringsdeskundige.
*Ervaringsdeskundigen aller landen sla niet Uw koppen in verenigt U !
_____________________________________________________
Visje
Als kind begreep ik de wereld van de volwassenen nooit**. Ik wilde dan eigenlijk ook nooit 'groot' worden.
Om de onbegrijpelijke wereld van 'de groten' te ontsnappen praatte ik veel met mijn 2 goudvissen. Die had ik van mijn lieve vader gekregen. Ze zwommen niet in een kom, want dat vond ik
zielig.
Iedere avond sprak ik even met hen. Ik klaagde dan over de schoolmeester, besprak hoe t was gegaan met knikkeren en legde uit dat ik Joris - die etter die altijd werd voorgetrokken in de klas- een klap had verkocht.
Op een dag, het was mei '73, dreef een van de visjes op zijn rug. Ik probeerde hem nog om te draaien. Maar hoezeer ik de vis ook naar beneden duwde, hij kwam gewoon weer naar boven.
Vader legde me geduldig uit dat Visje - zo heette ie - dood was.
Ik natuurlijk huilen. Samen met vader besloot ik Visje in een luciferdoosje te doen. Daarna verdween ie achter ons huis in de tuin. Boven op 'het graf' plaatste ik een kruisje, gemaakt van twee aan elkaar gebonden halve wasknijpers.
Bij de officiële begrafenisplechtigheid, waren 3 vriendjes aanwezig. Ik had bedacht dat als we met z'n vieren deden bidden, dat visje dan wel in de vissenhemel zou komen.
tja, zo was ik. Een beetje vreemd. Maar wel lief.
** en nog steeds niet........
_______________________________________________________
Plato introduceert: 'ervaringsdeskundige zoekt vrouw...........'
En dan nu, dames en heren kijkers, ons populaire TV programma: Ervaringsdeskundige zoekt Echtgeno(o)t(e). In dit prachtige programma met een enorme kijkdichtheid, volgen wij dit keer de man die al zoveel mensen blij heeft gemaakt door hen een positief venster op het leven te bieden. Vrouwen liggen aan zijn voeten, slapen onder zijn balkon, sturen hem anoniem bloemen en kaarten en dromen bij het licht van de wassende maan over een leven met hem.Nu zult u zeggen: dan heeft Maurice dit programma toch helemaal niet nodig? Dan heeft hij de dames toch voor het oplepelen? Was het maar zo simpel mensen. Het punt is namelijk: Maurice ziet het niet. Hij loopt door de straten van het Limburgse en ziet niet al die zachte G's van Gohhh... van blozende dames, hij ruikt niet de parfums die ze ter ere van zijn aanwezigheid hebben opgesprenkeld, hij ziet niet de wervende blikken van hunkerende vrouwen die maar een ding willen: een eitje bakken voor Maurice.
Daarom is dit programma. Hierin gooien we alles open. Maurice staat in de etalage en ze mogen alle 23.509 komen opdraven. En dan moet Maurice kiezen tot hij de ultieme liefde van zijn leven er heeft kunnen uitpersen. Als een boer dat kan, dan kan hij het zeker. Dat vindt u allen toch zeker ook wel he?
Na deze suggestieve vraag gaan wij over tot de orde van de dag. Wij nemen u mee naar het MVV stadion alwaar alle meisjes staan opgesteld op tribunes, grasveld, ja tot in de kleedkamers toe. MVV is toch niet veel meer dus die club kan wel even uitwijken naar de velden van FC Gemert of Nutheloze Boys.
En dan komt het. Uit al die 23.509 moet Maurice er 20 kiezen die naar de volgende ronde gaan. De rest krijgt een button en een bon voor een gratis hamburger bij Mc Donalds Heerlen. Want lijnen hoeft daarna toch niet meer.
Met die 20 hoopvol gestemde schonen, gaan wij het nieuwe seizoen in. En wie weet, wie weet.....
De vraag is nu... hoe goed kan Maurice kiezen. MAURICE...het woord is aan U.
Plato 29-10-2009 @ 12:28
Nou plaat, jij durft! Zoveel plaats innemen op mijn weblog.... En mij dan toedichten dat ik vrouwen voor t oplepelen heb...
Ik zoek een gewone meid met sproetjes in d'r gezicht. Ze moet lief zijn, gevoel voor humor hebben, cupmaat is volslagen onbelangrijk..... hahaha...
Verder moet ze nemen zoals ik ben, ik ga dus niet liegen over mijn psychiatrisch verleden.
Ik had wel wat liefdes de afgelopen 2 jaar. Maar op de een of andere manier werkte dat nog niet.
Want tja. Ik ben dan wel over heel veel dingen erg zeker geworden. Maar over mijn aantrekkelijkheid jegens het vrouwelijk geslacht heb ik chronisch mijn twijfels.
Meisjes/vrouwen die onweerstaanbaar naar mij glimlachen, maken mij bijvoorbeeld op de een of andere manier erg verlegen. Wat ik dan t liefste doe, is hard wegrennen
.
Laatst zei een vrouwelijke collega dat ik een mooie kaaklijn had. Ik kromp haast van verlegenheid in elkaar en liep weg. Dát soort situaties vind ik onvoorstelbaar moeilijk.
En dat voor iemand die op alle grote congressen in de psychiatrie in Nederland moeiteloos bevlogen speeches houdt....
Tja, ik snap me zelf soms niet zo..........
Maurice 29-10-2009 @ 16:49
_______________________________________________________
Floris, Ivanhoe, Maurice en dergelijke...
Zoals jullie weten ben ik diep in mijn hart een kind. Zo ben ik nog steeds een trouwe fan van Floris, Ivanhoe en andere helden.
Mijn kinderlijke fantasie slaat nog steeds op hol bij het aanschouwen van kastelen. Op de een of andere manier heb ik d'r wat mee. Hier in Zuid-Limburg liggen prachtige kastelen. Zo bezocht ik deze zomer Kasteel Valkenburg, Kasteel Hoensbroek, Kasteel Wijnandsrade én Kasteel Terworm.
Kasteel Terworm ligt op 10 minitun fietsafstand van mijn kasteeltje appartement.
In september schoot ik er wat foto's met mijn mobieltje.
Op deze binnenplaats, hierboven en hieronder, kun je heerlijk een terrasje pikken en in mijn geval fantaseren over jonkvrouwen die bevrijd dienen te worden....
De grachten, hieronder, zitten vol met karpers en natuurlijk allerlei prehistorische monsters. Waar ik dan natuurlijk geen vrees voor heb. Maar ik ben dan ook een onoverwinnelijke held.
*ps: This blog wasn't sponsored by the Limburgian VVV.
______________________________________________________
Ieder mens is een talent.
Ik kan niet tekenen én ook geen muziek maken. Mensen die dat wel kunnen bewonder ik enorm.
Maar gelukkig ben ik er achter dat ik niet hoef te kunnen tekenen of te musiceren. Ik heb zo mijn andere talenten. Als is het geen speciaal talent. Het is meer een combinatie van talenten.
Zo ben ik in in het bezit van een portie humor, ik kan goed spreken in het openbaar, ik heb een gezonde dosis inlevingsvermogen en ik kan redelijk schrijven.
Maar mijn belangrijkste talent is wellicht dat ik mijn beperkingen ken en juist daardoor mijn talenten heb ontwikkeld.
Dat staat een beetje raar. Maar toch is het waar**. Mijn beperking deed mij uiteindelijk inzien dat ik een zeer talentvol mens ben.
En wat betreft het ontbreken van het tekentalent: dat laat ik dan maar over aan andere mensen, die dat talent wél bezitten.
Een van 's lands beste tekenaars vind ik Jos collignon. Ik kan ontzettend genieten van zijn spotprenten.
Waar liggen jouw talenten?
!!
______________________________________________________
