blogalarm!! alle tekst onder een sneeuwduin gewaaid!
*en ik zweer t, t was een prachtig logje, maar die verrekte wind winter ook, hè.
______________________________________________________
2010 en verder.
Voor 2010 wens ik jullie
heel veel 1-fouts!
______________________________________________________
Jaaroverzicht 2009, heeeeele korte versie.
Januari:
Na 3 maanden bedelen - want crisis! - en zoeken en onderhandelen, krijg ik de hypotheek voor mijn huidig appartementje rond!
Februari:
20 februari verhuis ik daadwerkelijk vanuit mijn geboortedorp - Nuth - naar de stad waar ik werk.
En warempel, dankzij de hulp van 2 mensen verloopt t zonder al te veel stress. Die avond douche ik me voor t eerst in t nieuwe appartement. En deze jongen sluit daarna pc aan, en wat denk je? VERBINDING, LEVE ZIGGO!
WONDEREN BESTAAN
Maart:
In maart besluit ik een goede fiets te kopen. Sindsdien maak ik al mijn werkkilometers per fiets. Dat is goed voor mij én het milieu.
De eerste lekke band is op 21 maart. Een slecht begin van de lente.
April:
Een korte romance bloedt uiteindelijk dood.
Zij weet niet wat ze nu allemaal mist 
. En ik ook niet.
Mei:
Van mijn vakantiegeld koop ik een blauw bankstel en een prachtig tafeltje. Dat betekende echt veel voor mij. Want ik zat nog altijd op een bank die 'geleend' was van de beschermde woonvorm in Nuth waar ik in 2005 wegging. Die prul bank deed me nog erg vaak denken aan mijn slechtste periodes.
Juni:
Pinkpop was niet zo bijzonder. Wel leuk om springsteen eens te horen tot op mijn balkon, maar ik ben geen fan van die man.
Juli:
Mijn nichtje - kind van zus - krijgt verkering. Ome Maurice blij!!
Augustus:
3 jaar in dienst, daar waar menigeen zei dat ik t geen jaar zou volhouden. Ik was ook jarig.
46 al maar nog steeds t lichaam van een jonge god....
September:
Ik ontdekt de schoonheid van de Brunssummerheide. Slechts 5 minuten fietsen, en ik is ben er. Ik geniet vooral van een vleesetend plantje: de zonnedauw
Oktober:
Het UWV keert mij zomaar 350 euro uit. Een nabetaling. Niet ingecalculeerd. Een paar weekjes catalonië in 2010?
November:
Een oud probleem, in november ga ik somberen.
December:
Een vierde zelfhulpgroep richten mijn collega en ik op.
Novemberproblemen nemen wat af na kerst. De dagen lengen immers.
_______________________________________________________
Over iets groens en Simon Carmiggelt en observeren.
Ik lees elke dag na t werk even de krant in dit monumentale gebouw. Het is er gezellig de krant lezen, want je komt er van allerlei 'soorten' mensen tegen.
Vandaag zat ik naast een oud mannetje. Ik dacht: laat ik naast hem gaan zitten, het was volgens mij de kerstman, of anders wel zijn dubbelganger.
Wat me opviel, hij was flink verkouden, nieste veel. Dus ik bood hem een papieren zakdoekje aan. Want er hing iets groens aan zijn neus.
Maar de oude man bromde wat over moderne troep (mijn tissue) en haalde een oudewetse linnen zakdoek uit zijn zak. Hij snoot zijn neus erin. Enkele mensen moesten glimlachen om zoveel geluid. Ik ook wel.
Daarna stak hij de zakdoek weer terug in zijn ouwe, ietwat versleten broek(zak). In het half uurtje dat ik naast hem zat zou er nog wel 5 keer iets groens aan zijn neus verschijnen.
Telkens hij loste hij dat op met dezelfde, inmiddels smerige en ranzige vochtige, linnen zakdoek die hij dan weer in zijn broekzak duwde.
Simon Carmiggelt zou er vast een kronkel over geschreven hebben. Ik observeer ook graag ietwat excentrieke - maar authentiek - mensen en geef hen dan hier, op mijn blog, een plaatsje.
______________________________________________________
Verhalenarchief top 2000
In 2006 stuurde ik, zoals vele andere luisteraars, een verhaal in voor de top 2000.
T verhaal werd opgenomen in het nationaal verhalenarchief. 'Oude lezers' hier, kennen t verhaal waarschijnlijk:
Ingezonden op 25-12-2006
Bij de plaat: a forest
Verdwaald in een bos
In 1992 werd ik voor de eerste keer opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Mijn god wat voelde ik me beroerd. Mijn leven werd beheerst door smetvrees. De therapie die ik ging volgen was loodzwaar. Zou ik ooit weer het normale leven kunnen oppakken?
Toen ik mijn spullen inpakte, deed ik in mijn tas een cassettebandje van the Cure, met daarop het nummer "a forest".
Mijn favoriete nummer wilde ik bij me hebben, en betekende "cure" niet genezing?
Tijdens de therapie leed ik veel angsten, maar gelukkig waren er steeds weer de deunen van dat ene nummer dat me deed verlangen naar de dansvloer, naar de periode dat ik nog klachtenvrij was.
In 1993 werd ik, na 5 maanden, ontslagen. Op de terugreis naar mijn woonplaats Nuth had ik mijn walkman op. Natuurlijk gonsde dat ene nummer door mijn hoofd, "a forest". Dat nummer en mijn humor sleepte me door mijn opname heen.
Bij die ene opname zou het niet blijven, er volgden er nog legio. Nu in Heerlen. En "a forest"reisde steeds met me mee. Uiteindelijk ging ik in 2002 beschermd wonen. Dat voelde ook niet goed. Ik was totaal verdwaald in het woud dat leven heet. Gelukkig was er nog steeds dat cassettebandje met dat mooie nummer.
De dansvloer....dat was al jaren geleden. De tonen van the Cure, met name van "a forest"zorgden ervoor dat ik hoop bleef houden. En warempel, ik durfde weer een keer te dansen!! Natuurlijk op dat mooie nummer.
Inmiddels ben ik aan de goede kant van de hulpverlening terechtgekomen. The Cure heeft zijn werk gedaan met "a forest" .
Ik werk nu zelf in de psychiatrie, in Heerlen, als ervaringsdeskundig begeleider. Veel cliënten die ik spreek hebben hetzelfde meegemaakt als ik.
Hopeloos kijken ze me vaker aan. Soms zet ik dan, wanneer het een leeftijdgenoot betreft, "a forest" op. Daar kan geen therapie tegen op.
Onze maatschappij is een woud van regels geworden; mensen verliezen daarin het overzicht. "a forest", gelukkig is er dit nummer, geen woud van regels maar lekkere deunen, een beter medicijn heb ik nog niet gevonden!!
Hier vind je mijn verhaal in t archief.
______________________________________________________
ik zit hier kerstfeest te vieren..
In de dagen voor kerst, is het op t werk altijd heel druk. En daar hou ik wel van, van een beetje aanpakken. Sint gaat daardoor dan wel meestal aan mij voorbij. Zonder kinderen is dat echter niet zo'n probleem.
Kerst gebruik ik dit jaar om lekker niks te hoeven.
Zo sliep ik eerste kerstdag uit tot ca half 12. Moet kunnen. Daarna verwende ik me met een heerlijk ontbijt. Koffie, broodjes met pindakaas, wat cruesli en yoghurt.
Daarna las ik 2 uurtjes wat in allerlei tijdschriften en oude kranten, lezen vind ik nu eenmaal heerlijk.
Rond 4 uur maakte ik een heerlijk lasagna, recept had ik van een collega. Ik had t nog nooit zelf gemaakt. Nu ben ik niet zo'n kok en vaak een bescheiden mens, maar de lekkerste lasagna werd gister in Huize Maurice gemaakt en gegeten.In de avond heerlijk op de bank gehangen, muziek gedraaid, wat tv gekeken, zak chips en wijntje erbij...
Rond 22.15 besloot ik naar bed te gaan. Want van al die wijntjes dat
niksdoen word je moe....
Tuurlijk Cabaret gekeken, gister was Lebbis op ned 3 en ik genoot ervan. Lebbis (=Hans Sibbel) heeft t niet nodig om grappen te maken ten koste van anderen zoals Paul de Leeuw daar zijn handelsmerk van lijkt te maken.O ja, ik zag ook nog de kersttoespraak van onze koningin. Man, wat vind ik haar een saai en kleurloos persoon. Ik verdenk haar ervan dat ze de moeder is van JP Balkenende. Ik dacht dat de kern van haar toespraak was, dat we ten onder gaan aan korte, nietszeggende virtuele contacten via de moderne media.
Lieve Bea, ik ga toch echt door met bloggen en sms-en.
Ik zou t trouwens te gek vinden, een twitterende koningin......
Mensen, de zon schijnt hier, ik ga met een vriend de stad in en....zie wel waar t schip strandt
______________________________________________________
weblogtreffen Weert
Soms kan ik niet zo goed slapen. Dan helpt t wel eens om een logje te schrijven en daarna in bed te duiken.
T was een leuke dag vandaag, want afgesproken in Weert met enkele andere webloggers. T was leuk bij jan en Joke, de gastheer en gastvrouw.
De meeste webloggers had ik al eens in t echt gezien, enkelen kende ik in t 'echt' nog niet. Dat soort ontmoetingen vind ik best wel bijzonder. Want ik stel me steeds de vraag: is hij of zij in t echt net als op t www.
T antwoord daarop luidt, wat mij betreft, volmondig ja.
Na t versterken van de inwendige mens bij jan en joke, gingen we met zjn allen bowlen. Ik had daarbij een handicap, want met schoenmaat 47 ballen gooien in van die hotemetotebowlingschoenen, die niet groter waren dan 46, viel niet echt mee.
Maar goed: de lol was er niet minder om. En ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik met alcohol op, meer van die kegels raak dan zonder. Dat moest maar eens wetenschappelijk onderzocht worden.
T kan natuurlijk zo zijn dat alcohol je schoenmaat doet krimpen......
Als afsluiting volgde een etentje bij de Griek. Dat was niet alleen lekker, maar vooral gezellig, want ik vind t heerlijk om wat te ouwehoeren flauwekul te verkopen onder genot van spijs en drank.
Jan en Joke wil ik bijzonder bedanken voor de organisatie. Een dikke tien dacht ik zo.
Een minpuntje was er wel, in t limburgse Weert werd gewoon hollands geluld gesproken. Beste jan, dat moeten we een volgende keer niet meer accepteren. Hieronder de oplossing voor dat probleem....
_____________________________________________________
Paranoïde
Mijn vader was een mijnwerker. Hij moest dus hard werken voor zijn geld. Gelukkig hoef ik dat niet. Ik werk dan wel hard, maar anders hard. watjeshard zal ik t maar noemen.
Maar wat ik zeggen wilde.
In de jaren 70 goot miinwerker paps mij vol met idealen. Socialistische idealen. Hij was er van overtuigd dat de samenleving maakbaar was door de overheid, die dan een soort van bescherming zou vormen tegen de uitwassen van t verderfelijke kapitalisme. De overheid die zwakkeren, zieken, werkelozen ed zou beschermen.
Lange tijd had ik als opgroeiende volwassen ook dat beeld over de overheid. Maar langzaam aan, ben ik t vertouwen in de overheid helemaal kwijtgeraakt.
Kastjes in auto's die vanalles registreren, telefoontaps, elektronische patiëntendossiers, vingerafdrukken op een nieuw paspoort. T benauwt me heel erg. T is niet zo dat ik paranoïde ben. Eerder lijkt t mij dat de overheid dat langzaam aan wordt.
Ik zeg: alle ministers naar de psychiater.
_______________________________________________________
verjaardagen
Gister was mijn zusje jarig. Ik heb een geweldige steun aan haar gehad, mijn hele leven.
Gisteravond vierde ze t groots. En dat was leuk. Niks bijzonders zul je denken. Maar ik was er héél zenuwachtig voor. De hele week al. Want op haar verjaardagen komen al mijn broers en mijn andere zusje.
De meesten had ik al jaren niet meer gezien. T is niet zo dat ik ze niet wil zien, maar ik voel me bij hen altijd de mindere. Allemaal hebben ze kinderen, goede banen, partners, auto's een eigen huis en dat soort dingetjes.
Ik heb sinds 2 jaar wat dingetjes rond mijn beperking weer op orde. Want lang in de psychiatrie vertoeven levert heel wat rolverlies op. Zou de socioloog zeggen
.
Maar goed. Gister was ik toch zo dapper om te gaan. En t viel mee. T viel heel erg mee. Ik had gedacht dat ik genegeerd zou worden door de meesten. Maar dat was een scenario dat blijkbaar alleen in mijn hoofd zat. Ok, één broer negeerde me volkomen, de oudste van de familie. Hij vindt nog steeds dat ik mijn moeder en vader teveel heb aangedaan.
Veel kan goed komen in t leven, sommige dingen nu eenmaal niet. En misschien hoeft dat ook niet. Ik ben al blij met al de dingen die ik wel terug heb.
En mijn nichtje en haar lieve vriend brachten me terug, met hun auto. De schatten.
______________________________________________________
internet behaviour
Deze 7 websites bezoek ik bijna dagelijks. En staan dus bij mijn favorieten.
1.Hier kom ik elke ochtend;
2.en hier ook;
3.hier evenzo, mijn krantje;
4.De muziek op deze site draait vaak op de achtergrond;
5.Vakliteratuur bijhouden, moet ook dagelijks;
6.Zoek, zoek;
7.De sportliefhebber Maurice.
En juliie? ook favo's opt www?
Deze, staat toch zéker bij je favo's?!
_______________________________________________________
Plato introduceert: 'ervaringsdeskundige zoekt vrouw...........'
En dan nu, dames en heren kijkers, ons populaire TV programma: Ervaringsdeskundige zoekt Echtgeno(o)t(e). In dit prachtige programma met een enorme kijkdichtheid, volgen wij dit keer de man die al zoveel mensen blij heeft gemaakt door hen een positief venster op het leven te bieden. Vrouwen liggen aan zijn voeten, slapen onder zijn balkon, sturen hem anoniem bloemen en kaarten en dromen bij het licht van de wassende maan over een leven met hem.Nu zult u zeggen: dan heeft Maurice dit programma toch helemaal niet nodig? Dan heeft hij de dames toch voor het oplepelen? Was het maar zo simpel mensen. Het punt is namelijk: Maurice ziet het niet. Hij loopt door de straten van het Limburgse en ziet niet al die zachte G's van Gohhh... van blozende dames, hij ruikt niet de parfums die ze ter ere van zijn aanwezigheid hebben opgesprenkeld, hij ziet niet de wervende blikken van hunkerende vrouwen die maar een ding willen: een eitje bakken voor Maurice.
Daarom is dit programma. Hierin gooien we alles open. Maurice staat in de etalage en ze mogen alle 23.509 komen opdraven. En dan moet Maurice kiezen tot hij de ultieme liefde van zijn leven er heeft kunnen uitpersen. Als een boer dat kan, dan kan hij het zeker. Dat vindt u allen toch zeker ook wel he?
Na deze suggestieve vraag gaan wij over tot de orde van de dag. Wij nemen u mee naar het MVV stadion alwaar alle meisjes staan opgesteld op tribunes, grasveld, ja tot in de kleedkamers toe. MVV is toch niet veel meer dus die club kan wel even uitwijken naar de velden van FC Gemert of Nutheloze Boys.
En dan komt het. Uit al die 23.509 moet Maurice er 20 kiezen die naar de volgende ronde gaan. De rest krijgt een button en een bon voor een gratis hamburger bij Mc Donalds Heerlen. Want lijnen hoeft daarna toch niet meer.
Met die 20 hoopvol gestemde schonen, gaan wij het nieuwe seizoen in. En wie weet, wie weet.....
De vraag is nu... hoe goed kan Maurice kiezen. MAURICE...het woord is aan U.
Plato 29-10-2009 @ 12:28
Nou plaat, jij durft! Zoveel plaats innemen op mijn weblog.... En mij dan toedichten dat ik vrouwen voor t oplepelen heb...
Ik zoek een gewone meid met sproetjes in d'r gezicht. Ze moet lief zijn, gevoel voor humor hebben, cupmaat is volslagen onbelangrijk..... hahaha...
Verder moet ze nemen zoals ik ben, ik ga dus niet liegen over mijn psychiatrisch verleden.
Ik had wel wat liefdes de afgelopen 2 jaar. Maar op de een of andere manier werkte dat nog niet.
Want tja. Ik ben dan wel over heel veel dingen erg zeker geworden. Maar over mijn aantrekkelijkheid jegens het vrouwelijk geslacht heb ik chronisch mijn twijfels.
Meisjes/vrouwen die onweerstaanbaar naar mij glimlachen, maken mij bijvoorbeeld op de een of andere manier erg verlegen. Wat ik dan t liefste doe, is hard wegrennen
.
Laatst zei een vrouwelijke collega dat ik een mooie kaaklijn had. Ik kromp haast van verlegenheid in elkaar en liep weg. Dát soort situaties vind ik onvoorstelbaar moeilijk.
En dat voor iemand die op alle grote congressen in de psychiatrie in Nederland moeiteloos bevlogen speeches houdt....
Tja, ik snap me zelf soms niet zo..........
Maurice 29-10-2009 @ 16:49
_______________________________________________________
Floris, Ivanhoe, Maurice en dergelijke...
Zoals jullie weten ben ik diep in mijn hart een kind. Zo ben ik nog steeds een trouwe fan van Floris, Ivanhoe en andere helden.
Mijn kinderlijke fantasie slaat nog steeds op hol bij het aanschouwen van kastelen. Op de een of andere manier heb ik d'r wat mee. Hier in Zuid-Limburg liggen prachtige kastelen. Zo bezocht ik deze zomer Kasteel Valkenburg, Kasteel Hoensbroek, Kasteel Wijnandsrade én Kasteel Terworm.
Kasteel Terworm ligt op 10 minitun fietsafstand van mijn kasteeltje appartement.
In september schoot ik er wat foto's met mijn mobieltje.
Op deze binnenplaats, hierboven en hieronder, kun je heerlijk een terrasje pikken en in mijn geval fantaseren over jonkvrouwen die bevrijd dienen te worden....
De grachten, hieronder, zitten vol met karpers en natuurlijk allerlei prehistorische monsters. Waar ik dan natuurlijk geen vrees voor heb. Maar ik ben dan ook een onoverwinnelijke held.
*ps: This blog wasn't sponsored by the Limburgian VVV.
______________________________________________________
Ieder mens is een talent.
Ik kan niet tekenen én ook geen muziek maken. Mensen die dat wel kunnen bewonder ik enorm.
Maar gelukkig ben ik er achter dat ik niet hoef te kunnen tekenen of te musiceren. Ik heb zo mijn andere talenten. Als is het geen speciaal talent. Het is meer een combinatie van talenten.
Zo ben ik in in het bezit van een portie humor, ik kan goed spreken in het openbaar, ik heb een gezonde dosis inlevingsvermogen en ik kan redelijk schrijven.
Maar mijn belangrijkste talent is wellicht dat ik mijn beperkingen ken en juist daardoor mijn talenten heb ontwikkeld.
Dat staat een beetje raar. Maar toch is het waar**. Mijn beperking deed mij uiteindelijk inzien dat ik een zeer talentvol mens ben.
En wat betreft het ontbreken van het tekentalent: dat laat ik dan maar over aan andere mensen, die dat talent wél bezitten.
Een van 's lands beste tekenaars vind ik Jos collignon. Ik kan ontzettend genieten van zijn spotprenten.
Waar liggen jouw talenten?
!!
______________________________________________________
gewoon mens-zijn
Vandaag ging ik pas om 14.00 uur naar mijn werk. Heerlijk uitgeslapen had ik.
Toen ik buiten fietste bleek t verdorie lekker 17 graden te zijn in t Limburgse land.
En toen ik - lekker genietend - fietste naar het hoofdkantoor van de instelling, hoorde ik iemand heel enthousiast mijn naam roepen.
T was Veerle, die riep.
Met Veerle heb ik ongeveer 5 beroerde maanden gedeeld op een afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis in Heerlen. Dat is alweer 9 jaartjes geleden.
Ik stapte af. Want Veerle is een bijzonder leuke meid. Ze stelde haar vriend aan mij voor, ook een jongen die ik kende vanuit mijn opname verleden.
Veerle straalde. En keek heel verliefd haar vriend aan als die ook wat vertelde. Dat maakte me blij!
Ze woonden samen, zei ze. In een beschermde woonvorm van de instelling. En Veerle zou Veerle niet zijn als ze mij niet uitnodigde voor een bezoekje, komende week. Ik accepteerde dat uiteraard, want we hebben toch heel wat bij te kletsen.
Maar. Als ik dan as zondag daar in de woonvorm binnenkom, dan zal ik daarna wel weer op t matje geroepen worden door een manager. Want ik ben nl ook werknemer van de instelling. Dan krijg ik vast weer t horen dat ik niet professioneel genoeg omga met cliënten en meer van dat soort argumenten.
Ik wil ook niet profesioneel zijn. Ik wil gewoon mens-zijn. Altijd én overal.
_______________________________________________________
Altijd al rijker dan Dirk Scheringa
Eindelijk wél een bank afgestraft vanwege schandalige, haast
criminele praktijken.
Nu zijn er mensen die- terecht - wijzen op de schadelijke effecten voor de economie. Dsb zal nl heel wat bedrijven meesleuren.
Maar toch overheerst bij mij een ietwat blij, hoopvol gevoel, nl dat een kapitalist is teruggefloten door de burgers. 'We' hebben dus toch wel degelijk nog 'macht'.
En ik hoop dat mensen in dit rijke, kolossaal rijke Nederland, eens wat sneller tevreden zijn. Ik bedoel: ik heb een fiets, geen auto. Ik heb een klein, maar fijn appartement. Ik heb geen hoog salaris, maar wel een prachtbaan.
En toen ik mijn ijskast net opendeed, kon ik er niks meer bijzetten. Zó vol wassie. Voornamelijk Aldi en Jumbo producten, maar ik ben er tevreden mee.
O, o wat ben ik tevreden rijk. Niet financieel bezien.
Maar ik ben in staat om betekenis te geven én ontlenen aan mijn bestaan.
Ik ben, kortom, altijd al rijker geweest dan Dirk Scheringa.
*o, ja, de lezing liep als een tiet trein!
______________________________________________________
september
In september blijken ontzettend veel meer mensen hun verjaardag te vieren dan in de overige maanden van het jaar. Topdag blijkt 24 september te zijn. Dan zien 12 procent meer baby's dan gemiddeld t levenslicht . Deze info stond te lezen op de website van de ING toen ik uitlogde na het raadplegen van mijn banksaldo.
Als de nachten donker en lang zijn én t buiten koud is, zo rond de kerst, dan zijn Nederlanders meer dan gemiddeld niet alléén bezig met kerstinkopen doen.
Die conclusie trek ik dan maar.
_________________________________________________________
Kind Maurice
Vandaag wandelde ik drie uur over de Brunssummerheide. Dat is een prachtig natuurgebied tussen Brunssum en Heerlen. Het gebied kenmerkt zich door zandvlaktes, waterplassen, heidegebied én dennebossen.
En als ik dan op een bankje ga zitten dan slaat mijn fantasie op hol. Met mijn ogen dicht ga ik fantaseren dat ik dadelijk Old Shatterhand tegen ga komen. En dat hij mij dan vraagt om Winnetou uit de
handen van 'de oprukkende blanke pioniers' te redden.
Enig ander moment hoop ik dat ik Floris van Rosemondt tegenkom, om een prinses uit handen van schurken te redden.
En als dat dan gelukt is dan.....
Of misschien komt Catweazle straks uit een van de vele struikjes hier en gaan we een toverdrank maken.
ja, ja. Je kunt veel van mij beweren. Maar niet dat ik géén kind blijf, zo af en toe. Op dat bankje op de hei.
______________________________________________________
Belevingen van 2 keer crisis
In 1989 was ik zesentwintig jaar. In mijn beleving was er in de jaren 80 meer van de economische crisis te merken dan nu. Maar dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat ik toen werkloos was na mijn nét niet afgemaakte sociale academie afopleiding.
Overal om mij heen zag ik veel werkloosheid en veel goeds voor de jaren 90 werd er door de toenmalige kabinetten ook al niet voorspeld.
De huidige crisis - men zegt de grootste sinds de jaren 30 - lijkt geheel aan mij voorbij te gaan. Wellicht komt dat dat ik fantastisch leuk, voor mij zinvol, werk heb én dat ik gauw tevreden ben.
Naast mijn dienstverband van 32 uur bulk ik óók nog van de opdrachten vanuit het onderwijs.
Die vraag vanuit het onderwijs blijft maar toenemen.Ik vind lesgeven daarbij nog 's de krenten in de pap van mijn werk.
Maar als de directeur van de ggz me eruit zou flikkeren* zou ik t ook even niet meer weten, want mijn buurman is een leuke vent, maar mijn hypotheek gaattie echt niet betalen.
* en dat kan ie niet, want hij heeft mij nodig. Al was t maar als windowdressing.
______________________________________________________
ziekmakende voorlichting
Deze website zou ik meteen uit de lucht halen, als ik t voor t zeggen had in www-land. Want dit is gebaseerd op... ja, waarop eigenlijk?
You? What's your opinion?
Tell morris!!
________________________________________________________
bezige bij ..zoom...
Het moge bekend zijn dat ik nooit tot 's werelds topfotografen zal behoren. Maar, dit lukte dan toch maar. Met mijn huis-tuin-en-keukenmobieltje. Boven trof ik hem hongerig en zoemend aan.
Onder had bij-de-handje zijn buikje vol en vloog weg.
Naar?
Leuke afsluiting*. Deze plaatjes. Want bijna is zomer 2009 alweer history. Net als de Kennedy's.
Bijtje betrapt in de tuin van zusje. In Nuth.
* al zeg ik t zelluf
______________________________________________________
'economische veranderingen.....'
ING stuurde mij afgelopen zaterdag een brief: "of ik me niet afvroeg wat de gevolgen waren van de veranderingen van de economische situatie voor mijn financiële situatie".
Dát durft dus een bank te schrijven die zélf volledig weggespoeld werd door 'de economische veranderingen'.
Ik vergelijk het een beetje met een terminale patiënt die met zijn laatste adem bezorgd informeert naar de gezondheid van zijn bezoeker.
Eigenlijk heb ik me financieel weten te redden, de afgelopen jaren, juist door bankadviezen in de wind te slaan.
Misschien moet ik eens met die aardige juffrouw van de bank hier gaan praten. Maar het filiaal is vrijwel altijd dicht. Het hoofdkantoor is verhuisd naar het centrum, in een megastrak gebouw. Ik ken daar niemand persoonlijk meer van ING.
Vroeger was dat wel anders toen het nog de vertrouwde postbank was.
Waarom ik nog bij ING ben?
Ik weet het ook niet. Ik ben wellicht hondentrouw. Zelfde als met Ziggo. Niets moppert zo prettig als een langdurige realtie.
_______________________________________________________
Nieuws van de dag!
Ik heb niet zo'n hoge pet op van dagblad De Limburger. Ik lees m elke dag trouw op t werk. Maar vandaag stond er toch weer een tenenkrommend artikel in.
Ons brood schijnt nl volgens de krant niet zo gezond te zijn als we dachten: er zit veel te veel zout in. Zo blijkt nu.
Zoveel zout dat t eigenlijk uit de schijf van 5 zou moeten.
En ook met de kaas schijnt t flink mis te zijn. Óók te veel zout. En ook kaas zou volgens de krant uit de schijf van 5 moeten.
Laat ik nu elke ochtend een boterham met kaas eten...
Ik waarschuw jullie maar even. Ik ben ook ergens achter gekomen: in sommige kazen zitten pinda's
. Dat weet de krant blijkbaar nog niet. Maar schoongenoeg is niet te beroerd om deze kennis gratis aan te bieden aan haar lezers.
Jullie en mijn wereld zal na vandaag nooit meer t zelfde zijn.
_______________________________________________________
eigenlijk te moe om te werken..
Want het lukte me om een leuke verjaardag te hebben. Wat isss hettt moeilijkk tiypen met wad veel sangriiaaaaa op. Ik zeg:ik ga nu bedje in!
Wand over 6 uurtjes werken. OMG.
________________________________________________________
eigenlijk te moe om jarig te zijn
Morgen, de 18e, ben ik jarig. Nu heb ik daarover een dubbel gevoel. Dat komt natuurlijk ook vanwege het logje hieronder. Maar ook speelt mee dat ik eigenlijk te moe ben om t vieren. Want dit jaar was eigenlijk iets te veel van het goede. Met name de verhuizing, het rondkrijgen van de hypotheek in de hypotheekkredietcrisis, het nog steeds niet ingericht hebben van het appartement - ik koop alles in beetjes gezien ik geen managerssalaris heb - en mijn gevoel dat weer eens onverklaarbaar op 'stand' negatief staat.
Vorige week was het óók te druk. Er werd een bankstel bezorgd, in mijn lievelingskleur blauw. Ik moest er wel een hele dag op wachten, want die meneer zei tussen 8 en 17.00 uur. Bij mij wordt dat dan meestal - nu dus ook - 17.30 uur. De dag erna kwam het salontafeltje. Dat in elkaar zetten had ook de nodige voeten in aarde én vingers in pleisters. Want ik heb twee linkerhanden. Het weekend hield ik me bezig met verwijderen van verpakkingsmateriaal uit mijn appartement. En vandaag was t poetsavond na een dagje werken.
Het ziet er hier binnen nu wel toppie uit. Daar ben ik dan toch wel blij om.
Ik word nog eens een fatsoenlijk burgermannetje. Dan kom ik waarschijnlijk nog eens te gast bij Rik Felderhof of nog erger Ivo Niehe. Dat doe ik dan als ik 70 wordt, zittend in een heerlijk fauteuil. Wel kijken, he?
*Morgenavond ga ik hier wel uit eten. Met annemie, een vriendin die tevens keurt of ik alles gezellig genoeg heb neergezet
_______________________________________________________
tuinvisie enzo
Zo daar ben ik dan weer eens. Mr schoongenoeg vond het toch wel eens tijd voor een logje. En niet gaan lachen om de foto's die ik hier ga plaatsen, want het blijft behelpen met zo'n armtierig mobiel.
Dit, rechts, zie ik als ik door het trappenhuis afdaal en via de achteruitgang naar mijn fietshok loop. Elke dag geniet ik van deze prachtige boom met zijn oranje besjes. Hier is het dus elke dag koninginnedag, zeg maar. Kan natuurlijk ook zijn dat de boom gesponserd is door Ing. Anyway, het barst er van de koolmezen. Klein minpuntje aan deze boom, er liggen continu besjes op de grond. Maar onderbuurman veegt graag!
En onder deze prachtige boom, deze prachtige onkruiden. Het oogt allemaal wat ongeordend, maar daar hou ik wel van. Van wat ongeordendheid. Ik moet me op mijn werk al geordend genoeg gedragen. Dus.
Ik hou van die paarse bloemen daar. Ik kom even niet op de naam. Iemand van jullie?
En ook mooi: die varen!! Hij mag niet te veel licht, dacht ik. Hij heeft het goed hier, hij hoort dus tot de soort 'welvaren'..........
En kijk eens dit prachtig overzichtsshot. Geweldig, die uit de kluiten gewassen conifeer daar. Ik hou van wat wilde tuinen. Een keer per week knip ik met onderbuurman hier en daar wat bij. Hij heeft ook niet zo'n groene vingers en deelt mijn luiheid visie qua tuinonderhoud.
Deze tuin, achter mijn appartement doet mijn ochtenhumeur als sneeuw voor de zon verdwijnen. Elke dag opnieuw weer. Rechtsonder staat nog eentje van de soort welvaren.
Darwin kan trots op mij zijn: ik kwam, zag, en schiep een nieuwe soort..
En dat ik nog sprinlevend ben, bewijst deze foto. Ik sta daar als een
manager. Zo zelfverzekerd. En eigenlijk ben ik ook wel manager, van deze weblog wel te verstaan. Verder blijf ik gewoon die praktijkjongen die managers hier en daar tracht te corrigeren.
Deze foto is gemaakt op de militaire begraafplaats in Margraten. Ik heb t niet zo op oorlogen, maar dit is een indrukwekkende plek.
O ja, met mijnlichamelijke gezonheid schiet t nog steeds niet zo op. Er blijft pijn in de gewrichten, maar snel zal ik meer weten. Tot gauw weer!!! Ik zal weldra weer regelmatig wat weblogkoffie bij jullie komen drinken!
______________________________________________________
providing sucks.
mijn provider wil dat ik interactieve digitale (???) televisie neem!
Ik wil geeneens, geeneens, geeneens weten, wat het is.
Ik wil MASH, Oebele, en Cheers terug op tv.*
*desnoods analoog in zwart-wit.
________________________________________________________
specifieke ervaringsdeskundige.
Ik was bij de Jumbo vandaag en stond wat te treuzelen bij de snoep. Ik ben normaal niet zo'n snoeper, wist me dan ook niet zo'n raad met zoveel aanbod in het schap.Een 4 of 5-jarig meisje - zo schatte ik haar in - zag blijkbaar mijn radeloosheid. Ze zei al snel wat lekker was.
Druk wijzend: "dat meneer" en "die rode" en "die in dat zilverpapier smelten lekker in de mond"
Ik besloot "dat" én "die rode" én "die in dat zilverpapier", te kopen.
Want óók Peuterervaringsdeskundigheid kun je maar beter serieus nemen..
_________________________________________________________
over serveersters.
Ik heb een afwijking, dat weten trouwe lezers hier.
Niet één maar minimaal twee: ik heb nl iets met serveersters in een kroeg. Om de een of andere reden vind ik ze meestal onweerstaanbaar aantrekkelijk.
Hoe dat nu zo kan? Ik kan er de vinger niet exact opleggen.
Ik biechtte t dan ook maar op aan mijn vriend, een wijs mens.
Die legde er meteen zijn de vinger op: "na 5 pilsjes word je gewoon minder kieskeurig"
_________________________________________________________
Giant aan t woord
En zo vond ik het tijd om eens wat melden op het www. Ik ben Giant, het vervoermiddel van de auteur van dit weblog.
Gisteren gingen we samen op stap. Naar meneer zijn oude woonplaats, die ie stiekum toch wel een beetje mist.
Maar eerst even laten zien waar ik woon:
Hier links dus. Dit schuurtje hoort bij meneer zijn appartement. Leuk optrekje heb ik. Ik moet zeggen dat ik sinds zijn verhuizing er ook op vooruitgegaan ben.
En zo ziet t er achter de deur uit. Ben ik geen lekker ding?
Maar kijk eens hoe t voorwiel staat. Na gedane arbeid, ploft meneer de ervaringsdeskundige me zo scheef tegen de muur!
Waarschijnlijk heeft ie geen verkeersdiploma, want in t verkeer maak ik wat mee met hem. Maar ja, hij heeft wat tegen mensen met veel diploma's dacht ik.
Na 20 jaar ervaring als fietser vind ik mijn baasje nauwelijks ervaringsdeskundig in het verkeer...
Hier sta ik klaar voor de rit naar Nuth. Meneer is weer eens wat vergeten. Of zou ie weer wat aan t controleren zijn ..........t gas bijvoorbeeld??!!
Anyhoe. Ik vond t deze keer niet erg. Kreeg ik tenmiste wat kleur. Twee weken geleden, reden we nog samen door de hagel. T kan verkeren in nederland met het weer. Zien jullie die poort? Die gaat automatisch open als meneer de ervaringsdeskundige zijn sleutel erin steekt. En daarna gaat ie automatisch dicht. Ja, ja, een beetje luxe kan geen kwaad..
Kijk. Dit was de bestemming in Nuth, na zo'n 40 minuten fietsen door een prachtend glooiend landschap. Hier rusten zijn lieve ouders.
Die vis op de steen? Dat was een wens van zijn vader.
Zijn vader is gecremeerd, maar de urn zit toch in de grond. Want zijn lieve moeder wilde liever niet gecremeerd worden. En toen werd deze, niet alledaagse, constructie verzonnen.
Zo rusten ze toch bij elkaar. nietwaar?
Na afloop van de tocht gingen we even koffie drinken bij zijn zus. Zijn zus vond dat mijn baasje erg goed uitzag. En ja, zou je niet. Met zo'n luxevervoermiddel?
O ja, zuslief gaf m ook nog een pan macaroni mee. Dat ging allemaal maar net onder de snelbinder. Ja. Je leest t goed. Meneer doet dat onder een snelbinder.
Maar goed. Genoeg intieme zaken vertelt over mijn baasje. Hij is best wel ok. Ik had t slechter kunnen treffen. Nu hoop ik dat ie me nog eens netjes neerzet in mijn nieuwe schuur........ooit.............??
______________________________________________________
lente-gevoel*
iets van metaal - piercing? - ter hoogte van haar wenkbroauw. Een kleine tatou op haar bovenarm.
Iets te veel lippenstift op.
Een eigenlijk te strak T-shirt.
kort jongenskoppie, voor de rest gewoon een alle rondingen op de juiste plaats doorsneemeisje.
"Ik zal die broek nog even netjes opvouwen en voor U inpakken, U kunt het pinpasje hierzo alvast er door halen.
En kijk, hier is U nieuwe jeans. Ik wens U een spetterende zomer toe!! dag!!"
* bij lente denk ik ook wel aan kuikentjens.
en lieveheersbeestjes. laat daar geen misverstanden over zijn.
_________________________________________________________
dorpskinkeltje....
De jumbo. Daar haal ik alle boodschappen na de verhuizing naar Heerlen.
Vóór de verhuizing overigens ook al, maar toen ging ik óók naar de Aldi.
Ik ben klantvast, zeg maar.
De Aldi in Heerlen laat ik echter links liggen.
Want die ligt in de Willemsstraat. En dat is geen prettige straat. Vroeger wemelde het er van de drugsverslaafden en prostitués.
Nu,anno 2009, is het een trieste straat met halfgesloopte huizen.
In die Heerlense Aldi trof ik zaterdag (self fulfilling prophecy?) veel alcoholisten aan die blikken bier naar buiten sleepten. Van die mensen die echt niet prettig roken, en dan druk ik het nog voorzichtig uit.
De aldi in Nuth daarentegen is nog een echte dorpswinkel waar mensen ook heen gaan om even wat afleiding te zoeken en een praatje.
In de Heerlense Aldi is dat laatste, helaas, totaal niet aan de orde.De winkel past zich naadloos aan, aan de trieste omgeving van de Willemstraat.
Kortom deze onnuther, is ben klant-af van de Aldi.
en hier links dan maar een foto gezet. Gemaakt met mijn nieuwe mobieltje. Dat erop zetten duurde dus meer dan 2 uur!
ga dus niet klagen over de onscherpe foto.........want dan word ik onvriendelijk......
foto, sponsored by Jumbo Holland
____________________________________________________
schoolpleintje deel 3 (slot en apotheose)
Het was inmiddels 5 na zevenen. Daar stond hij dan. Voor haar. Het meisje had zichtbaar in de zon gezeten. De licht gebruinde huid, maakte haar nog mooier. Hij pakte haar hand, zo ver was hij dan toch alwéér.
Toen keek hij over haar schouder. En schrok een beetje. Want hij zag zag dat er licht brandde in dat appartement tegenover het pleintje.
Het zou toch niet zo zijn dat iemand hen van daaruit kon zien?
Die gedachte maakte de situatie nog moeilijker.
Hij kuste dan maar niet.
Kussen kon altijd nog.
Maar dan op een ander pleintje.
......................................................................................
......................................................................................
.....................................................................................
.....................................................................................
_______________________________________________________
schoolpleintje deel 2
De jongen kon zijn hoofd niet goed bij de biologieles houden. Want alleen zij zat in zijn hoofd. Vanavond bij het invallen van de duisternis zou hij een poging wagen.Nu wist hij via een klasgenootje, dat zij óók gek op hem was.
Maar, zou zij een zoen op prijs stellen? Die vraag hield hem bezig.
En zo ja, moest hij daarna nog een zoen geven? En waar moest die tweede zoen komen? Op de andere wang?
Hij begon te transpireren!
Want hij was bang dat zij haar gezicht zou afwenden.
Misschien moest hij maar wat minder nadenken.
Hij keek op de klok. Het was bijna 16.00 uur.
Nog 3 uurtjes piekeren en transpireren. Dan was t zover. Daar op t pleintje. Bij de fietsenstalling. Hun plekje.
Deel 3, tevens slot, volgt!!
_______________________________________________________
schoolpleintje.
Als ik vanuit mijn woonkamer naar buiten kijk, zie ik een schoolplein. Dat is leuk.
Want iedere dag zie en vooral hoor ik kinderen.
Als ik 's avonds thuiskom na t werk, dan is het plein helemaal leeg en stil.
Helemaal?
Nietes.
Want elke avond rond 19.00 uur duiken er twee tieners op. Een jaar of 15, schat ik ze.
Ik zie hen al 2 weekjes staan op dezelfde plek, achter de fietsenstalling.
En die jongen is al zover gevorderd dat hij haar hand mag aanraken!!!
Over 8 minuutjes ongeveer, begint t spel weer.
Ik-verhuis-dus-nooit-meer.
_______________________________________________________
i love to be a watje.
Ik kom graag in de kroeg. En nu ik in Heerlen woon ook wel vaak. Ik ben een tevreden mens, zeg maar.
In de kroeg trof ik gister een jonge dame. Ze was een beetje aan het schelden op mannen. De meesten waren watjes, opperde ze
ik kon het niet laten - een van mijn talenten is vragen stellen als ik iets niet begrijp - om te vragen wat een watje is.
Het had wel iets te maken met dat de meeste mannen geen ballen meer hadden. Zei ze.
En - ik zette mijn talent in - ik vroeg: 'wat is een man met ballen'?'
'Zout op jongen, jij bent een watje. met al dat soort wazige vragen.'
_________________________________________________________
tweede leven start
Gisteren was de inspectie van de woningvereniging. Ik had de flat in Nuth in goede staat afgeleverd. Al was die woningbouwmeneer wel erg kritisch.
Kortom, het boek Nuth is nu definitief afgeloten, al ga ik wel nog vaker naar de begraafplaats waar mijn lieve ouders wonen.
Ik schrok wel van het huurbedrag wat de nieuwe bewoners van het appartement in Nuth moesten gaan betalen. Dat lag 70 euro hoger dan ik daar betaalde.
Het verrijken van sommige instanties, ondanks de kredietcrisis gaat gewoon door, dacht ik er gisteren bij.
En gister las ik voor het eerst weer een krant en keek eens journaal, hoorde toen pas van die vliegtuigramp. Wat heeft mijn focus erg op het verhuizen gelegen, blijkbaar. Mijn hele lichaam doet nu ook wel zeer, van alle stressdingetjes van de afgelopen weken.
Maar goed, vanaf vandaag kan ik me gaan richten op het uitpakken van allerlei dozen. En begint mijn tweede leven. Want zo voelt dat wel.
En maandag ga ik bellen voor 1 uurtje hulp per week. Op de vrijdagen.
Want dat heb ik nu nodig, wat prktische ondersteuning op mijn nieuwe stek.
In het kader van: ik hoef niet alles alleen te kunnen.
En maandag weer lekker werken. En na het werk slechts 5 minuten fietsen en dan ben ik thuis.
Echt Thuis
___________________________________________________________
Die Sonne
De verhuizing. Alweer.
Afgelopen vrijdag was dus de grote dag. Tot ca 20.00 uur in de weer of geen weer geweest.
Gelukkig waren er Marc en Harrie, die de gehele dag zo vriendelijk waren om te helpen. Harrie kwam zaterdag zefs nog even met een andere vriend. Wat administratie op orde brengen en wat andere dingetjes doen. Want het overzicht was ik wel even goed kwijt. En nog wel flink een beetje.
Gisteren lukte me het om de grote vasteloavendstoet (zeg nooit carnavalssoptocht tegen een Heerlenaar) te bezoeken. En dat was erg leuk.
In een leuke kroeg besloot ik daarna nog even wat te gaan eten onder het genot van de limburgse versie van 'über all auf die welt scheint die Sonne' en andere Limburgse vasteloavendmuziek.
Heerlen voelt nu al als een warm bad. En het appartement is fantastisch.
Morgen ga ik met Harrie's auto naar Utrecht. Cursus van het landelijk HEE*- team van ervaringsdeskundigen (trimbosinstituut). Da's leuk.
En woensdag en donderdag ruim ik dan mijn ouwe flat in Nuth verder op.
Daar ligt nog een hoop werk
.
Vooralsnog scheint die sonne.
Wie had dat 3,5 jaar geleden kunnen denken.
Ich jedenfals also auch nicht
* HEE: Herstel Empowerment Ervaringsdeskundigheid
** deze week ga ik jullie langsam an weer bezoeken.
***en de Oscar voor hulpvaardigste nederlander goes to:
Marc en Harrie
_______________________________________________________
hie woan ich murge: Heële
Ich maak mer ève get reclaam vúr dees stjadt.
Ich hoap waal dat ich murge doa internetverbinjing hub.
Bis zoaterdig*!!
missjiens
_______________________________________________________
vermijdingsgedrag.
Vrijdag 20 februari is het dan zover. Om ca 10.00 uur verhuis ik. Ik denk dat het verhuizen van de inboedel zo'n 3 uurtjes in beslag
neemt, met 3 sterke mannen erbij.
Het stressnivo, de laatse dagen viel nogal mee. En eerlijk gezegd had ik dat niet zo van mezelf verwacht.
Het huurcontract met de woningvereniging loopt af op 1 maart. Dus dan kan ik in de carnalsweek - achterlijk stom feest - mijn flat in oude staat opleveren.
Aswoensdag (voor niet-limbo's: de woensdag ná carnaval) komen 2 verhuizers restmeubelen naar beneden dragen die dan door een kringloopwinkel (rd4) worden opgehaald.
Die donderdag erna komt het WSW-bedrijf uit Heerlen de novilon eruit trekken halen en gaten in muren herstellen. Dat zijn de minder leuke klussen.
Ik heb die klussen dus min of meer uitbesteed.
Om eerlijk te zijn, vind ik dat ook rete moeilijke klussen. De restanten van mijn smetvrees spelen daarbij nl te veel op.
Kosten van die woensdag én donderdag liggen op zo'n 150 euro, daarvoor ga ik liever niet zelf klooien. Ik noem het 'gezond
vermijden'
Ik zeg maar zo. Ik hoef niet langer alles te kunnen van mezelf.
Dat laatste was wel eens anders
_______________________________________________________
afscheid trappenhuis.
Als ik verhuis over 2 weekjes dan heb ik 3 jaar en 7 maanden het trappenhuis gedeeld met vijf andere voordeuren.
Als je binnenkomt in het trappenhuis dan heb je grote kans dat je Linda, het knappe onderbuurmeisje bij de brievenbussen treft. Linda is al lang lichamelijk ziek. Haar vader en moeder wonen een flat verder. Ze heeft erg veel steun aan haar ouders. Maar ook aan mij, zegt ze. Dat komt omdat we allebei een leven hebben geleid dat nu niet bepaald standaard is. Dus Linda en ik delen altijd wel een beetje onze sores onder bij de brievenbussen.
Linda mag dan wel ziekelijk zijn -een vergoeiìng in haar ruggewervel, dus chronisch pijn - ze is een erg leuk meisje om te zien. En ik zou haar graag meenemen naar mijn volgende trappenhuis.
Tegenover Linda wonen mevr en meneer Jacobs. meneer Jacobs was een vriend van mijn vader. Ze waren beiden oprichter van een nog steeds florerende aquariumvereniging. Nog 2 keer per week loop ik even bij hem binnen, en luister naar alle verhalen over mijn vader en zijn streken. Van vroeger weet ie nog alles, hij is helaas aan het dementeren en zo kom ik bij mevr Jacobs. Zij zorgt met veel liefde voor haar man.Als ze buiten weer eens wandelen, hand in hand, raak ik altijd vertederd.
Tegenover mij woont mevr van Kervel. Ze klaagt veel. Want ze is eenzaam, maar naar een bejaardenhuis is ze niet te bewegen. Ze is altijd weer blij als haar kleizoon op bezoek komt. Vanmiddag stond zijn fiets weer tegen de flat. Dan woord ik ook blij, want als mevr Kervel blij is ben ik dat ook wel een beetje. Ze zet ook iedere twee weken mijn vuilnisbak buiten. Met veel plezier. Eigenlijk doe ik t liever zelf, dat gaat wat sneller.
Maar ze helpt mij zo graag. Is dat lief of is dat lief!!
Boven mij woon Anita. Anita werkt 20 uur bij de Makro. Ze is collega van mijn zusje. Ze heeft een kleine hond -een tekkel is er een reus tegen- die ze altijd in een mandje overal meeneemt. Ik snap dan niet zo waarom ze dat hondje heeft, maar dat hoeft ook niet. Elke morgen gaat de wekker loeihard bij Anita. Dat geeft niks, hoef ik hem zelf niet te zetten
Tegenover Anita woont mevrouw Trout. Ze heeft het niet zo op mij. Ik heb nl eens een papiertje van een stimorol in het trappenhuis achtergelaten. Daar is ze nu al zo n 3 jaar boos over. O ja ik liet ook al eens een scheet wind toen ze achter me liep. Het is nooit meer goed gekomen tussen ons...
Ach, luitjes wat zal ik jullie missen.
# tot zover deze extra editie van man bijt Nuth Hond
_______________________________________________________
luxeprobleempjes
Vandaag kwam ik pas om 19.00 uur thuis vanGlazen waar die mooie condenspareltjes vanaf lopen.
Aangeschoten was ik. Meer dan dat eigenlijk. Maar ik had dat nodig. Want.
Pieker, pieker, pieker. Terwijl ik er rationeel gezien zo goed voorsta. Een prachtig appartement in een leuke stad binnen handbereik. Leuk werk, geweldige collega's
Maar toch.
Er is er iemand die ik leuk vind. En dan weet ik niet hoe ik dat moet aanpakken. Dan vind ik me zelf onhandig en dom.
Dan werkt t niet om te denken: 'mooi appartement en leuk werk, yeah, wat ben ik gelukkig'*
*en dan is er die verhuisstress. maar ja. ik denk dan: dat is eigenlijk heel normaal.
____________________________________________________________
aangezichtspijn rules
In 1986 begon ik een irritante pijn te voelen. Onder mijn linkeroog. En ter hoogte van mijn linkerneusvleugel. Ik onderging daarvoor zelfs een poliklinische ingreep, die echter niet zou helpen. De pijn is chronisch, maar ik ben er inmiddels wel aan gewend. Dat laatste is een kwestie van lekker bezig blijven, en sowieso ben ik niet meer zo'n zeur.
Wanneer de temperaturen onder de 5 graden komen, kom ik echter in de problemen. Kou is dé trigger van mijn aangezichtspijn. Het moge duidelijk zijn, dat ik dus nooit op wintersport zal gaan én de winter is niet mijn tijd.
Normaliter gebruik ik 1 tabletje rivotril - een anti-epilepticum- per dag om de pijn goed beheersbaar te houden.
Nu zit ik, in overleg met mijn arts, maar even op 3. En dat al bijna een hele maand.
Vervelende bijwerking van rivotril is, dat je er ontzettend suf van wordt. Vannacht sliep ik daardoor weer 12 uur, normaal heb ik aan 7 uurtjes slaap meer dan zat!!
Zeg nooit tegen mij dat dit geen barre winter is
hier, vind je meer over aangezichtspijn.
Aangezichtspijnen kunnen je dus vreselijk in een isolement drukken. Ik denk ook dat ik daardoor uiteindelijk - isolement in combinatie met een gebrekkig zelfvertrouwen - psychisch ziek ben geworden.
Helaas worden dit soort verbanden in de psychiatrie nauwelijks gelegd. Lichaam én geest zijn daar nog steeds 2 afzonderlijke 'dingen'.
Dát is pas echt pijnlijk!!
_______________________________________________________
Bemelmans
Bemelmans is een echte Limburgse naam. Ik moet 20 februari om 15.00 uur bij de man zijn.
Bemelmans woont op de valkenburgerweg 20 in Nuth.
Zelf woonde ik tot augustus 2005 op de vakenburgerweg 22 in Nuth in een Beschermde Woonvorm. Naast Bemelmans dus.
Bemelmans heeft een niet alledaags beroep. Hij is notaris.
20 februari moet ik bij hem zijn met nichtje. De hypotheekakte passeert daar.
Ná het tekenen loop ik nog even bij nr 22 binnen. Ik zie het als het definitieve afscheid van de 'verkeerde kant' van de psychiatrie. En natuurlijk ga ik daar op vlaai trakteren. Want ik hou van de mensen daar. Ik zal nimmer vergeten waar ik vandaan kwam.*
* dat houdt me scherp in mijn werk.
______________________________________________________
cultuur
Zojuist even de boodschappen gedaan. Ik liep naar huis langs de friture. Er was een nieuwe eigenaar. Ik kocht een frietje mét. En een braadharing. Voor slechts1 gulden euro en vijftig cent.
In een vrolijk kartonnen bakje werd t spul ingepakt.
2 blikjes merkloze cola scoorde ik ook even erbij.
2 theelichtjes - nog van de kerst - flikkeren sfeervol op mijn LeenBakker eetkamertafel.
Mmmmmmmm Wat ben ik een hollander rijk.
__________________________________________________________
donderjagen
Ik kwam vrijdag die aardige marktkoopman, waar ik hier al eens over schreef, weer tegen. Hij schrok wel even toen ik hem zei dat ik ging verhuizen. Want ja, ik ben toch een van zijn beste klanten. En we ouwhoeren elke vrijdag op de markt in Nuth toch wel wat af.Ik zei dat ik in Heerlen ging wonen.
Hij greep een pen én een stukje papier uit een lade. En hij schetste snel de plattegrond van de markt in Heerlen. "Hier bij dat kruisje sta ik elke donderdagmorgen van 9 tot 1".
Maar goed dat ik genoeg overuren heb. Want. Dat wordt op donderdagochtenden dus helemaal niks met werken.
________________________________________________________
FIJNE GOZER
Fijne Gozer is in het echt ook een Fijne Gozer. Dat merkte ik al op de weblogontmoeting dit jaar. In Gorinchem. En kijk nou eens wat voor een leuke kopfoto hij maakte. Voor mij. Ook nog eens passend bij de strekking van dit weblog.
Begint dit jaar gek goed of helemaal goed?!
Dit bloemetje is voor FG!!
GAZA EN JC
Ik kon vannacht niet slapen. 4.00 uur. Dus even de tv aangezet. Wil wel eens helpen. Maar nee. De Gazabeelden raakten me dan toch wel op dat herhalingsjournaal. Dan maar even naar de pc.
Beter een weblog dan oorlog, zeg ik tegen mezelf.
Het zou niet verkeerd zijn als de schepper in 2009 weer eens op bezoek kwam. En nog eens uitleg gaf.
Ik wens jullie, lieve lezers, warme reageerders, meedenkers, andersdenkers en meelevers:
EEN VREDEVOL,LIEFDEVOL 2009!
En geniet van t vredevolle, artistieke vogelfilmpje. kort maar mooi!
TOT LEZENS IN TOTAUSANDNINE
_______________________________________________________
IN 2008
Was het lekkerste dat ik at
een frietje mét te veel mayonaise én zout op het ns-station in Heerlen. Ná een dagje Utrecht. én drie keer een trein gemist te hebben.
Bewoog ik
Regelmatig te weinig.
Maar ik fiets me wat af. Op het werk. Al die huisbezoeken. +25 graden of - 3 graden Celsius.
Knuffelde ik
Haar. ja, ja.
Kreeg ik (meer) waardering voor
Mijn zusje. Die gaat na een bestraling dan wel 3 dagen plat. Om daarna weer gewoon te gaan spinnen.
Gaf ik
En leerde ik ook te nemen.
Luisterde ik
Heel veel naar mijn gevoel. En weinig naar de mensen die me dat afraadden (rieden??)
Leerde ik
Beter om mijn eigen gedachten - over situaties en mensen- te beïnvloeden.
En dat ik anderen nauwelijks kan veranderen
Ontplooide ik
Me als een betekenisvol mens voor anderen.
Geloofde ik
Steeds meer in talenten van mensen. En alweer minder in 'gezond' of 'ziek'.
Nam ik
dit stokje over van kleutermama Inge
_______________________________________________________
MIJN 2008: LEKKER EIGEN-WIJS
Een korte terugblik:
Dit jaar was in velerlei opzichten niet doorsnee. Voor mij dan. In maart besloot ik naar de directeur van de GGZ-instelling te stappen omdat ik mijn contract van 18 uur omgezet wilde hebben in eentje van 32 uur. Dat wilde hij.
Dat leek allemaal mooi.
Maar het UWV ging, zoals gebruikelijk, dwars liggen.
Ik besloot tegen het advies van het UWV toch 32 uur te gaan werken. Dat was risicovol. Want ik verspeelde zo de wa-jong uitkering die ik naast mijn deeltijd-inkomen had.
De functiewaardering - want mijn baan als ervaringsdeskundige GGZ is nieuw - zorgde ook nog eens voor veel commotie. Het management vond het een MBO-nivo functie. Ik zette in op HBO. Het werd lang onderhandelen, zo'n 2 maanden, waarbij ik serieus overwoog om te stoppen.
Ik onderhandelde er HBO nivo uit.
Na dit alles:
meldde nichtje zich bij me. Of ik wellicht interesse had in haar appartement. Ik was meteen verliefd. Op dat appartement. Daarbij lag ligt het op loopafstand van mijn werk en ook nog eens op loopafstand van de kroegen Heerlen-centrum.
Dat leek allemaal mooi.
Maar de kreditcrisis brak uit. En leek het er op dat ik de hypotheek niet rond kon krijgen. Maar ik zocht en zocht en zocht en vond Nationale Nederlanden!!
Uiteindelijk lukte het me gisteren om het benodigde bedrag rond te krijgen.
Dat werd uiteindelijk tóch allemaal mooi.
Want ik heb de basis gelegd voor een waanzinnig 2009. In de eerste week van februari 'ga ik om' naar het appartement in Heerlen.
Morgen ga ik naar Marc, mijn vriend, en zijn lieve partner vriendin. Ik ga daar eerste kerstdag vieren. En vooral genieten.
Een witte fijne kerst! Dat wens ik jullie!
_______________________________________________________
SFEERBEELDEN
de buitenkant
de woonkamer
de woonkamer nog eens
de keuken
bijkamer met trap naar zolder
de zolder
Ps, de spulletjes op de foto zijn van nichtje.....ik moet nog alles verhuizen, dat zal begin januarie zijn.....
Dit moet dan de uitvalsbasis zijn van mijn 'tweede leven'.
foto's: door nichtje.
_______________________________________________________
HEERLEN, bijna nieuwe woonplaats
De toestemming voor het afsluiten van de hypotheek hoop ik deze weekl definitief te krijgen. En dan ga ik mijn geboortedorpje verlaten. 41 jaar van mijn leven woonde ik er. Mijn geboortehuis staat er ook nog.
Het was de afgelopen dagen druilerig en koud. Dit past overigens wel bij de geschiedenis van mijn nieuwe woonplaats Heerlen, de mijnstad.
In de relatief jonge stad (1896) wordt er een dialect gesproken:Nederlands met vooral Duitse vervoegingen en stembuiging. De mijnbouw had tot gevolg dat er een gemêleerde bevolking groeide; Polen, Duitsers, Belgen kwamen hier naar toe voor werk.
Na de mijnsluiting in de jaren zestig raakte een belangrijk deel van de bevolking werkeloos en dreigde er grote armoede. In pogingen om dat te voorkomen werd Heerlen in korte tijd gemoderniseerd. Overheidsdiensten werden naar Heerlen verplaatst en verschillende industrieën vonden er een standplaats.
De infrastructuur werd aangepakt. Nieuwe en hoge gebouwen werden neergezet, waardoor Heerlen aan Rotterdam doet denken. Veel groen waarmee zij de naam Parkstad tot de hare maakte.
Heerlen kent een bevolking die door de generaties
heen onder de grond heeft gewerkt, grote armoede en werkloosheid kende en uiteindelijke als een Phoenix herrees uit haar eigen as.
Een bevolking ook die niet met zich laat sollen. Een bevolking die ‘die regelgeving uit Den Haag' van oudsher
met veel scepticisme ontvangt. Je kunt er veel willen en veel doen maar je krijgt
er de mensen niet van hun plaats als ze dat niet willen. Heerlen is dé stad waar................
.............ik tot bloei hoop te komen.
De komende weken ga ik het druk krijgen. Ik hoop dat ik me daar goed doorheen weet te slaan!
Eea betekent dat ik waarschijnlijk wat minder jullie logs kan bezoeken.
_______________________________________________________
KREDIETCRISIS
Kredietcrisis of niet. Vandaag kreeg ik een telefoontje van mijn financieel adviseur. De bank gaat me een hypotheek verstrekken. Ik kan dus waarschijnlijk al in december verhuizen naar het appartementje van mijn nichtje. Is dat niet geweldig?
Ik bedoel, 3 jaar geleden ging ik weg uit de psychiatrie als klant. En nu dit. Het voelt wel vreemd. Prettig vreemd.
Ik moest ook denken aan Obama, de eerste zwarte president van de VS. Ook zoiets dat zo'n 30 jaar geleden nog voor onmogelijk werd gehouden. En nu. Ik. amper 5 jaar gelden wilde ik niet meer leven. En nu. Nu ben ik weer helemaal terug. Dankzij...eh.... Dankzij.....het geloof. Het geloof in mezelf. En dat wordt sterker, en sterker.
Leve Obama. Leve Maurice.
Leve het Leven. Met hoofdletter L
*en alweer niet gescholden op de psychiatrie
_______________________________________________________
RINGEL ES(S)
Zo'n dag deze zondag.
Waarop ik vandaag dan maar eens praktisch aan de slag ging met allerlei doeiknietgraagdingen. Ik had allerlei toch al doeiknietgraagdingen laten slingeren liggen omdat ik gewoonweg op doodmoe was, vanwege alle burocratische rompslompdingen die kwamen kijken rondom het getouwtrek rond mijn baan. Ik leed daardoor eventjes aan het alleenergieiswegenmijnhumeurisklotesyndroom
Vandaag draaide ik dapper 3 wasmachines. Werkte een afwas weg van 3 dagen. Verschoonde mijn bed. Poetste de wc en douche. Ordende alle veel correspondentie met de belastingdienst, uwv en allerlei andere leukerkunnenwehetnietmakeneninstanties.
Zette ik ook de huisvuilcontainer al buiten voor 16.00 uur, terwijl dat van de feeks hierboven bovenbuurvrouw pas na 17.00uur mag.
Daarna even wandelen. Wat energie opdoen. Weliswaar door de motregen, maar dat mocht de wandeling pret niet drukken. En natuurlijk een patatje gescoord. Met vette klodders mayo.
Want op zo'n dag ga je toch ook niet nog eens koken.
Vandaag was ik zo'n Ordnung muBss sein type.
* voor de goede ordnung: plaatje is van internet gejat, daar loopt de afwas wel vanzelf naar buiten.
_______________________________________________________
INTERNETOMA'S OFZO
Gisteren was het. Ik versliep me enigszins. Om half 3 werd ik pas wakker. Dat had te maken met de geslaagde weblogmeeting in Gorinchem. Mijn lichaam had blijkbaar rust nodig. Geen zin had ik dan ook om wat fatsoenlijks klaar te maken in de keuken. Ik belsoot naar de plaatselijke chinees te gaan. Doodmoe en ook ietwat stil nam ik plaats aan een tafeltje
Toen ik net zat te eten kwamen twee bejaarde dames binnen. Met hun rollater. Ze namen plaats aan de tafel naast mij. Tot mijn verbazing haalde de oudste van de 2 een mobiele telefoon uit d'r zak. Ze begon wat te friemelen aan dat stuk electronica. Op enig moment begon ze een smsje in te tikken, naar haar dochter, zo begreep ik. Alras werd terug ge-sms-ed.
Daarna sprak ze over de Olympische Spelen die er aan gaan komen. Benoemde tegen haar bejaarde gesprekspartner de favorieten voor de 100 meter sprint.
Ik zat ademloos te luisteren. Was ook onder de indruk van haar vitaliteit. Toen ik opstond en naar buiten liep gaf ze me een knipoog. Ik groette vriendelijk terug.
Ik verdenk haar er van dat ze een log over mij geschreven heeft. Over een ietwat saaie, verlegen jongeman bij de Chinees. Ofzo.
Plaatje gemaakt door FG, tekstballon door Maurice
_______________________________________________________
EEN DAG MET EEN LINTJE
Er was een weblogontmoeting vandaag. Ik kom er net vandaan. Peet d'r tuin in Gorinchem was plaats van handeling. Ik wilde eerst niet gaan. Met de trein zou ik nl meer dan 6 uur onderweg zijn (heen en terug). Ik woon nl bij Heerlen en Gorichem ligt in Zuid-Holland.
Gelukkig bood J@n uit Weert mij aan dat ik met hem kon meerijden. Op het laatste moment besloot Harry, net als ik woonachtig in Zuid-Limburg, ook te gaan met zijn auto.
Met hem zou ik uiteindelijk meerijden. Dat betekende 'slechts' 4 uur reizen.
De heenreis was op zich al een genot. Daar ik Harry al persoonlijk ken en erg waardeer als mens.
Met Harry had ik veel bij te praten ondeweg, want hem had ik ook al enige maanden niet meer gezien. Harry is een beetje als ik: ook een carriëre in de psychiatrie doorlopen en een erg goed gevoel voor humor.
We kwamen om ongeveer 13.00 uur aan in Gorinchem. Daar was het even zoeken naar het juiste woonhuis.
Aangebeld, en Peet maakte ons open.
Vreemd maar vooral leuk dat je iemand die je nog nooit gezien hebt, zo lijkt te kennen.
Nog vreemder was het toen de andere webloggers arriveerden: het beeld dat ik van hen had via t weblog, bleek in real life dus ook te kloppen. Het maakte me wel blij. Natuurlijk werd er gebabbeld over de weblogs, maar vooral was het zichtbaar dat iedereeen erg leek te genieten.
Er waren ongeveer 20 mensen die genoten van elkaars aanwezigheid, de drankjes en het lekkere eten.
Veel te kort was het om met iedereen te kunnen kletsen.
Helaas. Maar dat laatste is niet zo erg, een reden te meer om de volgende keer ook te gaan.
Rond 19.00 uur besloot ik met Harry terug te rijden naar het 'diepe zuiden', hetgeen weer een erg leuk gesprek opleverde. En nu, amper binnen in mijn flat, typ ik snel dit logje.
Dadelijk douchen en bed in.
*Foto gemaakt door loes
*Foto boven door leo
Peet: bedankt voor je gastvrijheid en de fijne dag!!
En alle loggenoten: bedankt voor de leuke gesprekken!
Marple: Proficiat met je verjaadag!
______________________________________________________
EMPATHIE
Dat meisje van enkele logs geleden. We hebben in augustus een afspraak staan. Bij haar. Het is wel een flinke reis. Maar soms moet je er wat voor over hebben. Voor het zwakke andere geslacht..
Nou ben ik iemand die hier op deze weblog professionle hulpverleners nogal eens verwijt dat ze zich zo slecht kunnen inleven in de problemen van cliënten.
Nu moet ik zelf even passen, wat betreft empathie.
Wat is het geval dan?
Ze schreef me in een mailtje: "Morgenochtend zit ik eerst een paar uren bij de kapper voor puntjes en zwarte plukken in mijn rode haartjes."
Een paar uur??? Jee, men!!! Wie gaat er nu een paar uur bij de kapper zitten. ik snap het niet.
Kan iemand even uitleg geven aan deze 'bouwvakker' mij? Want ze zou er eens enthousiast over gaan vertellen en dan wil ik natuurlijk niet met de mond vol tanden staan.
_______________________________________________________
NENJIL
Ik ben ietwat mager slank geboren. Weinig spek enzo.
"Wacht maar tot je dertig bent, dan krijg je een buik en praat je anders" zei mijn lieve moeder altijd.
Nou, ja.
Ik ben inmiddels 44. Kinderlijk Jong van geest én nog altijd wat te slank voor mijn lengte. Ik besloot 3 maanden geleden dan ook omgekeerd te gaan lijnen.
Dus 2 bananen per dag extra. Iets meer zakken chips per week. Net iets meer jus op de aardappelen. Wat meer suiker in de koffie. Wat vaker naar de Sonja Bakker.
En warempel. Mijn zelf ontworpen dieet werkt. Ik ben inmiddels 6 kilo aangekomen.
Ik moest eens een patent aanvragen.
"maak je niet dik?" Ik dus wel.....
_______________________________________________________
SELF fUL FILLING
Per 1 juni ga ik werk ik al 32 uur. Nog onbekend is - want functie is nog niet door de functiewaardering heen- wat ik ga verdienen. Nu had mijn lieve nichtje haar appartement te koop gezet in Heerlen.
Vandaag ging ik kijken. En het was precies wat ik zocht. Nu wachten. Op mijn werkgever.
Het zou nu zomaar kunnen lukken. Dat ik dat appartementje zou kunnen kopen. En nichtje wil me helpen met verhuizen. En haar vriendje ook.
Toch ben ik nog niet blij. Er is al zoveel mis gegaan in mijn leven.....en vaak ook nog op het laatste moment.
Maar het zomaar kunnen dat ik vóór de herfst in Heerlen woon. 5 minuten van het kantoor van ons wijkteam. En ook vijf minuten van het psychiatrisch ziekenhuis (ook voor mijn werk, niet schrikken: deze jongen laat zich zeg nooit nooit nl nooit meer opnemen. Echt niet)
Ik ga maar denken dat het allemaal lukt. Selfulfilling prophecy, heet dat, dacht ik.
Nichtje zei nog: Je wordt een echt burgermannetje.
ach ja. Nichtjes. Sommige dingen zijn onbetaalbaar. Nichtjes dus bedoel ik. Appartementen ook wel, maar niet dat van nichtje.
Wat hoor ik nou? Herman van Veen?
"ik was nog nooit zo vrolijk, zo......"
_______________________________________________________
WIJS GRIJS
Het weer was vandaag grijs. Vandaag staakte het openbaar vervoer ook weer. Dus maakte ik gebruik van een andere veroersvoorziening. Zo kwam ik per ongeluk in een busje terecht met 6- allemaal 75 plussers - medereizigers. De stemming in het busje was net als het weer, ook wat 'grijzig' dus.
Al snel begon een oude mevrouw te klagen over haar hoge bloeddruk. Haar medereisgenoten gaven haar al snel tips wat ze vooral wél en niet moest doen om van haar gezeur af te zijn met haar klachten om te gaan.
Het ene onderwerp na het andere kwam alras ter sprake: de chaos in de thuiszorg, het nut van een PGB (persoonsgebondenbudget) en alternatieven voor bejaardentehuizen. Ik hield me stil. Want de bus was ineens een rijdende zelfhulpgroep. Een groep ervaringsdeskundigen dus.
Ik hield mijn mond, ik wist mijn plaats; zijnde 'niet-ervaringsdeskundige'.
En dat ze deskundig waren bleek wel toen een van de vrouwtjes fluisterde - wijzend naar mij - tegen haar buurvrouw: 'hmmm mooie, lieve jongen daar voor in, echt een lekker ding".
Ik waande me even, heel even Bruce Springsteen.
Ach, ik had in het verleden wel vaker last van wanen........zo ben ik, geen grijze muis, zeg maar
______________________________________________________
BAYWATCH
De klik die nodig is om verliefd te worden en samen verder te gaan, is van vele factoren afhankelijk. Het uiterlijk en het innerlijk spelen daarbij een belangrijke rol. Dat blijkt uit ee een grootschalig Europees onderzoek onder singles naar de ‘eisen' waaraan de ideale partner zou moeten voldoen.Daaruit blijkt dat vrouwen met een cup A of B opgelucht kunnen ademhalen, een ruime meerderheid (66%) van de Nederlandse single mannen vindt kleine borsten ideaal.*
Zo zie je maar weer dat de meeste onderzoeken, allerlei niksige
feitjes en cijfertjes opleveren. Die je net zo goed de ene als de andere kant op kunt laten vallen. Maar het gaat over seks, en over man versus vrouw. Altijd leuk! Op naar het volgende onderzoek...
Hoe Zit dat dan nu met Baywatch? Vroeg ik me af. Ik bedoel........
*bron:Partnership
_______________________________________________________
JEUKMOMENT
Dat woord is niet van mij. Maar van Youp van't Hek. Toch ken ik ze heel erg goed. Die jeukmomenten.
Ik doel daarbij niet op mijn hooikoorts.
Gisteren had ik er eentje. Ik kreeg van mijn zusje een pan Macaroni aangeboden. Kant en klaar.
"Dan hoef je niet te koken met dit warme weer" zei ze. Ik blij naar huis.
In het trappenhuis struikelde ik. Daar lag de macaroni dan. Ook nog over de deurmat van de onderbuurvrouw. Die werd boos. Want ze
was geschrokken van de klap en de deurmat was nieuw. Volgens haar onherstelbaar beschadigd.
En: 'jullie jongeren ook, jullie denken ook nergens bij na. Sinds jij hier woont........"
"heb je je bezeerd?" dat vroeg ze dan weer niet. Gelukkig geen bloed op de deurmat. Stel je eens voor.
Het volgende jeukmoment? Als mijn lieve zusje vraagt; "en? hoe smaakte de macaroni?..........."
Hebben jullie ook weleens last van jeuk(momenten)?
______________________________________________________
ZIN GEVEN
AMSTERDAM 17 april 2008.
Wie zich zondag al druk maakt over de naderende werkweek, is niet de enige. Driekwart van de Nederlandse werknemers ligt zondag weleens wakker van de nieuwe werkweek.
Dat blijkt maandag uit onderzoek onder 25.000 werknemers in dertien landen, uitgevoerd door Monster Worldwide, de moederorganisatie van Monsterboard.nl.
Niet in slaap kunnen vallen in de nacht van zondag op maandag is voor een op de drie Nederlanders zelfs een wekelijks terugkerend probleem.
Gelukkig begrijp ik hier niks van**! Of is het zo dat driekwart van de nederlanders zinloos werk doet? Dat zou eigenlijk de conclusie moeten zijn? Als je werk zinloos is, stop je toch gewoon?
Onderzoekburo's, gut o gut.......
Wakker liggen doe je toch als je verliefd bent? Zouden ze allemaal verliefd zijn, dan? Zou het dat zijn?
Ik ben gewoon een dromer.
Ook op zondagavond.
{**Niet dat jullie denken dat ik nooit wakker lig van mijn werk. Ik lig best wel wakker daarvan. Dan lig ik te bedenken hoe ik de psychologe van ons team op een leuke manier voor de gek kan houden. Best moeilijk een psychologe voor de gek houden. Dat jullie dat ook even weten.
En blinde vlekken bij haar weghalen, is ook niks om wakker van te liggen. Kwestie van 'positief-kritisch' zijn.
Ik lijd aan 'positief wakker liggen'?}
_______________________________________________________
POOT
In het dorpje waar ik nog een paar maandjes woon, is op vrijdag altijd een markt. Elke vrijdag loop ik daar even 'aan'. Marktkooplieden hebben een speciaal plekje in mijn hart. Ongeacht de weersomstandigheden, leuken ze toch altijd de boel op.
De man van de kippenbouten is de allerleukste.
Elke vrijdag maak ik een praatje met hem terwijl ik een kippenpootje 'op de vuist' verorber. Ik luister graag naar zijn praatjes.
Vrijdag vroeg hij of ik nog een wens had.
"Het lukt me maar niet om vegetariër te worden. Dat vind ik één van de onhebbelijkheden van mezelf. Ik bedoel: dieren die hebben toch ook gevoel. Ik zou wensen dat ik dat kon laten. Vlees eten."
Stiekum hoopte ik dat hij me gerust zou stellen.
Dat deed hij niet. Hij glimlachte. Gaf me een schouderklopje. En een tweede pootje. Gratis.
_______________________________________________________
één DING EN KEURIG
Bel ik een vrouwelijke collega. Hoor ik door de telefoon dat ze aan het typen is.
Ik zeg: "hè? kun jij praten met mij en typen tegelijk?"
Zij zegt: "ja dat kan ik, want ik ben nl een vrouw" en "jullie waren in de oertijd al maar gefocusd op één ding: jagen" en "wij moesten vanalles tegelijkertijd doen, de rest zeg maar....." en "daaom zijn wij vrouwen zo goed in............
'tuut, tuut , ploink, ploink': gered door mijn lege accu!
Morgen toch maar een 'Viva' kopen en een 'Opzij'.
Deskundigheidsbevordering, zeg maar. Mijn focus verleggen.
Vandaag moet ik in de vroege ochtend al om 8.15 uur bij een keuringsarts zijn. Als hij goed keurt en mij goedkeurt, mag ik 32 uur gaan werken van mijn directie.
Dag UWV! Leve autonomie!
______________________________________________________
OORLOG
Afgelopen vrijdag was ik in een boekwinkel in Heerlen en pakte een boek over astrologie in mijn handen. Een verkoopster kwam alras op me afgelopen en vroeg of ik spiritueel aangelegd was. En of ik geïnteresseerd was in spirituele muziek. Het winkelmeisje zag er leuk uit - niks mis mee - met dat strakke zwarte t-shirtje enzo......
Maar van haar vraag kreeg ik 'jeuk'.
"Wat nou spiritueel?", vroeg ik dan ook enigzins geërgerd.
"nou of u geïntersserd bent in een leven na of voor de dood, en of u weet wat karma is. En of u......."
Op zo'n momenten denk ik dan altijd aan wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Aan de momenten dat mijn angsten zo groot waren dat ik niet meer naar buiten durfde, niet meer naar een patatkraam durfde. Dat ik me zelf uit die angsten geknokt had. Dat ik weer kan genieten van een zak frites. Dat ik allerlei mensen in mijn leven ontmoet die heel erg veel kracht uitstralen. Dat ik steeds meer geloof in mezelf. Dat ik weet dat religies de neiging hebben om een monopolie op de waarheid te claimen. Dat ............
"Ik ben dus spiritueel denk ik " zei ik tegen het meisje. "Ik houd nl van oorlog. Een frietje oorlog, bedoel ik dan. Met op de achtergrond muziek van the Cure"
Noem me atheïst noem me spiritueel.
Noem me liever MAURICE.
_______________________________________________________________
POWERGIRL AND POWERBOY
Kwam ik thuis van mijn werk.
Onder in het trappenhuis, bij de brievenbus, trof ik een mooi meisje. Ze bleek de nieuwe huusrster te zijn van het appartementje onder mij. We schudden elkaar de hand.
"Linda, aangenaam", zei ze. En: "ik heb zojuist met moeite een half uurtje gewandeld"."O", zei ik, ietwat verlegen.
"je woont hier pas, hè?" alsof ik dat niet wist
"ja, vandaag slaap ik
voor het eerst hier en dat zal niet meevallen.
Wil je me even helpen de jas uitdoen? Ik heb nl chronisch pijn, er is een zenuw in mijn ruggewervel beschadigd."
We praatten wel 50 minuten.
Over dat ik ook pas 2,5 jaar zelfstandig woonde. Dat ik ook een beschadigde zenuw had, maar dan in mijn gezicht. Dat je die beschadiging ook niet kon zien. Dat duizenden mensen - vanwege 'dat niks aan mij kunnen zien' - me een aansteller vonden.
Over dat zij ook 100% was afgekeurd, ooit, door het UWV. Dat zij óók door haar lichamelijke beperking depressief was geworden. Dat haar vriendenkring, mede daardoor, flink was uitgedund.
Over dat zij het eigenlijk wél doodnormaal vond dat ik een joekel van een smetvrees had ontwikkeld, in de jaren 90, mede als gevolg van mijn lichamelijke beperking.
Over dat ik het 'doodnormaal' vond, dat zij een joekel van een depressie had ontwikkeld vanwege haar lichamleijke beperking.
Over het uiteenspatten van onze toekomstdromen.
Over levenskunstenaar zijn
over kracht,
over geloven in jezelf. Dat dat de enigste uitweg is.
over-leven dus.
door twee bevoorrechte mensen, at last
WONEN ENZO
Ik kreeg een telefoontje afgelopen woensdag, dat ik me vandaag in
Heerlen moest melden bij de woningcorporatie. Ik bleek genoeg 'punten te hebben' om, binnen 3 maanden, in aanmerking te komen voor een appartementje in die stad. Daar waar ik ook werkzaam ben, enzo
gaat u zitten. U bent langdurig opgenomen geweest in de psychiatrie?
eh....ja
Kunt u zelfstandig met geld omgaan?
eh ....ja
Bent u nu genezen?
eh....nee! Dat zit zo: sommige mensen hebben hun hele leven last van migraine en kunnen dan toch zelfstandig hun geld beheren. Enzo
Ja maar bij u ziekte ligt dat ietsie anders.
O, is dat zo? Maar ik voel toch dat ik niks gevaarlijks heb. ik ben een beetje afwijkend van andere mensen. Of Zijn andere mensen dat van mij? Tis maar hoe U het bekijkt meneer. En ja gek? ik werk nu als betaalde gek. dat is op zich ook wel gek, maar eigenlijk te gek dat mensen het gek vinden dat ik er eerlijk voor uitkom dat ik ooit gek was en wellicht dat ik dat ook wel een beetje blijf. Met gekzijn verdien ik namelijk mijn geld en daarmee kan ik gek genoeg de huur betalen,enzo.
Kunt u me volgen?
niet helemaal..
Nou,gaat U mij aan een woning helpen want ik wil zo graag verhuizen voor de winter, enzo?
nou ik zie dat U al 2,5 jaar de huur betaalt bij onze collega's in Nuth, dus het zou moeten kunnen.
Waarom heeft op het inschrijformulier bij 'beroep', niks ingevuld?
Ja meneer. Ik ben werk dus als ervaringsdeskundige in de psychiatrie en dat is nauwelijks uit te leggen op zo'n papiertje,enzo
Wat doet u dan eigenlijk?
Ik probeer mensen te helpen om inzicht te verkrijgen in hun eigen gekte, zodat ze starks bij U een woning kunnen huren als ze met ontslag gaan. Ik heb dus niks geleerd eigenlijk.........wel een beetje van mijn eigen leventje enzo.
U bent een hulpverlener?
Ach meneer, waarom beledigt U mij nou ;-))))
eigenlijk probeer ik met engelengeduld aan hulpverleners uit te leggen dat wat ze op school leren niet helemaal klopt en soms zelfs helemaal niet. Dat doe ik. Maar krijg ik nu een woning? Daarvoor kwam ik, eigenlijk.
Ehhhh, ja we gaan er hard aan werken meneer. Binnen een maand of 3, zullen we u kunnen helpen
En wat goed van mezelf dat ik deze meneer en deze situatie met humor tegemoet ben getreden
ik probeer niet te gaan piekeren hoe ik dat redden moet met mijn smetvrees want die roept joekelhard: wacht maar maurice ik ga je dwars zitten bij het verhuizen.Overal ligt vuil, vuil, vuil,vuil. Jij met je grote mond ook altijd.
Zou ik dit dorpje erg gaan missen?
BUROBLAD OF BUREAUBLAD?
Op de weblog van Jan, kwam ik het volgende tegen:
"Op een weblog van rietepietz staat een mooi verhaal, zoals zij ze altijd schrijft, met de vraag om je bureaublad op je weblog te plaatsen, omdat ze het leuk vind om te zien wat iedereen er op heeft staan. Zelf heeft ze twee prachtige zelfgemaakt foto's er op (ze heeft 2 computers). Ik had in de reacties gezegd dat het bij mij nogal vaak wisselt en dat ik mijn afbeeldingen gewoon van internet pluk, maar het zette mij toch aan het denken. Vervolgens heb ik, met haar hulp, want zonder lukte het mij niet, nu dus mijn bureaublad geplaatst en nou zou ik iedereen willen vragen om dit zelf ook eens te doen, want nieuwsgierigheid is mij ook niet vreemd
Zo Riet, nou maar eens kijken hoeveel navolging we krijgen. Iedereen nog een fijn weekend gewenst."
Nou Jan, Zie onder, mijn bijdrage (met dank aan je technische ondersteuning):
Eigenlijk is het niks 'spectaculairs' . Gewoon een kind. Gewoon omdat ik kinderen geweldige leuke wezens vind. Het kind straalt onbevangenheid uit. Waren alle volwassenen maar lekker onbevangen, dan zou de wereld er wat anders uitzien. ik blijf dromen, dromen moet je koesteren, nietwaar?
Ik denk dan ook dat ik maar nooit volwassen ga worden........
En mijn icoontjes? Die staan lekker ongeordend door elkaar, precies zoals ik ook ben. PUNT!
WETENSCHAP?
Ik was gisteren aan het zappen op tv. Ik viel midden in een programma over de opwarming van de aarde. Een geofysicus verklaarde het volgende:
'Dat bij smeltende poolkappen het zeeniveau stijgt, is een onwaarheid die zelfs een middelbare scholier met een beetje natuurkunde-kennis kan doorzien. IJs heeft namelijk een groter volume dan water -- denk aan het jampotje dat knapt als het vriest. De ijsmassa's van de poolkappen bevinden zich grotendeels onder water. Als deze kappen gaan smelten, wordt het volume niet groter, maar juist kleiner en daalt de zeespiegel.
'Het is trouwens nog maar de vraag of die ijskappen door de opwarming van de aarde wel smelten. Door de stijging van de temperatuur zal namelijk de verdamping toenemen met als gevolg meer neerslag, die op de polen naar beneden komt in de vorm van sneeuw. De sneeuw- en ijsmassa's op de polen zullen juist aangroeien in plaats van afnemen. Recente satellietwaarnemingen hebben dat ook aangetoond.'
Nu twijfel ik al jaren steeds meer en meer aan de zgn. wetenschap. Ik vroeg mijn 9 jarig buurmeisje dan ook wat zij dacht van de opwarming van de aarde. "Ach meneer buurman, maak je niet zo'n zorgen, als het zeewater stijgt dan graven we gewoon de noordzee wat dieper, daar hebben we toch gravers voor? U zegt altijd tegen mij dat ik niet zo moeilijk moet doen"
Daar stond ik dan. Blij verrast door haar enige echte wetenschap
GRIEP
Leek de winter bijna voorbij en werd ik, vorige week, alsnog getrakteerd op een portie griep. Hoofdpijn, groene snot, nog meer hoofdpijn, koorts...
Alles d'r op en d'r aan dus.
Gelukkig had ik wat paracetamol in huis. Gelukkig was er iedere morgen ook bezoek.
Hij, het was duidelijk een hij, kwam iedere morgen even kijken op mijn balkonnetje. Ik dacht: wat lief eigenlijk. Of kwam hij een beetje uit eigenbelang? Ik vergat nl enkele dagen de broodresten op het balkon te gooien! Dat is ook helemaal niet interessant, bedenk ik me.
Hij gaf me kracht, dat is wel interessant.
Hij 'zei' me dat de lente er aan kwam. Hij herinnerde me aan de tijdelijkheid van mijn hoofdpijn.
"Dankjewel lief roodborstje. Dat je er was. Geniet straks maar lekker van de restjes van mijn pizza, heb je wel verdiend".
OPSTARTPERIKELEN
Ik heb zo van die 'rare' gewoontes.
Mijn ochtend ritueel is er zo eentje: dat begint eigenlijk rond 23.00 uur in de avond, als ik naar bed ga. Voordat in naar dromenland verhuis, doe ik nl al koffie in het koffiezetapparaat, zodat ik 's morgens alleen maar op het 'aan' knopje hoef te duwen.
Een wekker heb ik niet, dus mijn mobiele telefoon gebruik ik daarvoor. Vóór het slapen gaan stel ik hem in op 7.00 uur.
Wakker worden valt niet mee. Echt niet, dat zal ook wel een 'chronisch probleem" blijven.
Wanneer ik uit bed ben, zo rond 7.30 uur, loop ik met mijn ochtendhumeur en blijf dan uit mijn buurt want tot 9 uur ben ik niet te genieten naar het koffiezet apparaat en druk op 'aan'. Vervolgens moet ik moeite doen om mijn pc te vinden, terwijl die toch altijd op dezelfde plek staat! 
Ook die gaat op 'aan'. Vervolgens gooi ik wat water in mijn gezicht, poets mijn tanden en 'ga aan de koffie'.
Even niks hoeven, even 'genieten' van het aroma, even aan mijn verslaving toegeven.
Dan ga ik mijn mail lezen.
De krant is het volgende 'onmisbare' hulpmiddel om op gang te komen.
Dan is het uiteindelijk 8.15 uur en vertrek ik naar mijn werk.
Daar aangekomen pak ik alweer een kop koffie en begroet mijn collega's met "goedemorgen" omdat dat moet, en denk tjeetje wat ben ik nog moe Om 9.00 uur knort mijn maag: Ik pak twee bananen. 
en realiseer me dat ik weer het onbijt heb overgeslagen.
De radio gaat aan, ik ben klaar voor de dag en kan de hele wereld weer aan.
Het valt vóór 9.00 uur, niet mee om avondmens te zijn. Dat kan ik je verzekeren.......Gelukkig hebben we daarvoor koffie, pc's, kranten, bananen, en radio's uitgevonden.
BEKENTENIS
IK DUS!
......... heb vorige week iets onmogelijks voor elkaar gekregen, 
aahummm...Ik heb bij Ikea maar liefst twee stoelen gekocht!
En believe me, dat is voor mij, een echte man, een verzoeking: winkelen bij ikea.
Aangezien ik geen auto heb, moest ik nog een verkoopster zien te vinden die zou regelen dat de stoelen vrijdag - lekker voor het weekend - bezorgd zouden worden.
Oók dat lukte me wonderwel.
Even onder ons: eigenlijk genoot ik best wel in de winkel. En tot mijn niet geringe verbazing, liet ik me verleiden tot het kopen van nog wat hebbedingetjes, waarvan ik nu eigenlijk niet weet, wat ik er mee moet.
Op mijn werk, liet ik 'de daad' voorzichtig los aan mijn vrouwelijke collega's.
" EINDELIJK EEN ECHTE VENT IN HET TEAM!"
IK dus?
F#ck you
Ik zit bij te komen van een kleine operatie. Dat betekent dat ik wat meer tijd heb om televisie te kijken. Nu ben ik de laatste jaren niet meer zo'n 'kijker'. De commerciëlen laat ik sowieso al links liggen.
Dan hoef ik me ook niet te ergeren aan al die onnozele reclames tussendoor.
Het eredivisievoetbal laat ik om die redenen ook schieten, wel kijk ik elke zondagavond trouw naar pagina 818 vanwege de voetbaluitslagen en kan ik weer eens vloeken als 'mijn jeugliefde' AJAX tegen een zeperd is opgelopen.
Gisteren was er een programma op tv, bij teleac, over de jaren '70 en '80. Aan bod kwam onder meer de totstandkoming van de autoloze zondagen. Dat was heerlijke 'ouderwetse' tv!
Daar stond ineens ook Joop de Uyl, mijn vader's grote favoriet. Als ex-mijnwerker was het indertijd welhaast logisch om op de PVDA te stemmen. Omdat mijn vader een idealist was en zijn hele leven streed voor rechtvaardigheid en mij het 'sociaal democratisch gedachtengoed' met de paplelepel ingoot, zal het jullie niet verbazen dat ik ook van erg genoot van het weerzien met den Uyl.
Hij zei gisteren: "onze samenleving is scheefgegroeid qua inkomens, de topsalarissen rijzen de pan uit, er is weer armoede in Nederland etc etc" (de beelden waren van 1974!!).
Nu stem ik al jaren niet meer op de PVDA, sorry pap, vergeef me.........!!!!
Ik zoek het tegenwoordig wat meer aan de linkerkant..SP, Groen Links, maar ook de Partij voor de Dieren hebben mijn sympathie. Verder ben ik actief in Amnesty International.....en nog allerlei 'bevlogen organisaties'
Deze week had ik tijd om even een 'speech' van Geert Wilders in de tweede kamer te aanschouwen. Ik moet die man al lang niet. Hij beangstigt me, maakt gebruik van populistisch taalgebruik, kan ook niks met 'redelijke' argumenten onderbouwen. Wiegel wil nu met hem onderhandelen om met Verdonk én de VVD, één liberale beweging te beginnen. Nu is Wiegel nooit een favoriete politicus van mij geweest, mede door de beïnvloeding van mijn vader. Na deze week, wil ik zijn naam echter helemaal niet meer horen.
Ik verlang weer zo terug naar een 'idealistische' én bevlogen politicus...........
Geert Wilders? f**ck you!
Morris©
uitvinding
Ik ben al weken zenuwachtig: aangezien ik 2 polklinische operaties moet ondergaan. Eind november en begin december zal het zover zijn. Ik voel me al weken kl### en onrustig daardoor;Vandaag krijg ik een telefoontje van een vriendin. Ze voelt mijn onrust door de telefoon, ze voelt dat ik hulp nodig hebt, ze voelt dat ik geen hulp durf te vragen. Ze zegt: "na de operatie blijf je bij in mijn huis slapen, totdat je weer opgeknapt bent". "Dat wil ik niet", lieg ik. "ik wil je niet opzadelen met mijn problemen, ik moet dat alleen kunnen oplossen", probeer ik nog.
"niks daarvan", je komt naar mij toe. "Hou op Morris, ik hoef daar geen geld voor, ik help je graag", "ik wil er voor je zijn nu je het even moeilijk hebt"
Ik begin te huilen, huilen, huilen. Ik neem het aanbod aan. "voel je niet schuldig", zegt ze ook nog.
We verbreken de verbinding. Ik stop de foon in mijn zak, begint dat ding te trillen:
een smsje van haar: "ik verheug me op je komst"
Wat een mooie uitvinding toch: ECHTE VRIENDSCHAP
Morris©
anders
De kogel is eindelijk door de kerk.Ik heb een van de moeilijkste de moeilijkste beslissing in mijn leven - ever - genomen. Ik wil mijn geboortedorpje verlaten en verhuizen naar een van de grootste steden hier in het zuiden.
Dat is toch vreemd, weggaan uit deze, eens zo, knusse gemeenschap.
Al wandelend door de straten denk ik aan de jaren dat ik kinderen trainde bij onze handbalclub. Ik zie de paadjes waar ik knikkerde, de weggetjes waar we ‘verstoppertje' speelden.
Ik zie de oude kerk, waar ik vroeger binnenliep als ik behoefte had aan rust in mijn hoofd.
In mijn herinnering vier ik de kampioenschappen die ik behaalde met de plaatselijke handbalvereniging. Ik hoor weer de aanmoedigen van het immer fanatieke publiek, ik ruik die heerlijke zweetlucht.
Ik denk aan de oude steenfabriek, waar ik zand ging halen voor mijn goudvissenbak, dat daar nu een ‘moderne woonwijk' is neergekwakt; dat je daar niet meer kunt knikkeren.
De kermismensen klagen steen en been. Ze hebben nauwelijks klanten.
Op de carrousel zit een kindje te huilen. Een bezorgde moeder troost haar. Die moeder was mijn eerste ‘grote jeugdliefde'. Herkennen doet ze me niet meer.
Ik besluit het mijn ouders ook maar even te 'vertellen', daar op de begraafplaats.
Dan loop ik door de straat waar ik geboren ben, langs mijn ouderlijk huis. Tot mijn schrik, komen daar vreemde mensen naar buiten. Ik ken ze niet en wens dat ook zo te houden.
Niks is meer hetzelfde, zelf ons huis is ingepikt...............
Dat ze maar wachten: ik ga het mijn vader vertellen.......
Morris©
UPDATE: 17-11-2007, met dank aan thatslife:
http://www.youtube.com/watch?v=lxPL6Ricdac&feature=related
www.ontmoeten.nl
Laatst was ik weer eens aan het nadenken. Ik en nadenken....rare combi (ik weet 't.......)
Waarom ben ik eigenlijk een weblog begonnen en waarom zijn er zoveel diverse weblogs te vinden op deze wonderlijke elctronische snelweg?
Eens kijken of ik daar wat zinnigs over op papier krijg:
Zelf ben ik een weblog begonnen omdat nu niet bepaald een 'standaard leven' heb geleid. Daarbij zeiden diverse vrienden, bekenden en collega's ook wel eens tegen me: jij moet gaan schrijven. Nu heb ik in mijn leven al zoveel 'gemoeten', niet van anderen maar vooral van mezelf (dwang = moeten, poor me, but i am gonna beat it, yes I will..)
Een weblog schrijven voelt echter niet als 'moeten', integendeel door hier te schrijven heb ik heel veel leuke, aardige, gekke, bizarre, indrukwekkende, gewone, gestoorde, lieve, idiote, vriendelijke, mensen mogen 'ontmoeten'..........
Mooi woord, trouwens, 'on-tmoeten' : niet moeten staat er eigenlijk. Ook heb ik ontdekt dat diverse bloggers een eigen schrijfstijl hebben ontwikkeld.
Ook zo'n mooi woord: 'on-twikkelen': alsof er iets vrij komt.....
Blogs blijken er in alle soorten te zijn, de een plaatst allerlei persoonlijke schrijfsels, de ander houdt zich bezig met zijn of haar opgroeiend grut, weer een ander schrijft graag over dieren.
Over een leuke ontmoeting, een mooie caissiere, een regenachtige dag, sexualiteit, hornaren, liefdes, jeugdsentiment, muziekjes, eenzaamheid, geluk, gek zijn........ kortom, overvanallesennogwat wordt geblogd.
Sommige bloggers werken met plaatjes of foto's om hun blog op te smukken, anderen zetten alleen tekst. Iedere weblog heeft zo zijn charme. Ik laat me graag verassen door de verschillende bloggers.............eigenlijk ben ik een beetje verslaafd aan mijn virtuele, electronische vriendjes en vriendinnetjes, want zo beschouw ik ze nu toch langzaam.
Mijn weblog (én die van anderen): mijn beste therapeut(e).....
Help!! I'm getting an addict!
Morris, the one and only
vanzelfsprekend
Vandaag liep ik naar de winkel in ons dorpje met een dikke jas aan. Ik realiseerde me plots dat ik dat 'zomaar' deed.
20 jaar van mijn leven was oktober namelijk een moeilijke maand in mijn leven......oktober stond synoniem voor depressief worden.
In mijn leven ben ik, in oktober, zowaar 6 keer opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis!
In oktober lijkt alles moeilijker te gaan, zelfs mijn bloed lijkt zich dan moeizaam door mijn aders te verplaatsen.
al lopend, dacht ik aan oktober 1999 toen ik te depri was om ook maar uit bed te komen; toen tanden poetsen me te veel energie kostte, toen kleren aandoen een onmogelijkheid leek, toen ik niet meer naar buiten durfde te gaan.
Destijds was niks meer vanzelfsprekend. En als niks meer vanzelfsprekend is in je leven, dan is het verdomd moeilijk om die vanzelfsprekendheid weer terug te krijgen.............
Vandaag was ik vanzelfsprekend trots op mezelf:
Oktober was vandaag synoniem voor een paar mooie ogen(bij 'mijn' Aldi werkt de allermooiste caissiëre!), een paar prachtige boekvinken, een geweldige kleurenpracht aan bladeren en een fijn gesprek over 'niks' met mijn zusje.
'vanzelfsprekenheden' zijn weer vanzelfsprekend, daar heb ik zelf voor gezorgd.............opschepper die ik ben!
Morris©
fou leng
"waarom kom je hier zo vaak eten?"
"waar is je vriendin, heeft die geen honger?"
"waarom zie je mailtjes nooit door de lucht vliegen, snap jij dat?"
"in de herfst vallen de bladeren, dat is toch raar? Wordt het kouder doet de boom zijn jas uit!"
"heb jij een beroep geleerd?"
"mijn zusje is verliefd op de meester....."
".........................................."
".........................................."
ik kom er gewoon niet tussen: hoe graag ik ook al haar vragen zou willen beantwoorden, mocht ik dat al kunnen.
"kom" zegt de eigenaresse van het Chinees restaurant tegen haar 10-jarige dochterje, "laat die meneer rustig eten"
"Jammer", denkt 'die meneer'..........ze is zo'n scheetje die kleine fou leng. Haar uitstraling is zo vertederend!
Dan maar zonder haar gezelschap aan de fou yong hai.........
Morris©
genieten
Afgelopen weekend was het stralend weer, hier in limburg. Ik besloot dan ook iets te gaan ondernemen. Ik wilde iets doen zonder het te plannen.
Nadat ik mijn weekend boodschappen had gedaan ben ik naar Valkenburg gegaan en heb daar uren rondgewandeld, en vooral genoten op diverse terrasjes. Wat loopt er toch een verscheidenheid aan mensen rond en wat is het leuk om daar naar te kijken.
In de avonduren 'overkwam' me iets dat me al lange tijd niet meer overkomen is: ik werd stomdronken.
Dat voelde eerlijk gezegd wel heerlijk. Aangezien ik geen zin had om naar huis te gaan, besloot ik in een hotelletje te overnachten.
Het ontbijt (40 euro!) was weliswaar een grote aanslag op mijn financiële huishouding, maar ik genoot, en genoot...........lak aan die 40 euro, bedacht ik me.
Na weer ettelijke terrasjes bezocht te hebben (en weer tientalle euro's lichter!), belandde ik op de begraafplaats bij pap en mams. Ik voelde me een beetje onwennig. Ik voelde me een slechte zoon dat ik zomaar "gezopen", "gevreten", en "geld verbrast" had.
Mijn tante kwam plots aangelopen: "Morris: lang niet meer gezien, kom hier krijg je een knuffel", Ik genoot alweer.
Samen gaven we de plantjes op het mooie graf water en spraken over paps en mams. Tante zei dat paps en mams altijd al gewild hadden dat ik meer moest genieten van het leven: dat ze vast trots waren op hun zoon, JUIST vandaag.
Tante had gelijk: in plaats van schuldig, voelde ik me gelukkig. Ik had inderdaad gedaan wat pap en mams wilden:
GENIETEN!!!
morris©
my way
Gisteren heb ik 'unlike morris gedrag' vertoond. Zit dus zo: ik had t-shirts nodig en ging daarvoor extra helemaal naar de grote stad.
C en A, 3 t-shirts gepast, niks gekocht. V en D, 3 t-shirts gepast, niks gekocht. Schunck idem, Hema idem............
Normaal gesproken loop ik een kledingwinlel binnen, pak dan 3 t-shirts, kijk even of op het label XL staat, reken af en binnen 2 minuten weg!
That's my way of clothes shopping.
Vandaag liep ik, enigszins verveeld, ons dorpje in. Daar is maar een kledingwinkeltje. Op het raam stond met grote letters gekalkt: OPRUIMINGSUITVERKOOP. Ik besloot naar binnen te wandelen, pakte 3 t-shirts, checkte even het labeltje en binnen 2 minuten stond ik voor de caissière/verkoopster.
Zij: "Moet U niet even passen"...
Ik: "Nee hoor".........
"maar dit design en deze look", probeerde ze nog........
"ik heb geen tijd", besloot ik te liegen.
Zij... was zonnebankzwart, had - grof geschat- 2 lagen anti-rimpelcrème in haar gezicht, 3 soorten lak in d'r haren, was omgeven door een penetrante eau de cologne geur en gaf ongevraagd -uiteraard goed bedoeld - advies........
kledingwinkels, verkoopsters en ikke, het blijft een moeizame combi!
leve die 2 minuutjes
leve my way
Morris©
alzheimer
Het is dan 14 augustus. Ik zit achter de koffie. Voel me vreemd, wezenloos........Vandaag mis ik haar dus bijzonder erg.
Mensen vragen wel eens: "morris, wat mis je nu het meeste aan je moeder"? Steevast geef ik dan het volgende antwoord: "als ik mijn telefoon bekijk als ik thuiskom en er staat niet meer bij gemiste oproepen:
gemist 1: mam
gemist 2: mam
gemist 3: mam
gemist 4: mam
........
........
gemist 20 mam"
Als ik de voicemail aflusiter, hoor ik nooit meer: "Ik hou veel van je, wanneer kom je op bezoek?"
"wanneer kom je op bezoek?"
"wanneer kom je op bezoek?"
"wanneer kom je op bezoek?"
ook 20 keer, ofzo, ieder dag weer..........
Die 'ergernissen', mis ik zo....als ik thuis kom........verdorie...!
ik mis dat
ik mis dat
ik mis dat
ik mis dat
wel 20 keer per dag, mis ik DAT ook!
morris©
kleuter
De eerste keer dat ik haar bewust gemist heb, was op een nazomerse dag in '67. Ze leverde me af op de kleuterschool en ging naar huis,'t leek alsof ze me in de steek liet. De zuster stelde me enigszins gerust: "mama komt je straks weer ophalen".
Ik kan me nog herinneren dat ik met een blokkendoos ging spelen.
Ergens in '74 gebeurde iets heel naars: ome Bèr én opa besloten in één week te sterven....Mensen konden dus sterven, een wonderlijke constatering.
"zou zij ook kunnen sterven?", zo vroeg ik me wanhopig af?
Alléén de gedachte daaraan al, maakte dat ik lange tijd verdrietig door het leven zou gaan.
Zij was immers veel ouder dan de moeders van mijn klasgenootjes: 53 ofzo, toen al!
Op school dacht ik zoveel aan ome Bèr en opa. Tante Paula zei altijd dat die twee niet onder de grond lagen, maar in de hemel waren. Ik besloot daar maar in te geloven: en al mijn vriendjes vertelde ik over de hemel. Daar waren engelen, daar was geen oorlog, daar leed niemand honger, daar scheen altijd de zon.
DAAR dus.....
14 augustus 2006, besloot je 'zomaar' te stoppen met ademhalen. Geheel onverwacht. Ik voelde me weer dat kind van de kleuterschool. Alleen zonder zuster die zei "mama komt je straks weer ophalen"
Godverd.......
14 augustus 2007 komt er aan. Eén jaar ben ik al 'aan het wezen', dus.
"Ik werk nu, mama, bijna één jaar al....kun je dat eigenlijk zien van daarboven? Ik ben maar doorgegaan om de wereld beter te maken, ik kan dat toch niet laten. Net zoals papa dat nooit kon laten".
"Ik was nog steeds veel te vaak mijn handen en heb nog wel last van angsten, hoor! Vind je dat nog steeds zo erg?"
"als ik 14 augustus weer eens veel te lang ga wassen, dan komt dat omdat ik van je hou, je echt mis!"
is paps bij je? geef hem ook een knuffel, ergens bij de vijver zal ie nu wel weer uithangen"
"wel fijn dat ik jullie zo af en toe nog om raad kan vragen"
Ik ga ontbijten.. "dag mam, dag pap"
kus, Morris©
(on)gelovig?
vanwege mijn werk was ik vorige week in het psychiatrisch ziekenhuis in heerlen. Ik word van dergelijke bezoekjes doorgaans niet zo vrolijk.
Afgelopen donderdag kwam de geestelijk verzorger naar mij toe. Ik maakte hem een compliment over een artikeltje dat hij geschreven had in het cliëntenblad.
'Jij, was toch zo'n socialist" zei hij. "Ach" zei ik. "ik denk niet dat ik een socialist ben, wel denk/vind ik nog steeds dat onze maatschappij bijzonder vreemd, en buitengewoon onrechtvaardig georganiseerd is"
Tja, keek hij me dus even vreemd aan.
ik: "Weet je, hub (zo heet de goede man), ik denk dat ik heel erg religieus ben. Ik geloof dus niet in god zoals de kerk me dat jarenlang heeft 'wijs' gemaakt. Ik heb inmiddels geleerd dat ik vooral in mezelf geloof".
Tja, keek hij me dus even vreemd aan.
ik: "kijk, als god bestaat......en hij heeft mij geschapen, dan ben ik dus een stukje god. Als ik dus een zoon van god ben, dan kan ik dus wel een potje breken hier op aarde, denk je niet?
Door weer in mezelf te gaan geloven zijn andere mensen ook weer in mij gaan geloven, of was het andersom? Dat laatste weet ik, eerlijk gezegd, niet meer zo"
"Morris, ga je nog naar de kerk dan?", vroeg hub.
ik: "hoezo 'nog'?"
"Ik ben daar eigenlijk nooit heen gegaan. Ik begreep nooit wat de pastoors allemaal vertelden. Bovendien vind ik zo'n gebouw heel erg ongezellig van binnen. Ik had nooit het idee dat ik een zondaar was, terwijl ik dat wel te horen kreeg. Een andere mening mocht ik nooit hebben, ook niet tijdens godsdienstlessen op school."
"eigenlijk heb ik alleen maar last gehad van 'jouw god ', beste Hub"
Hub: "Ow..............!!"
Ik: " 't zit volgens mij zo: als je in jezelf gelooft, je bewust bent van je eigen overtuigingen en openstaat voor andermans opvattingen, dan ben je religieus.
Dus dat je met je 'boerenverstand' durft na te denken, en vooral durft te twijfelen aan waarheden van dokters, onderwijzers, en ook geestelijk verzorgers........."
Hub: "daar zit wat in, zullen we samen een dialoog in het clientenblad, schrijven"
ik: "Ow................??"
Tja, keek ik hem dus even vreemd aan
en 5 tellen daarna: "deal man, doen we!!"
Is Hub een socialistische gelovige? ben ik een gelovige socialist?
ff denken................zijn we niet 'gewoon' beiden religieus, en daardoor vooral mens?!
ik geloof het wel
wees gegroet,
Morris©
"ploink"
ze loopt mooi.........
haar haar altijd anders, daardoor mooi........
haar kleding immer origineel, daardoor mooi.........
haar stem klinkt een beetje rauw, daardoor mooi........
haar ogen donkerbruin, daardoor mooi....
haar lach is aanstekelijk, daardoor mooi........
nooit make-up in haargezicht, daardoor mooi........
haar naam: slechts een lettergreep, daardoor mooi..........
als ze iets intikt in de computer klinkt dat geratel daardoor mooi
en..............
als ze een papiertje in de prullenbak mikt hoor je "ploink"
och, ik zou zo graag met haar..........
ze is onbereikbaar...daardoor mooi?
ze heeft een partner........
ze is mijn collega.........
ik heb vanaf vandaag 3 weken vakantie, 3 weken geen "ploink"
zit ik mooi............ daardoor
©sirrom
