Schoon

Maurice zulke kortzichtige mensen kan je ook niet missen joh. Hij mist in ieder geval heel wat en zou er misschien een lesje van kunnen leren. Met jouw humor moet je toch wel er boven staan hoor en dat verwijt........ik weet zeker dat je ouders het zo niet hebben ervaren. Die liefde steekt anders in elkaar namelijk, door dik en dun

Pia 15-11-2009 @ 11:21

Je hebt hiermee weer een hele moedige stap gezet, Maurice en het heeft ook heel goed uitgepakt, lees ik. Degene, die jou nu nog negeerde, begrijpt het misschien nog niet helemaal (of helemaal niet) maar je weet maar nooit Maurice, dat kan zo maar komen. Gewoon rustig afwachten en niet confronteren, zou ik denken :-)

margrietgeniet 15-11-2009 @ 11:52

@ margriet: dankje, ik zo blij dat ik ging. en t pakte indd heel goed uit.
er zit nog veel 'angst om niet goed te zijn' naar mijn fanilie, maar das blijkbaar meer mijn probleeem dan dat t werkelijk zo is.

maurice 15-11-2009 @ 11:58

Lieve mau een auto een huis en al die dingen zijn maar bezittingen die kun je ook heel snel kwijt raken. En degenen die jou negeren zegt meer over hun dan over jou zelf. (ik noem het dommigheid)
Fijn dat het verder geslaagd was enne gefeliciteerd nog met je zus.

peet 15-11-2009 @ 13:55

Wat heerlijk om te lezen Maurice!!
En die ene broer? Ach, gewoon geen aandacht aan schenken. Verdient ie gewoon weg niet, punt uit.
(geen blauwe plek van het kneepje in je nek? ;)

mijn gedachten 15-11-2009 @ 16:09

Tuurlijk moest dit wel goed gaan Maurice, je hebt toch maar even een prestatie neergezet waarop je oudste broer volgens mij erg jaloers is.
Ook dat komt op de duur wel goed, neem dat maar aan van een ervaren mens op dat gebied!

J@n. 15-11-2009 @ 19:30

Ah maar dat is wel een hele stap die applaus verdient.

Min 15-11-2009 @ 19:44

fijn dat het zo goed ging =) goed dat je gegaan was. en nog gefeliciteerd met je zusje!

inge 15-11-2009 @ 21:26

In de eerste plaats wat ontzettend goed en stoer van je dat je naar de verjaardag bent gegaan. Want je moest voor je gevoel vast een enorme drempel over!

Dat die ene broer je negeert zegt meer over hem dan over jou. Jij bent een kanjer. En nog van harte met je zus (die vast ook ontzettend blij en trots op je was dat je op haar verjaardag was gekomen)
groetjes

Inge 16-11-2009 @ 00:08

Toch achteraf fijn dat je gegaan bent, denk ik zo en ook voor je lieve zus enne Morrisje, jij bent bij niemand een mindere hoor, ook niet bij je eigen familie! En ach dat negeren, dat gebeurt in iedere familie ;-), fijne (werk)dag en liefs Bettje

Bettje 16-11-2009 @ 09:53

Je ouders hebben zich vast vroeger heel veel zorgen om je gemaakt en verdriet gehad om jou, hun kind waar ze van hielden.
Jammer dat je broer is blijven steken in die periode en niet in staat is om te kijken naar Maurice nú. Hij mist heel veel in ieder geval.
Liefs

Annemiek

Annemiek 16-11-2009 @ 16:46

Het is alwéér een stap , en zeker geen kleine stap !Fijn dat je zelf al door hebt dat je zélf van sommige dingen een fout verwachtingspatroon had .
Sommige kinderen doen inderdaad hun ouders verdriet op een manier die volkomen overbodig is maar natuurlijk zoek je ziekte meestal niet zélf op .Het verdriet dat dát soort dingen voor de ouders oplevert kan "het kind "niet aangerekend worden .Het zegt dus meer over je broer dan over jou dat hij het je wél aanrekend .
Misschien groeit ook je broer geestelijk nog eens nét zo ver als jij al deed ,hij zal toch wel érgens op je lijken ;-) Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd !

Rietepietz 16-11-2009 @ 20:42

@ riet: hij heeft óók een grote mond!
;)

maurice 16-11-2009 @ 21:37

Ten eerste gefeliciteerd dat je die stap genomen hebt. Het gevoel van mindere zijn is niet makkelijk weg te stoppen. Ook al zeggen wij allemaal dat je alles behalve minder bent. Ten tweede gefeliciteerd met de verjaardag van je zus. Ik wens je een hele fijne week toe.

Nathalie 17-11-2009 @ 11:27

Dag allen,
Ik krijg er lol in, deze site van Maurice. Ik geef zonder meer toe dat onderlinge steun en zelfhulp gebaseerd zijn op elkaar moed inspreken, schouderklopjes geven en wat dies meer zij. Maar voorbij een bepaalde grens, is het dan niet gewoon vragen om bevestiging? En mag dat? Onbegrensd? Het zijn zo de thema's van ervaringsdeskundigen. En ik zie dat Maurice succesvol is in het creeren van een klappend publiek. Maar mag het vat bodemloos zijn of moet het op een gegeven moment genoeg zijn? Een eigen bodem gecreerd hebben? Ik hoop dat ik dit keer er niet vanaf gehaald wordt voordat ook maar iemand kan reageren. Met warme groet, Wilma Boevink

Wilma 18-11-2009 @ 02:41

Hee Maurice, wat goed dat je bent gegaan. Want weten dat het beter is, is nog niet de stap zetten. Jij zette hem. Die oudste broer heeft kennelijk een oogkleppenmentaliteit. En dan kun je nog zo'n mooi huis, auto, baan hebben....maar waar sta je dan als mens? Heb jij in dat opzich niet veel meer bereikt? En valt dat niet steeds meer mensen op?

Je kan tevreden zijn over je levensinvulling. En je bent nog niet eens aan het einde. Ik ben trots op je, jongen. En met mij alle andere webloggers, dat weet ik gewoon zeker.

Plato 18-11-2009 @ 15:49

Wilma, natuurlijk heb je gelijk. Maar wie bepaalt het moment dat je de schouderklopjes niet meer nodig hebt? Wie weet hoeveel er moet worden rechtgetrokken wat jarenlang scheefgroeide. Ik zie jouw punt wel. Maar is het niet Maurice zelf die op een bepaald moment zelf moet aangeven. Ik kan qua zelfbeeld ook in toenemende mate zonder? Ik voel me niet bevoegd in elk geval.

En weet je...als Maurice nu alleen zou aangeven dat hij steun wilde...ok. Maar ik lees regelmatig dat hij zelf ook zijn steentje bijdraagt in de zorg. Hij heeft ideeën en steekt daar zijn nek voor uit. Het minste wat wij dan kunnen doen is onze waardering uitspreken. En goed...misschien mag het pleasen dan een beetje minder. Maar dat het vat bodemloos zal blijken te zijn geloof ik in zijn geval zeker niet.
Maar misschien kun jij daar je eigen visie op geven.

Plato 18-11-2009 @ 15:56

@ wilma, je bent er niet afgehaald. Ik haal nooit reacties weg. Wel heb ik een blog verwijderd (omdat jij dat blog niet prettig vond en ik vond dat ik dat had te respecteren). Bij dat verwijderen, worden aut ook alle reacties verwijderd. Dus ook de jouwe.

Ik plaats je nu even in de rol van wetenschapper, en in die hoedanigheid heb jij geen enkel benul hoe t is om daadwerkelijk in de modder te gaan staan ( dan bedoel ik: tegen een absurd laag salaris (waarvan 2 jaar op bijstandsnivo), veel weerstanden in het werk, alles zelf uitzoeken.. etc etc de psychiatrie verbeteren.
Dát kunnen er maar weinigen. Maar nu zal ik wel een narcist zijn.

Om dan overeind te blijven helpt t mij om een blog te schrijven, en als mensen daar pos op reageren doet me dat goed. Als ze niet pos reageren is dat ook prima, dan heb ik wat om over na te denken. Zoals jouw reactie stof tot nadenken is, waarvoor dank.

overigens: welkom als lezer!

maurice 18-11-2009 @ 19:25

Ik hoop dat Wilma het me niet kwalijk gaat nemen dat ik je even een schouderklopje geef voor de manier waarop je met haar commentaar om gaat .Als ik het goed begrijp is zij een "pro" en ik begrijp meteen een stuk beter hoe hard mensen als jij nodig zijn in de geestelijke gezondheidszorg.

Rietepietz 19-11-2009 @ 17:25

Allereerst gefeliciteerd met je zusje. Wat fijn dat het zo meeviel. Een goeie instelling om te koesteren wat je al kreeg. Wie weet komt het ooit nog goed met je oudste broer. Als hij ziet hoe de anderen zich gedragen tegenover jou. De tijd heelt bijna alle wonden.

Jeroen 22-11-2009 @ 22:04