32 mei 1972: fan, en allemaal zo'n dinge
Nuth, 32 mei 1972:
Dat was juiggen gisteren, tenminste voor mij. Twee mooie gools van Kruijff , in de 48e en de 78e minuut waren genoeg om Inter Milaan (uit italieland)te verslaan. Ik mocht gisteravond weer opblijfen. Om 18.00 uur moest ik gisteren dan wel mijn betje in, maar om 20.00 uur mocht ik er weer uit om te kijken naar de telefiesi. Elke europakubwedstrijd van mijn clup mag ik trouwens met mijn pap, mam en broers kijken. Mijn zus is eem mijsje dus, die kijkt nooi.l
Ik find het wel jammer voor mijn vader dat ik geen Feyenoord-fan ben, want hij is Rotterdammer. Maar ja, hij juichtte ook wel bij de doelpunten gisteren. Dus hij zal ook wel blei zein.
Zo meteen ga ik naar school, de meester is ook ajax-van, dus het zal wel allemaal mee vallen vandaag.
Ik zou nooit meester willen zijn, ik vraag me wel eens af of hij het niet rod vindt om al die proevwerken na te kijken.
Dit weekend ga ik met mijn vader weer vissen. Hij is de beste visser van Nuth en omstreken.
Zondag moet ik weer handballen. Ik vind handballen wel leuk. In onze familie zit iedereen op handbal.
In mijn dromen zou ik natuurlijk t liefst profvoetballer worden bij Ajax. Dan zou ik het leuk vinden om in de finale tegen een Duitse clup te skoren.
Wand ik vind Duitzers een beetje vregge mensen en ik vindt het stom dat ze oorlog hebben gemaakt.
Ik ben blij dat ik nog niet groot ben. Want het leikt me niks om de hele dag te werken. Grote mensen hebben geen tijd om te knikkeren, ook zie je nooit stoeprandje spelen. Mijn pap heeft in de meinen gewerkt. Nu werkt hij nog een jaartje op DSM en daarna krijgt hij gelt van de reegeering en kunnen we nog vacer gaan fissen. Hij zegt dat meneer Dreez daarfoor gesorgd heeft
Ik wort later geen meinwerker. Dat mag ik ook niet van mein vader. Hij zegt dat meinwerkers slaaven waren. Ik snap dat niet want in films zijn slaaven altijd zward. Maar grote mensen spreek ik niet tegen. Dat heb ik zo geleert van de meester op sgool.
Misschien wordt ik verpleeger en dan trouw ik met een verpleegster. Wand die zijn alteid aardig in het ziekenhuis.
Maar ik heb ook wel peg als verpleger, wand dan kan ik ajax niet alteid kijken. Er worden ook altijd mensen op zondag ziek als Ajax voetbalt. Maar misschien moet ik dan maar vrijpakken, ik hoop maar dat dat gaad.
Nog even wat snoep onder mijn kussen verstoppen en dan ga ik me aankleden. Mama zal wel Brinta klaarmaken en dan loop ik naar school.
Ik ga fandaag lekker opscheppen tegen Rik. Die is fan fan PSV. Die winne dus nooit een kup.
* 33 mei moet ik, auw, naar de schooltandarts.
_____________________________________________________
70ties
Kijk. Hierboven. Deze foto.
Ik kreeg enkele van deze jaren '70 pics toegestuurd van mijn nichtje. Deze wilde ik jullie laten zien.Zomaar.
Ik dacht dat t ongeveer 1971 was toen dit kiekje werd vastgelegd.
En voor dat jongetje in dat oranje shirt - ja dat ben ik - was t heel wat. Ik stond nl in drielanden tegelijk. Ik sta er zo verlegen bij. Zoals altijd als kind.
Mijn ajax had net de cup met de grote oren binnen. Tja. Je moet me nog steeds niet aan ajax komen.
Nee, neem dan die krullenbol op de voorgrond. Mijn jongste broertje. Had nooit piekerdingetjes, zo leek t. En altijd een grote mond tegen andere kinderen.
Patrick zo heet ie. En hij is van beroep orthopedagoog. Hij heeft t niet zo op dat soort titels. Want hij zegt altijd dat hii zijn studie niet 'toepast' bij de opvoeding van zijn zontjes. Hij heeft er twee. Die zijn al 8 en 10 dacht ik.
Dat meisje in de kinderwagen is mijn nichtje. Ze bracht me na de verjaardag van haar moeder mijn zus, afgelopen zaterdag naar huis.
Ze is momenteel zo verliefd op haar vriendje, dat ze mij wel eens vergeet. Maar dat geeft niet.
Die vrouw achter de rechter paal, dat is mijn mams. Alsof ze niet echt op de foto wil. Achter de tweede paal staat mijn oudste zus. Daar was ik dus zaterdag. Ze is nu al 64. Daar schrik ik wel eens van. Als je nagaat dat mijn mams op die foto ca 50 jaar is.
Ja dat was leuk, de jaren 70.ik ben erin opgegroeid. Ik had niet anders gewild denk ik.
?!
_____________________________________________________________
Visje
Als kind begreep ik de wereld van de volwassenen nooit**. Ik wilde dan eigenlijk ook nooit 'groot' worden.
Om de onbegrijpelijke wereld van 'de groten' te ontsnappen praatte ik veel met mijn 2 goudvissen. Die had ik van mijn lieve vader gekregen. Ze zwommen niet in een kom, want dat vond ik
zielig.
Iedere avond sprak ik even met hen. Ik klaagde dan over de schoolmeester, besprak hoe t was gegaan met knikkeren en legde uit dat ik Joris - die etter die altijd werd voorgetrokken in de klas- een klap had verkocht.
Op een dag, het was mei '73, dreef een van de visjes op zijn rug. Ik probeerde hem nog om te draaien. Maar hoezeer ik de vis ook naar beneden duwde, hij kwam gewoon weer naar boven.
Vader legde me geduldig uit dat Visje - zo heette ie - dood was.
Ik natuurlijk huilen. Samen met vader besloot ik Visje in een luciferdoosje te doen. Daarna verdween ie achter ons huis in de tuin. Boven op 'het graf' plaatste ik een kruisje, gemaakt van twee aan elkaar gebonden halve wasknijpers.
Bij de officiële begrafenisplechtigheid, waren 3 vriendjes aanwezig. Ik had bedacht dat als we met z'n vieren deden bidden, dat visje dan wel in de vissenhemel zou komen.
tja, zo was ik. Een beetje vreemd. Maar wel lief.
** en nog steeds niet........
_______________________________________________________
1974
Het jongetje zat daar. In een hoekje. Stil.
'Betekent 'overleden' dat opa 'dood' is, mama?"
"ja, jongetje. Maar opa is nu vast in de hemel."
"En ome Bèr, die ging 1 week geleden ook al dood. Is opa nu bij hem, Mam? "
"Ja, jongetje. Gelukkig zijn ze nu bij elkaar."
"Maar ik denk dat opa, net als oom, gewoon onder de grond gaat. En dat die meneer in dat lange kleed weer allerlei dingen gaat vertellen die ik niet snap, mama!"
"Mama...mama, waarom huil je nu? Je bent toch niet boos op mij?"
"nee, liefje. Mama's kunnen ook verdrietig zijn"
"De meester op school was wel joekelboos op mij"
"op jou? nee toch?"
"Ik had niet opgelet. Want ik zat te bidden voor opa. En toen hij vroeg wat de hoofdstad van Frankrijk was, zei ik 'Heerlen' "
"Ach arm jong, kom bij mama. Mama houdt van je. Strakjes gaan we
samen je goudviskom schoonmaken en daarna brengt mama je naar het voetbalterrein"
'Ik stop met voetballen, mama. Ik wil nooit meer sporten. En op God ben ik boos. Ik had nog zo gebeden, en toch......."
_______________________________________________________
SAAI?
Gisteren liep ik naar de winkel. Ineens voelde ik een tik op mijn schouder en hoorde ik "ha Maurice". En ja, het was Ron.
Iedereen in ons dorp kent Ron. Hij werkt er nl al meer dan 30 jaar als postbode. In de jaren 80 was ik zijn collega. Ik bezocht toen nog de sociale academie in Sittard en op zaterdagen werkte ik als 
zaterdaghulp bij -toen nog - 'tante pos' oftewel de PTT.
Bij de post werken betekende destijds om 6 uur in de ochtend beginnen met sorteren. En om ongeveer ongeveer 9.00 uur op pad om zo'n 40 kilogram papier in allerlei brievenbussen te werpen.
Toen ik Ron zag, begon hij meteen weer oude herinneringen op te halen. Of ik nog wist van die ene keer. En ja: ik wist genoeg.
Die ene keer, in 1987.
Toen ik om 6.00 uur bij het postkantoor aankwam met Ron. Toen ik tegen hem zei: "moet je eens kijken: wat een prachtige zonsopkomst zie je daar"
"Ja inderdaad", zei Ron." Alleen kijk je nu naar het Noorden, Maurice. Of de zon is in de war of ik ben nog niet helemaal nuchter van dat feest van gisteren".
"Tjeetje, dat klopt". zei ik." Het Oosten daar komt die koperen bal toch altijd op?"
Inmiddels had Ron de radio aangezet:
"Het is 6.00 uur. Radionieuwsdienst van het ANP: In Nuth, Zuid- limurg, is zojuist brand gesticht in de plaatselijke Makro".
Ik sprong op mijn fiets en fietste naar het industrieterrein. Daar aangekomen voelde ik de hitte. Wat ik zag was onbeschrijflijk.
De brandweer leek nutteloos werk te doen. De paniek bij de buurtbewoners was enorm. Het hele industrieterrein werd afgezet. En ik. Ik dacht, plichtsgetrouw als ik was, "hoe moet ik hier nu de post bezorgen?" In middels begon ik angst te voelen en reed op mijn fiets terug naar het postkantoor. Daar aangekomen, zei mijn baas: "Maurice je kunt naar huis, er wordt in dat gedeelte van Nuth geen post gebracht".
Ogelucht haalde ik adem, en at een banaan. Zoals altijd 's mogens.
Wie durft er nog te beweren dat ik in een saai dorp woon?
