oid
Wat was t toch een bijzonder buitengewone dag.
Een mooie mis.
Veel mensen in de kerk, de meesten Nuthers.
Ik voelde me vandaag weer erg verbonden met het dorp waar zus en ik opgroeiden.
Met een beetje heimwee-gevoel ging ik dan ook richting Heerlen. Thuiskomen - nu net - valt niet mee.
Maar bijzonder is het wel dat mijn zwager vroeg of ik de goudvis van mijn zus in de achtertuin in hun vijver ga loslaten. Ik vond t nl altijd wat zielig zo'n beestje - hij heet maurice (what's in a name
) - in een kom.
Maar zusje vond t altijd mooi.
Dus zodra ik weer naar Nuth fiets, volgend weekend, dan gaat t maatje van zuslief wat ruimer wonen.
Ik ben trots. Trots op zwager en mijn moederloze 2 nichtjes.
En op mijn broers en andere zusje.
Andere zusje zei tegen me: 'jij hebt tenminste nog één zusje, ik niet'.
Dát is wassermanhumor verwerking oid.
tot gauw weer!~
____________________________________________________________
niet vergeten.
Lief zusje,
Gelukkig kon ik je zaterdagmiddag nog een zoen geven.
Vanmorgen rond 10.00 uur vond je t wel genoeg.
Toon Hermans zei t ooit.
'Doodgaan kun je niet, dood ben je pas als ik je ben vergeten.'
Weet dat ik je nooit zal vergeten!!!
Liefs van mij, en bedankt dat je altijd zo'n lief zusje was bent.
_______________________________________________________
er valt veel te schrijven...
Maar ik houd t kort.
Mijn zusje heb ik woensdag, thuis, bezocht. En t kan zomaar zijn dat dat de laatste keer was. Ze kan op dit moment nauwelijks meer communiceren. De momenten dat ze nog 'goed' is, zijn nu vooral voor haar lieve, dappere man en haar twee dochters.
Als broers en (andere) zus hebben we onderling veel contact. Dat helpt. Want t is allemaal zo onwerkelijk.
Zusje is nu even in een Belgisch ziekenhuis voor een strohalm second opinion. T kan zijn dat de artsen daar besluiten dat ze alsnog bestraald gaat worden, maar genezen zit er niet meer in.
Mijn zusje is de liefste zus die je maar kan wensen.
Dank voor alle lieve reacties!
_____________________________________________________
3 keer erg deze week, als tegenwicht iets luchtigs.
Kijk. Dit was zo'n week. Mijn zus. Dát was schrikken, maar t lijkt best goed te komen.
Dan: Haïti. Man wat triest. Zit ik voor de tv en weet ik me geen houdig te geven. Om me heen zie ik een ijskast, magnetron, droger, douche, vaatwasser, tv, pc in mijn appartement.
En die man op tv was - hij had geeneens een schep, laat staan een heftruck - een arm onder het puin vandaan aan t trekken.
En dan: op mijn werk. Een jongeman een eind gemaakt aan zijn jonge leven.
Zo'n weken wil ik niet teveel meemaken.
Even wat luchtigs danook maar onder dit log. Als tegenwicht. Uit de tijd dat ik een jaar of 8 was en nog geen weet had van die ziekte, en derdewereldarmoede en van mensen die t leven niet meer aan kunnen.
Wat was ik fan.
_____________________________________________________
"Het" is kl*te
Mijn zusje is een lieve meid. Ook toen het erg slecht met me ging bleef ze me steunen. We hebben een bijzondere band.
Toen ik opkrabbelde uit de psychiatrie en weer mijn leven ging oppakken, werd zij ziek. Rond 2006 werden er kwaadaardige tumoren bij haar ontdekt die zich uiteindelijk zouden uitzaaien naar haar longen. Gelukkig waren kundige artsen er op tijd bij. Maar een gedeelte van het kwaad zat op een plek, waar de men niet bijkon. Dat betekende dat ze om de 3 weken een chemokuur moest ondergaan in het ziekenhuis in Heerlen.
Het ging zo goed met haar dat ze soms een half jaar geen chemo's nodig had.
Mijn zusje is sterk, want ze bleef altijd haar dingetjes doen: genieten van t leven, wandelen, spinning training. Eigenlijk leek er niet zo veel aan de hand.
Deze week werd ze echter opgenomen in het ziekenhuis. "Het" had zich uitgezaaid naar haar hersenen. Plots zo leek t. Want rond kerst had ze nog niks bijzonders gevoeld.
De artsen gaan het volgende week weghalen. "Het" zit nl op een plek waar t geen schade heeft aangericht en waar t weggehaald kan worden.
Jee. Wat is alles ineens weer relatief. Ze had gelukkig veel bezoek, deze week.
Morgen ga ik naar d'r toe, ben ik blij dat ik dicht bij t ziekenhuis woon. Want ik kan gelukkig elke dag even binnenwippen.
En zusje die houdt zich sterk zeg. Ze had t al over t komende voorjaar. Want ze gaat zich niet zomaar gewonnen geven.
Ze zei dat Nederland waarschijnlijk wereldkampioen gaat worden deze zomer. En of ik dan ook bij hun kwam kijken.
Zo is mijn zusje.
Schreef haar broertje
__________________________________________________
effies back to basic
De laatste twee weken, waren nogal wat stressy. Wat veel hooi op mijn vork. Zowel werk als privé.
Dát, in combinatie met het feit dat ik het in de hersft altijd wat moeilijker heb, zorgde er voor dat ik weer in mijn oude valkuil leek te trappen: langer douchen en toegeven aan andere irrationele dwanggedachten (klik).
Dus maar weer even de wekker bij de douche gezet. En t lukte me om een half uur douchen - daar was ik dus weer een week mee bezig - terug te brengen tot een aanvaardbare 15-20 minuten.
Dus Maurice was streng voor Maurice.
Tja, als ervaringsdeskunige ken ik de ins en outs van mijn ziekte inmiddels. Mijn ex-psychiater noemt me zelfs expert.
Gelukkig. Maar OCS blijft een klote vervelende ziekte
______________________________________________________
herfstgevoelens
Jaren werd ik rond september/oktober depressief. Niet een beetje. Meer het idee dat ik mijn schoenen aandoen al een hele opgave
vond.
Maar vroeger is niet nu. Nu begin ik de herfst toch ook wel te waarderen. Ik fietste deze week, so wie immer, elke dag naar t werk en genoot van de kleurrijke toestanden in de boomtoppen, en van de bladerprachten op de grond.
Ja. Ik heb minder last van de herfst. T zal nooit mijn favoriete seizoen worden. Maar toch. Uit bovenstaande blijkt dat ik de laatste jaren ontzettend gegroeid ben, dacht ik.
En dan t terugfietsen. Zie ik al die auto's in de file staan, getoeter, gescheld, ongeduld. En ik maar die heerlijke geur van rottende bladeren opsnuiven, én wél op tijd thuiskomend.
_____________________________________________________
geen titel vandaag
Ik woon al mijn hele leven hier in Zuid-Limburg. En dat bevalt op zich goed. Mij lieve moeder was een echte Limburgse. Mijn vader was een echte Rotterdammer. Mijn vader gaf mij zelden complimentjes. Maar hij stond wél voor zijn 8 (!) kinderen. Mijn moeder had een heel zacht karakter, ook was zij heel zorgzaam. Haar vertelde ik altijd mijn diepste zieleroerselen. Naar mijn vader toe deed ik dat veel minder. hij was niet zo van het praten. Meer van het 'stel je niet aan' en 'word eens een vent' .
Qua uitelijk ben ben ik precies mijn vader. Dat hoor ik de mensen in mijn oude woon- én geboorteplaats altijd zeggen.
Qua karakter ben ik méér dan exact mijn moeder.
Vandaag zat ik een van de zelfhulpgroepen voor. En. Ik moest erg aan ze denken. Het oude liedje weer: Ik mis mijn ouders zo ontzettend en soms grijpt dat gevoel me bij de keel.
Het is niet gewoon missen. Het zit dieper. Ik voel me nl óók schuldig. Ik denk nl dat ze heel veel geleden hebben onder mijn opnames. Dat had ik natuurlijk allemaal willen goed maken. Maar. Toen het langzaam erg goed met me ging, vanaf 2006, waren beiden al in de hemel*.
Het was fijn dat ik in de zelfhulpgroep weer eens kon huilen. En dat ik weer eens in de rol van 'zielig en bang' kon kruipen. De steundende woorden van de werkgroepleden deden goed. Héél goed.
Maar toch.
Zaterdag fiets ik even naar de begraafplaats. Niet omdat dat zo hoort. Niet omdat ik me schuldig voel. Maar. Omdat ik van ze hou. Nog steeds. En voor altijd.
doodgaan is verdorie een klote uitvinding. Zeg nou zelf.
*Mijn moeder zei tenminste altijd dat die bestond.
______________________________________________________
14 augustus, stilstaan bij.
Dát ik uiteindelijk uit de psychiatrie ben kunnen komen, heb ik grotendeels aan mijn eigen doorzettingsvermogen te denken.
Grotendeels dus.
Want zonder de ontvangen liefde van mijn moeder en vader had ik de sprong naar een normaal huisje-boompje-beestje-leven niet kunnen maken. Helaas konden mijn ouders mijn stap niet meer meemaken.
Al denk ik stiekem dat ze t wel weten van mijn stap.
En ook van mijn dankbaarheid naar hen voor alle liefde die ze mij gaven.
Veel mensen die ik zie wegkwijnen in de psychiatrie doen dat niet alleen vanwege psychoses, stemmen of andere kwetsbaarheden. Ze kunnen veelal niet terugvallen op een liefdevolle jeugd.
Het is wellicht wat huis-tuin-en-pruts psychologie die ik hier neerkalk.
Maar toch. Als je weet hoe vader/moeder-liefde voelt, heb je als het
ware een referentiekader waarop je in zware tijden - mijn opnames op gesloten afdelingen en verblijf in beschermde woonvormen - kunt teruggrijpen.
Ik schrijf dit stuk een beetje in een waas, dus de zinnen zullen niet zo lopen. Ik ben verdrietig vandaag. Want 14 augustus 2006, psies 3 jaar geleden, stierf mijn lieve mams. Ze was 85 en dementerend. Een herseninfarct werd fataal, maar van de andere kant bespaarde haar dat de lijdensweg door verpleegklinieken.
Eind goed al goed.
_______________________________________________________
mijn zusjes
Enkele jaren geleden was ik vooral boos op mijn zussen, want zij lieten mij - tijdens mijn 'psychiatrische carriëre' - immers vallen. Dát zag ik jaren lang als een feit.
Nu het al een jaar of 4/5 erg goed met mij gaat, ben ik tot andere inzichten gekomen. Ik besef nl dat ik in het verlies van mijn jongste zus een aandeel heb gehad: ik was nl jaren - tijdens mijn psychisch ziekzijn - niet altijd de meest prettige persoon. Mijn jongste zusje wil dáárom helemaal geen contact meer met mij. Ik heb daar nu wel vrede mee. Ik snap haar wel.
Ik ga haar ook niet langer meer bewijzen dat ik wél een prettig gestoord mens ben. Ze heeft nu eenmaal een bepaald beeld over mij en dat beeld zal wel veilig voor haar zijn.
Ik kan dat beeld ook niet beïnvloeden, ondanks dat ik betaald werk, zelfstandig woon, en naar familieverjaardagen ga.
Met mijn oudste zus heb ik wél weer een innige band. Zij was wél in staat om mij weer te zien als een fijne, 'normale' broer. Daarin heeft ongetwijfeld meegespeeld dat ik haar ontzettend heb proberen te steunen in haar gevecht tegen kanker de afgelopen 3 jaar. Een gevecht dat ze overigens aan het winnen is.
Het klinkt misschien raar. Maar eigenlijk heb ik nog maar 1 zus. En met haar ben ik blij, zóóó blij!
_______________________________________________________
Lam
Daar denk ik bij de lente aan. Maar ik voel me momenteel helaas lamIk had vandaag een geweldig lieve collega uit Tilburg op bezoek, we fietsten de hele dag door een mooi stukje Limburg, aten in een heus kasteel, zagen prachtige vijvers.
En dan tóch een f#cking k#tgevoel.
Sorry, maar netjes blijven lukt even niet.
Als ik naar mezelf zou kunnen kijken, zou ik wellicht zeggen:
"hé verwend ventje, recht je rug en kijk eens wat je allemaal hebt"
________________________________________________________
uithulpje.....
In 2004 kwam ik, op een regenachtige dag, terug van mijn vrijwilligerswerk. Toen ik aanbelde bij de beschermde woonvorm, waar ik toen nog woonde, deed een 'uithulp' de deur open.
Ik merkte meteen dat ze anders was dan de doorsnee psychiatrisch verpleegkundige, want ze bood me me een kop koffie aan, nota bene op de teamkamer van het personeel. Én ze begon te vragen wat voor vrijwilligerswerk ik deed en hoe dat beviel. Ik vertelde trots over alle kopiën die ik die dag had gemaakt en over hoe fijn ik het vond buiten de woonvorm te werken.
Helaas Natuurlijk moest ze 's avonds naar huis.
En ik ging naar bed, wetende dat ik het weer moest doen met 'de rest' van het personeel.
Ná mijn vertek uit de woonvorm, in 2005, kwam ze via het intenet weer in mijn leven, en we mailden wat af. Zij was inmiddels begonnen met de opleiding tot sociaal psychiatrisch verpleegkundige.
Ze bemerkte dat ze daar heel veel dingen moest leren, waar ze eigenlijk gevoelsmatig niet achter stond. Ik kon daar vanuit mijn ervaring in de psychiatrie vaak de vinger op leggen.
We bleven zo'n 4 keer per jaar afspreken, want we zaten gewoon met veel dingen op één golflengte. Mede door haar besefte ik dat ik gewoon een mens was. En dat de scheiding tussen verpleegkundige-zijn én cliënt-zijn, een uiterst kunstmatige en kwalijke is.
Zij was eigenlijk de eerste hulpveleenster vrouw die in haar werk wel eens gebruik maakte van mijn ervaringsdeskundigheid..
Och, ik kan hier nog 30 a4-tjes over haar volkalken.....Maar daarvoor is het te mooi weer buiten. As woensdag gaan we als collega (zij werkt bij t Riagg), maar vóórral als elkaar diep respecterende mensen eens lekker stappen en vóóral bijkletsen.
Zij is verliefd op een psycholoog, dus logisch dat ze bij een wijze man mij ook wel advies komt halen...
stof genoeg, lijkt me zo..
_______________________________________________________
onhandig en verstandig.
Eindelijk ging mijn ouwe mobiele telefoon dan stuk. Ik had zo'n prehistorisch exemplaar. Zo'n dingetje waar je alleen mee kon bellen. En gebeld worden.
Dus ik even naar de vodafone-winkel hier in de stad. Want ik heb dat ding gewoon altijd nodig bij me.
Na een half uurtje verkooppraat aanhoren van een uiterst vriendelijke verkoper, stond ik buiten met een mobiele telefoon mét camara.
Nu voel ik me vaak de onhandigste nederlander met dat soort electronica, maar anderzijds is het wel reteleuk om wat dingetjes te kunnen vastleggen.
Straks ga ik es uitzoeken hoe dat gaat. Foto's op je pc zetten. Ook daarin voel ik me dan weer de onhandigste nederlander......
Tussendoor ga ik even naar het Riagg. Voor mezelf. Want het was toch allemaal wat veel de afgelopen maanden:van 18 naar 32 uur gaan werken,een derde zelfhulpgroep opzetten, mijn eigen arbeidsvoorwaarden regelen, verhuizen, een hypotheek afsluiten. Dus effies met Soosan, een van oirgine pedagoge, gaan kletsen. Heb ik effies nodig. Tegen iemand aanlullen.
Dat is dan weer niet onhandig. Eerder verstandig.*
*Schiet ik gelijk wat foto's van maastricht.
______________________________________________________
Universum.
Nou. Was me het weekje wel. Voorlopig koopcontract getekend. Huurtoeslagstopzetformulieren ingevuld. Nog eens allerlei gezonheidstoestandformulieren in moeten vullen. Dat soort dingen maakt me altijd wel onzeker. Want heel veel van dat soort formulierenvragen snap ik niet. Nu niet en nooit niet. En dan ga ik me onzeker voelen.
Maar die onzekerheid ging ook weer weg. Want ik liep vanavond om 6 uur door het dorp. Ging even een veldweggetje in met mijn twee wollen truien aan. Dikke muts op, ook nog. Zette me op een bank.
Kijkend naar boven, naar de heldere sterrenlucht én een prachtige maan, wist ik het. Ik hoef niet bang te zijn. Voor niemand niet.
Het Universum is op mijn hand. Dat gevoel. Ik kan het niet benoemen. Ga ik ook niet doen. Maar het voelt goed.
_________________________________________________________
Talentloos.
Gek word ik ervan. Al een paar slapeloze nachten achter de rug. Nu hoort piekeren wel een beetje bij mij. Maar nu is het toch wel een beetje té aan het worden. In gedachten zie ik zó op tegen het gregel rondom mijn verhuizing én schets ik allerlei doemscenario'sHier in huis is het een rommeltje. Net als in mijn hoofd.
Buiten is het koud, en ik hou niet van kou.
Morgen ga ik naar de begraafplaats.
Dat is stom, maar aan het graf van mijn lieve ouders huil ik wel eens én dan vind ik meestal wel weer wat rust.
Vreemd is het dat ik me in mijn werk zo beijver om mensen weer te helpen geloven in hun aanwezige talenten. Op dit moment voel ik me volslagen talentloos.
_________________________________________________________
OPLICHTER
Zoals jullie misschien weten. Ik woon pas weer vanaf 2005 zelfstandig. In het begin viel dat niet mee. Vooral in de wintermaanden kreeg krijg ik het nog steeds moeilijk. Eigenlijk bedoel ik niet de officiële wintermaanden. Maar november en de eerste 3 weken van december. Er is te weinig licht. Mijn bloed gaat langzamer stromen. Ik heb meer behoefte aan slaap. En mijn stemming wordt somber.
Zondag wordt dat langzaam anders. Dat is voor mij dan ook een
feestdag. Dus niet de sint of de kerstman maken mij blij. Maar 21 december. De kortste dag. Vanaf dan gaat er meer daglicht komen. Het komt door het idee. Het idee dat de dagen weer langer worden. Ja, dat idee maakt me minder somber blij!
Ik vind het niet erg, opgelicht te worden
* Trouwens: de kerstman en de sint bestaan volgens mij geeneens. Dat zijn ook oplichters, maar dan anders.
_______________________________________________________
BEPERKING
Ik zelf ben er, na jaren van zoeken naar antwoorden en na diverse diagnoses, achter gekomen dat ik het leven simpel moet houden. Zoals ik het zie, heb ik een aantal tamelijk onprettige ervaringen, zoals het klrijgen van obsessieve, angstig makende gedachten, die me naar beneden halen en me ertoe aanzetten mezelf pijn te doen.
En soms- ook nog - raken mijn gedachten verward en kan ik niet goed communiceren.
Het maakt me nu gelukkig niet langer meer uit hoe men dit wil noemen.
Wat ik wél weet, is dat deze ervaringen soms zo overweldigend kunnen zijn, dat ik het soms moeilijker vind om te werken of naar school te gaan of vrienden om me heen te hebben.
Ik heb voor mezelf vastgesteld dat ik een beperking heb. Meer niet
Voor mij is het erg belangrijk te zeggen dat ik een beperking heb, maar dat ik daarmee nog niet een beperkt mens ben. Ik heb namelijk geleerd dat het mogelijk is een volwaardig en gezond leven te leiden en ondertussen een beperking te hebben. Mensen denken meestal dat dit niet samengaat, maar dat is niet waar. Ik leid een volwaardig en gezond leven en ik heb een psychiatrische beperking. Voor mij kan dit samengaan, omdat ik werk aan rnijn herstel. Ik ben vol vertrouwen in mijn herstel. Als ik dat vertrouwen kan vasthouden, valt de rest vanzelf op zijn plaats.*
dat was het voor vandaag.
* dank aan Frans, die altijd in mij bleef geloven. Als mens.
_______________________________________________________
KINNNDDD
Dit weekend wil ik lekker het kind in Maurice aandacht geven.
Iedereen die weer een aanklacht tegen de psychiatrie verwachtte heeft mooi pech!
De boog staat dit weekend op: ONNNNTSPANNNNN
".....Spetter, pieter, pater...........lalalalalalalalalaalala"
ik ben, ik ben, ik ben maurice J Kwak
PROBLEEMKIND
Ik ben even niet in staat om veel te schrijven. En schrijven doet me normaal zo goed. Nu even niet. Ben ook even niet op jullie logs. Gaat ook even niet. Ik maak me d'r vanaf met een mooi liedje
______________________________________________________
WAUW-WEBLOGGERS
"Vrees in welke vorm of gradatie is altijd erg.Vooral zo eenzaammakend ook.Velen begrijpen niet hoe erg irrationele angsten kunnen zijn.Dat mensen met zo`n angststoornis vaak slimme mensen zijn, en soms met meer realiteitszin in het leven staan dan menig zogenaamde normale mensen "reactie door novelle 04-07-2008 @ 16:24
Goh, wat moest ik denken aan deze mooie, maar ook voor mij zeer waardevolle reactie van een collega-weblogger op een van mijn eerdere logs.
Gisteren was het. Toen ik op huisbezoek was. En getroffen werd door de eenzaamheid van een meisje, dat zeer angstig was. Wellicht mede door haar hoge intelligentie.
Bij veel webloggers haal ik ontzettend veel wijsheid, wil ik maar zeggen. Ik had dat mooit kunnen bedenken toen ik met dit weblog begon.
Bedankt Novelle, maar ook anderen. 
Zonder het te weten zijn we eigenlijk allemaal een beetje hulpverlener!
Hebben juliie dat ook wel eens? Dat je denkt "WAUW!!!", wat leer ik veel van andere webloggers?
De roos is voor juliie allemaal
______________________________________________________
3 uur
Zondag zette ik 's ochtends de computer aan. Tot mijn verbazing viel er een mailtje in mijn postvak. Van een meisje.
Ze had me gevonden via google.
Met dat meisje was ik in 1993/1994 opgenomen in een kliniek voor gedragstherapie in Venray.
Die opname was mijn eerste, daarna zouden er nog vele volgen in het algemeen psychiatrisch ziekenhuis in Heerlen.
Een lange lijdensweg zou nog volgen
Ik weid uit.
Het meisje. Daar had ik het over.
Ze belde in de namiddag. Het gesprek zou zo'n drie uur duren. We huilden tijdens het gesprek allebei wel een paar keer: oude herrinneringen. Leuke, minder leuke.
Het ging nu goed met haar. Ik was blij.
Ik was nog meer blij. We begrepen elkaar weer zo ontzettend goed. Als toen.
Zó bijzonder dat ik eens met iemand 'ongestoord' over mijn verleden kon praten.
En weer had ik datzelfde fijne gevoel voor haar. Na 13 jaar. Stom. Maar waar. Zo ben ik.
In de zomer willen we elkaar treffen. Lijkt me leuk.
Is trouwens ook beter voor mijn telefoonrekening.
Toch?
______________________________________________________
8!
Vandaag voelde ik me goed. Het weer was ook goed. Ik besloot mijn ouders op de plaatselijke begraafplaats te bezoeken. Ik kan zulke bezoekjes alleen maar doen als ik me goed voel.
Het zit nog diep. Het gemis.
Er stonden twee mooie plantjes bij het graf. Eén van mijn 7 broers of zusjes was me voor. Dat gaf me wel een goed gevoel. Dat de plantjes er zo mooi bijstonden.
Ik kom uit een gezin van 8 kinderen, zoals dat vroeger normaal was.
Ik zeg wel 8. Eigenlijk uit een gezin van 9. Het 2de kindje werd namelijk 6 weken te vroeg geboren.
Nou ja geboren.........
Het was 1944 toen de geallieerden Aken gingen bombarderen. Ter hoogte van ons dorp, sloeg een kogelregen in de grond. Nét voor mijn moeder's voeten.
Dat wekte bij moeder -hoogzwanger- weeën op.
Het 'tevroegge' broertje zou niet overleven.
Moeder vertelde er vaker over. Dat het levenloze lichaampje wél 2 weken bij haar op de slaapkamer stond. In die toch al vreselijke tijd.
Ik betrapte haar wel eens. Toen ze nog leefde. Dat ze een plek bezocht op het kerkhof waar allemaal oorlogsslachtoffertjes lagen.
Ze huilde dan. Sprak er echter weinig over.
Vandaag moest ik aan dit alles denken, ook omdat ik een formulier van de belastingdienst moest invullen.
Bij 'heeft u broers en zussen?' , wilde ik in eerste instantie 7 invullen. Maar het werd 8.
Omdat het zo is.
Niet dat ze er wat mee te maken hebben. Die lui van de belastingdienst.
Leuker kunnen ze het niet maken. Dát klopt wél.
_______________________________________________________
CHARLOTTE
Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Ik heb t even gehad met de wereld om me heen. Vooral met onechte mensen blijf ik problemen hebben. Jammer dat het me nog steeds niet altijd lukt om me daar niet te veel op te richten. Wat is dat toch in mij? Dat stuk dat de hele wereld zo onrechtvaardig vindt. Dat stuk dat overontwikkeld lijkt tov van'doorsneemensen' en dat ik koester, maar dat mijn leven ook zo moeilijk lijkt te maken en me finally ooit ook in de macabbere wereld der psychiatrie deed belanden.
Ik ben nu even stuk. En voel me zoals de laatste drie letter van dat woord, maar dan van achter naar voren.......ik ben netjes opgevoed......maar dat wisten jullie al.
Muziek helpt somstimes.......
_______________________________________________________
KIND
Het was gisteren - dinsdag- rond 16.00 uur. Het jongetje zat op een bank bij het grasveld achter mijn flat. Ik kon hem zien zitten vanaf mijn balkon. Hij leek 8 jaar oud.
De voetbal lag naast de bank. Zijn petje, waar hij volgens mij heel trots op was, zat een beetje scheef. Ik dacht dat hij huilde en zich verdrietig voelde. Ik meende wat tranen te zien. Hij bewoog amper en keek naar de andere - wel blije - kinderen die voetbalden.
Misschien kon ik het droevige knaapje, dat de hele wereld op zijn rug leek mee te dragen, even troosten. Ik besloot het trappenhuis af te lopen.
Ik kwam bij het bankje. Hij was er niet meer. Was hij weg? Of had ik hem in mijn gedachten gecreëerd?
Ik ging op het bankje zitten.
Kind zijn valt niet altijd mee. Ik weet t uit ervaring.
_______________________________________________________________
VOORSPELLERS
In 2005 heb het contact met de hulpverlening grotendeels verbroken, zelf een flat gezocht in en me stap voor stap in het maatschappelijk leven begeven.
Sinds 2,5 jaar weet ik me nu zelfstandig te redden. Ik ben nu 1,5 jaar aan het het werk. En bovenal: ik heb een kring van goede vrienden opgebouwd, iets waarvan de meeste behandelaars dachten dat me dat niet zou lukken. Veel van wat ik heb bereikt, is uiteindelijk het resultaat van het in de wind slaan van de adviezen van hulpverleners. Ik heb mijn eigen methode ontwikkeld om met mijn aandoening om te gaan. Een methode die erop gebaseerd is niet te streven naar de totale overwinning. Het is niet levensgevaarlijk om af en toe aan je angst toe te geven; soms heb ik die rust gewoon nodig. Ik mag best sommige situaties die me angstig maken vermijden. Voor mij is het aanvaarden van mijn beperkingen de weg om verder te komen. Aanvaarding geeft ruimte om te onderzoeken wat wèl mogelijk is.
Dit proces gaat niet zonder slag of stoot. Leven met angst is een moeizame aangelegenheid: het vreet energie en brengt je, als je niet uitkijkt, in voortdurend conflict met jezelf. Angst beperkt, en je wilt eigenlijk vrij zijn. Het is ook niet altijd gemakkelijk te accepteren hoe je leven gelopen is. De beloften en verwachtingen van vòòr je aandoening
zijn moeilijk te vergeten. En daar komen dan nog mijn ervaringen in
de psychiatrie bij, die me nog steeds niet loslaten. Ervaringen waar ik met mijn nieuwe vrienden niet over praten kan.
Mijn herstel blijft dus een worsteling. Vaak wil ik terug naar mijn onschuld, naar mijn leven zonder bewustzijn van psychiatrische aandoeningen en inrichtingen, naar die oude identiteit die ik me nauwelijks meer kan herinneren.
Maar mijn ervaringen hebben me bovenal ook iets opgeleverd Ik heb geweldige, sterke mensen leren kennen. Daaronder veel ervaringsdeskundigen die me hoop gaven dat je je leven met een bepreking juist zo intens kunt leven
En ik heb mijzelf leren kennen, in mijn zwakte èn in mijn kracht.
Hulpverleners zijn slechte voorspellers. Vaak.
_______________________________________________________
ROLLEN
Vandaag was zo'n bijzondere dag. Ik moest met een cliënt in het
psychiatrisch ziekenhuis in Maastricht zijn. Om 12.00 uur was ik klaar met dat gesprek, met mijn werk dus.
En wat deed ik. Ik ging heerlijk genieten van de mooie Maastrichtse binnenstad.
Wat kan het leuk zijn: Vrouwen en meisjes Mensen bekijken vanaf een terrasje.
Om 14.00 uur ging ik voor het eerst sinds 6 jaar weer eens naar een psychiater. Voor mezelf dan. Niet dat het weer eens zwaar klote slecht gaat. Maar soms twijfel ik toch wel eens of ik dingen wel 'goed' doe.
Ik vertelde hem over de twijfels in mijn leven. Over mijn toegenomen zelfvertrouwen. Over de verschillende rollen die ik heb.
De psychiater - en eigenlijk voelt hij helemaal niet zo, hij is een geweldig lieve man - liet me even heerlijk aan een 'zelfonderzoekje' doen.
Als nieuw stond ik buiten. Trots op mezelf. Dat ik me niet schaam dat ik hem even nodig had. Dat ik accepteer dat ik een beetje gek blijf. Gek, maar met een dosis zelfvertrouwen.
Zoals het een ervaringsdeskundige betaamt
_______________________________________________________
TIENTJES 2
De verpleegkundige had opgelegd. Onder ging de deurbel. Mijn nichtje. We reden naar moeders kamer. Daar lag ze. De arts mompelde iets van: "je moeder zal niet meer bij bewustzijn komen".
"zak", dacht ik.
Net na twaalven, maandag - 14 augustus 2006 - inmiddels, zuchtte moeder voor de laatste keer uit. Ik voelde haar hand koud worden.
Ik was officieel wees.
Ik ging naar huis. Nam iets om te slapen.
de volgende ochtend. Pijn, Pijn.
Ik belde mijn vriend, Marc. Hij huilde. Ik huilde.
We reden naar Sittard. Ik wilde weg. Weg. Alles, maar geen opname.
In Sittard werden we dronken. 2 dagen zou ik dronken blijven. Van verdriet ook.17 augustus werd ze begraven. Eerst een mis.
18 augustus werd ik 43. Ik moest die dag op sollicitatiegesprek. Mijn huidige baan.
Ik zeg blijkbaar zinnige dingen als ik verdriet heb.
Ik probeerde die week niet gek te worden.
Wilde ik haar niet nog 'ns 
een keer aandoen.
Was ik al genoeg geweest, vond ik.
Moedertje gaf altijd geld aan zwervers. Buiten bij de buurtsuper. Voor haar geen uitschot, maar arme mensen met pech.
Van die mensen zonder tientjes.
Morgen zit ik in een vergadering.
Over 'zorgmijders'.
Over 'arme mensen met pech,zonder tientjes.'
'arme mensen met pech, zonder tientjes': een typische 'mijn moeder' uitspraak. Geen vakjargon. Een appel valt ni.......
______________________________________________________
TIENTJES
Het was zondag 13 augustus 2006. Ik werd wakker. Ik dacht: "vandaag ga ik eens niet naar mijn moeder, ook al is het zondag ik ga niet naar het bejaardenhuis".
In de middag voelde ik me schuldig. Het leek alsof ik naar het bejaardenhuis moest. Ik ging. We hadden een leuke dag, daar aan de vijver. Ik legde moeder met veel geduld uit wat koikarpers waren, wat windes. Ik besloot nog wat te gaan wandelen eer ik naar mijn flat ging.
Op de terugweg kwam ik nog even langs het bejaardenhuis.
"Hé Mo" - zo noemde ze me, liefkozend - "kom hier krijg je een kleinigheidje van me". Dat 'kleinigheidje' waren 2 tientjes. Ik besloot ze te accepteren. Wetende dat zeggen dat ik dat niet nodig vond, niks zou uitmaken.
Ik liep naar mijn flat. Deed de deur open. Liep naar de telefoon. Er was ingesproken, door mijn moeder: "ik hou van je, vergeet je dat nooit?" en " liefs mama".
Ik huilde even. Van geluk.
Vijf minuten later ging weer de telefoon. Het bejaardenhuis. Een hersenbloeding was de oorzaak.
Ik huilde lang. Van verdriet.
Ik legde de 2 tientjes op mijn salontafeltje.
Daar liggen ze nu nog.13 april 2008.
Vol stof. Onaangeraakt. bijna 2 jaar alweer.
En meer waard dan 20 euro.
veel meer.
_______________________________________________________
