Schoon

stand van zaken

Maurice | 15-03-2010 | 08:48 | Link | Reacties (20)

glimmen van trots om een mail

Ik schrijf al zo'n jaar of 3 artikelen in het cliëntenblad  én het personeelsblad van de GGZ-instelling. Soms twijfel ik of ik daarmee wel moet doorgaan. Want t valt niet mee om in 350 woorden - de lengte van mijn stukjes - origineel te blijven.

Vandaag ontving ik deze prachtige mail (hieronder samengevat) van een collega van de afdeling Communicatie, over mijn schrijfsels.  Dat geeft moed om door te gaan.

Hoi Maurice,

Met belangstelling heb ik je columns in de laatste jaren gelezen.

'Mooi hoe je ondanks de onzekerheid die vaak bij je opkomt, in jezelf blijft geloven en stil staat bij een resultaat waar je trots op kunt zijn.
Ik geloof zelfs dat mensen zoals jij over meer doorzettingsvermogen, kracht en moed beschikken dan mensen die gezegend zijn met een goede gezondheid en die het zgn. "gemaakt hebben".
Ik vind het heel bijzonder hoe jij je ziekte en de daarmee gepaard gaande beperkingen telkens weer omzet in kansen en positieve resultaten. Je helpt daarmee andere mensen en beínvloedt de beeldvorming over  psychisch ziekzijn'

Met vriendelijke groet,
Anne Wetsels

Ik schreef haar terug:

Beste Anne

'Weet je: ik ben eigenlijk wel blij dat Paul ( de hoofdredacteur)me zoveel ruimte geeft om te schrijven, het is voor mij een soort van verwerken (naast dat t leuk is ...) en ik hoop dat ik wat kan beïnvloeden ten gunste van cliënten in de GGZ.
Ik word de laatste jaren milder over de psychiatrie, ik probeer t zaakje  vanuit mijn eigen kwetsbaarheid en kracht (=authentiek) te beinvloeden, dat werkt beter  dan boze stukken schrijven.
Dank voor je compliment. Een mooi begin van 2010'.

groeten, Maurice

______________________________________________________

Maurice | 04-01-2010 | 22:03 | Link | Reacties (19)

Onmacht en OCS

Ja, onmacht.

Dat voelde ik vandaag toen ik vanuit de mooie woning vertrok. Ik was op huisbezoek geweest bij *Marieke. Marieke is een lieve meid, maar ze heeft een Klote ziekte.  OCS
OCS  dus, de angststoornis die jaren van mijn leven vergalde.
Na t huisbezoek - ik was ongeveer 2 uur binnen - ging ik doodop naar huis.

Allerlei gedachten drongen zich aan mij op, en vooral gedachten van wanhoop. Want ik gun Marieke zoveel meer. Maar dat is moeilijk, want de OCS heeft haar in een wurggreep, Ik leek de Maurice van 10 jaar geleden terug te zien. En dat viel niet mee. 

T enigste dat ik vandaag bereikte - als ik al iets wilde bereiken - was dat ze zich wat minder eenzaam voelde en dat ze tegen iemand had kunnen praten die t zelf had meegemaakt.

Angst, in wat voor vorm dan ook, maakt mensen zo eenzaam. Soms ga ik nog liever op huisbezoek bij psychotische mensen. Die hebben t ook niet makkelijk, maar t lijkt alsof ze minder lijdensdruk hebben, zich minder bewust zijn van hun 'gekte'.

Gelukkig heb ik in mijn werk een goede supervisor/coach. Daar ga ik t morgen eens hebben over de onmacht en wat ik moet doen als ik mensen zoveel meer gun, maar hun probleem niet kan wegnemen.

* naam is fictief

T was vandaag overigens niet alleen kommer en kwel: de dag lengde al 1 minuut tov gisteren!!


_______________________________________________________

Maurice | 22-12-2009 | 22:07 | Link | Reacties (15)

angst en leeftijd 2

Toen ik in Brunssum arriveerde werd ik ontvangen door een bloedmooie jongedame. Na een half uur had ik pas door dat zij de spreker voor mij was. en. Ze was psychologe.
Ze was meer dan aardig (bij die waarneming speelde een hormonale beinvloeding - mijnerzijds - zeer waarschijnlijk een grote rol.. ..).....

Loes, zo heette ze, bleek ook te werken voor 'mijn' ggz-instelling, zij werkte specifiek voor de ouderen-divisie.

Ze stelde voor dat zij de presentatie zou beginnen, met een theoretisch verhaal over soorten angst.

Haar presentatie was indrukwekkend.
Want ondanks dat ze heel taaie kost  uitlegde, waren de 'oudjes' zeer enthousiast over haar bijdrage. Een van de dingen die zij beweerde was dat ouderen zich vaak onterecht bang maken om buiten overvallen te worden. Bij mensen tussen de 10 en 30 jaar is die kans 10 keer zo groot!
Amazing eigenlijk, zo'n weetje.

En ouderen zijn vaak bang dat ze dement worden. Maar mensen die zich afvragen of ze dement worden, zijn juist super 'niet-dement'!!
Ik zag dat veel mensen zich erdoor gerust gesteld voelden.

Na mijn persoonlijk verhaal over angsten, kreeg ik veel bijval. Een mevrouw van in de 80 vroeg: "was je vroeger niet heel erg overgevoelig"?
Ik knikte. En na afloop aarzelde ze niet en gaf me -  links, rechts, links - 3 zoenen, als dank voor mijn openhartigheid.

En ja, ik glom van verlegenheid, maar stiekum had ik die zoenen liever van Loes gehad......

Loes moest eens weten....... 


* ik ben er steeds meer van overtuigd dat inhoudsdeskundigen en ervaringsdeskundigen meer dienen open te staan voor elkaars expertise. 
t een, versterkt t ander. En andersom.

** In januari ga ik weer op stap met een lezing geven met loes die psychologe

______________________________________________________ 

Maurice | 20-11-2009 | 00:52 | Link | Reacties (25)

angst en leeftijd

Deze week werd ik benaderd om vandaag via de stichting omgaan met angst  in Brunssum iets te gaan vertellen over angst.  En welke angst t in mijn leven speeldet. Normaal weet ik wel van te voren wat ik moet vertellen, maar deze keer eigenlijk niet zo.

Dat ligt met name aan de toehoorders. Deze bijeenkomst wordt nl gehouden in een bejaardenhuis. En eerlijk gezegd heb ik nog nooit  een voordracht gedaan voor een dergelijke doelgroep. Maar daarin zit dan wel weer een leuke uitdaging.

Er zijn ook oudere - bejaarde - sprekers aanwezig. Dus waarschijnlijk kan ik ook nog eens erg veel leren. Eerlijk gezegd, ben ik best wel benieuwd met welke angsten onze oudere medemensen worstelen en hoe zij daarmee omgaan.

Ik dacht dat angst, in wat voor vorm dan ook, nooit leeftijdsgebonden is. Ik laat me verassen en hoop op een leerzaam dagje.

Misschien dat ik deze week een logje aan de bijeenkomst weid, ik ga nu eerst eens onbijten. Ik dacht aan koffie, boterham pindakaas en een banaan.

_______________________________________________________

Maurice | 18-11-2009 | 08:38 | Link | Reacties (13)

Maurice gaat vreemd...

Sinds een maandje heb ik een nieuwe manager/leidinggevende. Hij komt uit Nuth t zelfde dorpje, als waar ik opgroeide. Dat schept een band. Zo kende hij al mijn broers en zussen. Zo hoorde ik ook nog eea over het kattenkwaad van mijn andere broers.
Dát vond ik erg leuk. Tony, zo heet de manager, is een man naar mijn hart. Hij werkt zoals elke manager zou horen te werken, nl faciliterend.

in 2 van de 4 zelfhulpgroepen die in Heerlen draaien, werd t idee geopperd om met kerst met zijn allen gezamenlijk te gaan eten.
Dus Ik vertelde dat aan Tony. En Tony reageerde geweldig leuk: hij stelde een budget van 20 euro pp ter beschikking vanuit de instelling!!

En ik heb geleerd dat je t ijzer moet smeden als t heet is. Dus ik liet Tony wat boeken zien over de inzet van ervaringsdeskundigheid in de GGZ.
"Bestel er daar ook 3 van zei ie, want wij als mangers weten er nog steeds te weinig van!"

Ik ben om: I LOVE THE MANAGER

_______________________________________________________

Maurice | 07-11-2009 | 13:21 | Link | Reacties (13)

Emancipatie

Ik hoor t wel vaker.
Vooral van boze ex-cliënten.
Dat ik een geldwolf ben.
Ze bedoelen daarmee dat ik dus in de GGZ werk én daarvoor geld krijg.
En idealen heb ik  niet. 
Dát zeggen ze er ook nog eens achter aan.

Deze mensen zijn niet alleen boos, maar vooral jaloers onwetend. Tenminste dat denk ik.

Wat ze dus echt niet  snappen, is dat dit een vreselijk moeilijke baan is. Want ik ben één van de allereersten.
Werkelijk alles heb ik zelf moeten bevechten. Mijn arbeidsvoorwaarden, mijn functieomschrijving, mijn supervisor etc.
En dan heb ik t nog niet eens over de weerstanden bij reguliere professionele hulpverleners jegens mij.

Bovendien heb ik er één jaar lang geld op toe gelegd.
Maar ik was zo dapper om te beginnen. Eerst 18 uur en sinds een jaar dus 32 uur. Ik zit inmiddels -  na 3 jaar werken - zo'n 600 euro boven bijdstandsnivo. Dat is voor mij veel geld.  En ik heb nog zo'n 7 periodieken groei. Ik ben er blij mee trots op.

Inmiddels heb ik er een ervaringsdeskundige collega bij gekregen, nadat ik  daarom vroeg. 

En met haar pionier emancipeer ik voort!
Over pak m beet 2 jaar komen er nog eens 5 ervaringsdeskundigen bij. Die mensen komen dan gelukkig wél in een gespreid bedje terecht. 

Kortom: ik heb een trein in gang mogen zetten.
Strakkies vind iedereen t gewoon dat ex-cliënten betaald worden voor hun werk in de GGZ.
En dat kwam, tenminste in Heerlen, doordat ik geloofde in mijn ideaal.

Het ideaal van de betaalde ervaringsdeskundige. 

*Ervaringsdeskundigen aller landen sla niet Uw koppen in verenigt U !

_____________________________________________________

Maurice | 05-11-2009 | 18:54 | Link | Reacties (19)

Hope for all persons labeled with severe mental illness

Wat nou? Een Engelse log? Dat zit zo: as dinsdag geef ik op dit festival een lezing over psychiatrisch ziek zijn en de gevolgen daarvan. En dat wordt mijn vuurdoop in t Engels 

Het gaat dinsdag vooral over hoop, en hoe je je kunt ontworstelen aan de  negatieve prognose die je over het algemeen vanuit de psychiatrie als cliënt meekrijgt.
Mijn verhaal  gaat er dus vanuit dat iedereen kan herstellen van een psychiatrische ziekte (=recover). Herstel is daarbij iets anders dan genezen.

Het zal gaan over hoe je je leven betekenis kunt geven ondanks - vaak blijvende- hinderlijke symptomen. Het belang van het innemen van sociaal gewaardeerde rollen, het belang van mensen die in je blijven geloven. Dáár gaat t over.
Verder  zal t gaan over de belangrijke rol die lotgenoten kunnen spelen en  over t belang van huisdieren én over t hebben van dromen... 

Mijn engels is niet zo geweldig, maar dat hindert niet. Ik heb bovendien de beschikking over een tolk, mocht ik gaan haperen met mijn steenkolenengels.

Dus ik begin maar met "Guten morgen, everybody......let's fall with the door into the house"

Onderstaand filmpje wordt tijdens de lezing afgespeeld. Eigenlijk zegt Daniël Fisher- ervaringsdeskundige (diagnose schizofrenie) én pscychiater (!!) - alles al:

______________________________________________________

Maurice | 10-10-2009 | 11:48 | Link | Reacties (21)

2000 hulpverleners

Ik schrijf al 4 jaar met veel plezier een column in het cliéntenblad van de instelling. Das leuk. kritisch schrijven over de ggz vind ik één van de leukste onderdelen van mijn werk.

Deze maand werd ik benaderd door de redactie van het personeelsblad voor een kritische maandelijkse column betreffende de GGZ. Ik moest er even over nadenken. Maar al snel besloot ik t maar te doen: ik bereik zo immers meer dan 2000 hulpverleners, en wie weet helpt t ietsie bij de ombuiging naar een menselijke ggz.

Dit vloeide zonet uit mijn toetsenbord. T eind is niet zo sterk, maar hier moeten ze t deze maand maar mee doen.

Terug naar af 

In de literatuur en uit verhalen van ervaringsdeskundigen blijkt steeds weer dat ‘Herstel' een zeer persoonlijk en uniek proces is waarin iemands attitude, zekerheden, doelen en waarden veranderen terwijl hij of zij over de ramp van het hebben van een psychiatrische aandoening heen groeit (cagne 2004).

Herstel is in mijn ogen zelfs zo persoonlijk dat veel elementen ervan zo intiem zijn dat ze nooit in iemands zorgdossier worden genoemd.
Belangrijk aan het begrip herstel is dat het iets is dat iedereen, dus ook hulpverleners,
kan meemaken!

Ook hulpverleners zullen vroeger of later hun eigen herstelproces meemaken. Denk maar eens aan het overlijden van een naaste, het stuklopen van een relatie, ziekte, een faillissement .

Wat mij betreft zouden hulpverleners daarom, veel meer dan nu het geval is, eens meer stil moeten blijven staan bij hun eigen herstelprocessen wanneer ze dat van iemand met een psychiatrische aandoening willen begrijpen en ondersteunen.

Veel ervaringsdeskundigen benoemen een in het prachtige boek Herstel, Empowerment, en Ervaringsdeskundigheid (Boevink, Plooy, 2006) een scala van mensen, rollen, gebeurtenissen en activiteiten die bepalend zijn geweest voor hun herstel.
Uit dat prachtige boek blijkt dat GGZ-Hulpverleners belangrijk kunnen zijn bij het inspireren en ondersteunen van iemand die herstellend is, maar óók dat hulpverleners in bepaalde gevallen herstelprocessen in de weg staan.

Herstelondersteunende zorg verlangt in ieder geval van hulpverleners dat ze hun professionele referentiekader op een terughoudende en bescheiden wijze gebruiken.

Verder zouden wat mij betreft hulpverleners in opleiding stage moeten lopen, in de rol van patiënt op een gesloten opnameafdeling.........

‘in de rol van patiënt?'
‘ juist Ja, in de rol van patiënt.....'

Maurice Wasserman


_______________________________________________________

Maurice | 05-10-2009 | 22:13 | Link | Reacties (15)

Geloven in iemand

Zondag kreeg ik een mailtje van een meisje uit een van de zelfhulpgroepen die ik begeleid. Het was een 'paniekmailtje'. Ze had een baan gekregen via een open sollicitatie. Zomaar. Onverwacht. En ze was onzeker, dat ze het niet zou aankunnen die 32 uur op een tankstation. En het was niet precies wat ze wilde.

Ik schreef haar terug dat ik dacht dat ze het werk heel goed zou aankunnen. En dát ze het wél waard was om aangenomen te worden. En dat t een opstapje naar meer, leuker werk, zou kunnen zijn.


Haar eerste werkdag zit er inmiddels op.

Vandaag kreeg ik weer een mailtje. 'Dat het zo goed was gegaan en dat ik een kanjer was. Ik? ja ik! Want ik zei, volgens haar, net altijd de juiste woorden die haar stimuleerden om door te gaan.'

Het enigste wat ik doe, is blijven geloven in haar omdat haar dat zelf nog niet lukt. Meer niet. Ik doe eigenlijk niks. Zij doet t helemaal zelf.

Soms denk ik dat ik de meest dankbare baan heb die je maar kunt bedenken. En voel ik me rijk. En pink ik een traantje weg.

______________________________________________________

Maurice | 29-09-2009 | 22:14 | Link | Reacties (18)

(G)één April

Waarom een Muziekpoli?
‘Omdat ik denk dat musici een heel aparte beroepsgroep zijn, waarvan bekend is dat er opvallend meer psychische klachten voorkomen dan bij de gewone beroepsbevolking. Het is tevens een beroepsgroep waarbij de belastbaarheid en de belasting niet altijd goed in evenwicht is. Denk maar aan het feit dat iemand elke avond op een podium topprestaties moet leveren. Dat vraagt psychisch nogal wat van je. Daarbij is het taboe op lichamelijke klachten al verminderd, maar wordt er over psychische klachten doorgaans nog gezwegen.'

Voor wie is de poli bedoeld?
‘In principe voor muzikanten en zangers Omdat ik zelf musicus ben, is het het handigst als ik die doelgroep behandel.'

Bij de laatste zin stopte ik met verder lezen én rende naar de kalender. Die gaf toch echt aan dat het 11 september was én géén 1 april.

______________________________________________________

Maurice | 11-09-2009 | 09:42 | Link | Reacties (19)

in een spiegel kijken..

Vaste lezers hier weten dat ik zélf jarenlang geworsteld heb met een dwangneurose (in mijn geval uitte zich dat in een vorm van smetvrees).
Vandaag was ik op huis bezoek bij een bijzondere man. Bijzonder in de zin dat hij vorige week ontslagen was, na 15 jaar, uit t psychiatrisch ziekenhuis.

Hij is volslagen gehospitaliseerd en nog erg gevangen in zijn dwang (óók smetvrees).
Ik besloot een uurtje te praten met hem, over vanalles. Ik dacht, na een uurtje ofzo, aan zijn mimiek te zien dat zijn angst wat afnam. Door het kletsebessen.

Hij durfde het aan om met mij de winkel in te gaan. Maar t was niet makkelijk voor hem. Want ik kon zijn angst haast voelen.
Maar wat was ik trots op hem dat hij t flikte. De winkel ingaan en een magnetronmaaltijd kopen.
Ik zag me zelf helemaal terug in hem.

Ja, zo moeilijk was t ooit voor mij  geweest. Ooit!
Het huisbezoek incl de boodschappen, namen 3 uur van mijn tijd in beslag. Maar ik vond dat ik t moest doen: 2 uur te lang blijven.

Ik ben dus meer van t maatwerkhulpverlenen. én niet zo'n 50 minutengesprekjesjongen die doorsjeest dan naar de volgende hulpvrager. Om daar dan óók half werk af te leveren.

_______________________________________________________

Maurice | 07-09-2009 | 22:44 | Link | Reacties (24)

modern hulpverlenersonderwijs, iets afleren..

Soms gaat pijn nooit meer helemaal weg. Bijv pijn als gevolg van een echtscheiding. Of de pijn die je voelt als je een dierbaar familielid verliest. Een huisdier waarvan je afscheid neemt. 
Enfin. Ieder mens kent wel dergelijke pijnlijke levenservaringen.
Dat soort heavy ervaringen die je leven tijdelijk op z'n kop zettten.

Nu hebben we - mijn ervaringsdeskundige collega en ik -  een cursus ontwikkeld, waarbij we hulpverleners bevragen op dergelijke ervaringen. Wát  gebeurde er én wat voelde je én wat hielp je in die pijnlijke tijd. Dáárop moeten ze antwoorden.

Dát inzetten én delen van eigen levenservaringen in de professionele hulp is voor veel veel hulpverleners heel moeilijk geworden. Dát wordt ze nl in opleidingen afgeleerd. Ze leren vóóral' te reageren op cliënten vanuit voorgekauwde methodieken.

En dát is wat alle  cliënten mij stoort.
Dat ze cliënten methodisch - bijna als objecten - bekijken.
Maar slechte gewoontes zijn af te leren.


*Moeilijk zeg. Dát '- teken en "- teken op klinkers krijgen


______________________________________________________

Maurice | 27-08-2009 | 21:15 | Link | Reacties (11)

Emanciperen met een handicap

Ik werkte de afgelopen maanden mee aan een boek van Yvette den brok. Yvette is zelf lichamelijk gehandicapt en beschrijft in haar boek overeenkomsten tussen het hebben van een lichamelijke handicap en een psychische handicap.
In het boek probeer ik duidelijk te maken adhv mijn eigen 'handicap', hoe ik probeerde te emanciperen, drie  citaten uit het boek:

'Maurice Wasserman geeft een uiteenzetting over wat betaald werk voor hem betekent. Hij zegt: ‘Ik heb last van dwanggedachten die ik niet wil hebben en die voortdurend de aandacht opeisen. Om een voorbeeld te geven: Jij hebt je tas hier op de grond gezet. Op de grond kan iemand gelopen hebben die poep onder zijn schoenen had. Op de pen die jij net uit je tas haalde om mij een formulier mee te laten ondertekenen, kunnen resten van die poep zitten. Dat kan een reden voor mij zijn om die pen niet te pakken of om meteen daarna mijn handen te gaan wassen en ondertussen mijn broek vooral niet aan te raken. Maar ik vertrouw op jouw gezond verstand. Ik vertrouw op jouw rationele gedachten. Jij hebt geen smetvrees en ik maak gebruik van jouw aanwezigheid. Jij raakt deze pen aan en ik weet dat jij gezond bent en dat je ook nog gestudeerd hebt, dus er zal wel niets aan die pen zitten. Ik spiegel me aan het gedrag van andere mensen en zo kan ik goed functioneren Hoe meer ik werk hoe minder last ik van mijn dwanggedachten heb. Ik ben het dus letterlijk weg aan het werken op het moment. Ik heb psychiatrische klachten waar ik graag van af wil. Daarom ga ik werken! Als ik in de woonvorm was blijven zitten had ik mezelf waardeloos gevoeld en waren de dwanggedachten er ook geweest.' (Crombag, Van der Soest en Van Lierop, 2008).

'Op een ander moment vertelt Wasserman dat hij heeft gemerkt dat lopende bandwerk niets voor hem is. Hij heeft dan geen werk waarbij hij zijn gedachten kan verzetten en dan krijgen Dwanggedachten alle kans.
Het is volgens Wasserman dus niet juist en stigmatiserend om te stellen dat mensen met een psychische handicap werk nodig hebben dat geen of weinig stress oplevert. Hij gedijt juist bij stressvol werk dat uitdading biedt. Daarbij kan hij zijn gedachten verzetten.'

‘Instanties die de taak hebben om mensen met een psychische handicap te ondersteunen om betaald werk te vinden doen dat slecht en belemmeren de herstelprocessen van deze mensen eerder dan dat zij die herstelprocessen bevorderen. Herstel is namelijk een individueel en uniek proces, waar betaald werk een belangrijk onderdeel van kan vormen. Ik ben er achtergekomen hoe vernietigend diagnoses kunnen werken op iemands leven. Mijn arbeidsdeskundige zei me dat ik nooit  met cliënten zou kunnen werken, dat was slecht voor me omdat ik de werkdruk niet aan zou kunnen. Iedere keer werd gezegd dat ik maar in een  beschermde woonvorm moest gaan zitten om de krant wat te lezen, want meer zat er voor mij niet in. Als ik het advies van het UWV had overgenomen dan zat ik nu doelloos in een woonvorm weg te kwijnen'.

zo en nu naar t zwembad......!!


_________________________________________________________

Maurice | 24-08-2009 | 13:06 | Link | Reacties (17)

Uitbehandeld? aan me nooit niet!

'Je bent uitbehandeld', dát krijgen veel mensen met een psychiatrische beperking te horen.

Het woord uitbehandeld dient afgeschaft te worden in ggz-land, want het impliceert dat deskundigen je beter zouden kunnen maken. En  als deskundigen je niet beter kunnen maken, lijkt je toekomst voor altijd vast te liggen: een bestaan in de marge van de samenleving.

Maar weinigen lukt het om een omslag in het eigen denken te maken. Nl dat je vooral zelf je leven dient vorm te geven, dus dat je maar beter niet op deskundigen kunt te wachten.

Dáárom alleen al, pleit ik zo voor zelfhulpgroepen. Want de echte deskundige ben/wordt je uiteindelijk zéllf. En dát is een moeilijke boodschap. Niet alleen voor mensen met een beperking maar vooral ook voor de GGZ.


_______________________________________________________

Maurice | 21-08-2009 | 13:09 | Link | Reacties (29)

ervaringsdeskundige opmars*

Vorige zomer kreeg ik er al een ervaringsdeskundige collega bij, die vooral in het psychiatrisch ziekenhuis ging werken.  Ik werkte weliswaar voornamelijk ambulant, maar toch zo'n 2 dagen samen met haar. En ons gezamenlijk pionieren blijkt vruchten af te werpen.

Vandaag moest Ik nl op de universiteit van Maastricht zijn, bij de hoogste inhoudelijke manager van de organisatie. Die man is van origine psycholoog en vooral ook wetenschappelijk onderzoeker. Kortom hij houdt zich met heel andere zaken bezig dan ik.

Ik bracht voor de zoveelste keer het item ervaringsdeskundigheid ter sprake, vandaag. Het was een erg fijn gesprek zo voor t weekend. Want hij liet me een beleidsstuk zien, ondertekend door de hoogste bazen van de GGZ hier, dat  er in alle ambulant werkende teams  een ervaringsdeskundige aangenomen gaat worden (32 uur). Dat brengt de teller tussen nu en pak m beet drie jaar op ongeveer 11 medewerkers.

En tussen de regels door werd grote waardering uitgesproken voor mijn collega en ik.
Ik ben blij dat ons - niet altijd makkelijke - pionierswerk  dus toch wordt gewaardeerd én zich langzaam aan ontwikkelt als belangrijk onderdeel van het instellingsbeleid!

En dan nu terug naar Philip Freriks............

*ambulant: bij de mensen thuis
* er had ook ervaringsdeskundige op Mars kunnen staan, want t zijn
  nog steeds twee werelden, die van de 'regulieren' en de ervarings-
  deskundige medewerkers.



_______________________________________________________

Maurice | 07-08-2009 | 20:08 | Link | Reacties (20)

De juiste instelling

Een hulpverlener klaagde tegen mij dat het werken in de psychiatrie steeds lastiger wordt.

‘Lastiger in de zin dat je veel menselijk leed ziet?', vroeg ik.

' Niet alleen dat', zei hij. ‘Maar vooral ook het feit dat ik ontzettend veel moet registreren. Straks komt het nog zover dat ik een Meao-diploma nodig heb om te kunnen werken'.

Ik had oprecht medelijden met de man, en dat komt niet veel voor dat ik medelijden heb met een hulpverlener.

‘Ik vind werken, als ervaringsdeskundige, in de psychiatrie nog steeds leuk', vertrouwde ik hem toe.

Ik krijg geld voor het simpelweg een uurtje met heel boeiende mensen samen te zitten, door hen vertrouwd te worden en te mogen meekijken naar hun vaak heel intieme gevoelens en gedachten die ze dan met mij delen. Vervolgens mag ik mijn eigen talenten gebruiken om er een zinvol gesprek van te maken en als dat lukt, mag ik ook nog eens delen in hum groei én blijdschap.

Op zich is het niet zo erg als mensen dingen zien die anderen niet zien
Of dat ze een denksysteem hebben dat voor anderen onnavolgbaar is,
Of dat dat ze voelen, ruiken, of gewaar worden wat anderen niet beleven:
Voor al deze belevingen geldt nl dat mensen er - met jouw hulp - verder mee kunnen komen,
Én misschien zelfs verrijkt worden, als je er samen naar durft te kijken.

Dát is dé manier hoe je naar je werk dient te kijken.

Verder ga ik ga zo meteen een bom gooien op het zorgkantoor.

Boek jij die actie even weg als een d.112-contact? *

* Column personeelsbad GGZ Heerlen

**Alle lieve mensen bedankt voor de getoonde interesse. Ik ben over ongeveer een maandje weer regelmatig op mijn en jullie weblog, ivm met - nog steeds- lichasmelijk ongemak kan ik nauwelijks langer dan 20 min achter de pc
Tot dan!

Maurice | 28-06-2009 | 13:07 | Link | Reacties (18)

Zorgelijke lijnen

Hoop is één van de drijvende krachten achter herstelprocessen van cliénten.
Hoop begint in jezelf, het begint met een ontevredenheid over je eigen leven en van daaruit met een visie op verbetering. Om het vertrouwen op verbetering vast te houden blijken de positieve ervaringen van lotgenoten van groot belang.

In de zelfhulpgroepen die binnen onze instelling draaien, zie ik met veel plezier dat mensen weer voor het eerst in hun leven plannen durven te maken.

Naast hoop is het terugkrijgen van je identiteit één van de drijvende krachten achter herstelprocessen.
Ergens onderweg vanaf het moment dat werkgroepleden bijvoorbeeld psychotisch of depressief werden, werden zij patiënt in de psychiatrie. Vanaf dat moment werden bijna al hun gedragingen verklaard vanuit hun ziektebeeld.
Diagnoses leidden er met andere woorden veelal toe dat mensen je gingen zien als ‘schizofreen', ‘neuroot', of ‘borderliner' - dus als ziektebeeld- in plaats van als medemens.

Deelnemers vertellen dan ook in de zelfhulpgroepen hoe ze moeten vechten om weer door vrienden en familie serieus genomen te worden. Om niet meer gezien te worden als bijvoorbeeld ‘borderliner', maar gewoon als Edith.

Ik schrok dan ook toen ik in ons  cliëntenblad las, dat het unieke aan de nieuwe zorglijn PsyQ is ‘dat de behandelaren die er werken gespecialiseerd zijn in één ziektebeeld' én ‘dat behandelaren hebben kunnen kiezen met welk ziektebeeld ze de meeste affiniteit hebben'.

Bij PsyQ lijkt het dus te gaan om ‘specialisten in ziektebeelden'
.

Ik pleit bij deze dan ook voor de nog op te richten zorglijn Psy-MH:
dé zorglijn die gespecialiseerd is in Mens-zijn en Hoop-geven*

*Column cliëntenblad GGZ Limburg -Zuid
**vanwege lichamelijke klachten, ben ik tijdelijk nauwelijks op www.


______________________________________________________

Maurice | 29-05-2009 | 11:35 | Link | Reacties (37)

Normaal bestaat niet, betekenis geven wél!

Mijn leven leek dan op enig moment verwoest door een psychiatrische diagnose - op de ruïnes daarvan is het me waarempel gelukt om  een betekenisvol leven op te bouwen.

Het is sinds een jaar of 5 niet langer mijn taak normaal te worden. Het is mijn taak de weg van herstel af te leggen en me te ontwikkelen tot de persoon die ik werkelijk ben.

Ik heb een manier gezocht om betekenis te geven aan wat er met me gebeurd is. Het zelf gaan werken, als ervaringsdeskundige, in die verfoeide psychiatrie maakte al mijn nare ervaringen zinvol.
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. *

*gekke mensen bestaan dan ook niet, wel mensen wier talenten we over het hoofd zien.


_________________________________________________________

Maurice | 18-05-2009 | 21:28 | Link | Reacties (22)

openhartige ervaringsdeskundige

Zelf leed ik hier ook twintig jaar aan, verwonderd en met veel respect luisterde ik gister dan ook naar haar.
Voor de meeste mensen zal dit wellicht oninvoelbaar zijn.
Ik gun haar zo erg dat ze haar dwang (obsessief compulsieve stoornis) gaat verslaan.
Dwang is vreselijk naar.

"

_____________________________________________________

Maurice | 12-05-2009 | 19:03 | Link | Reacties (15)

arme hulpverleners

Ik was op kantoor van ons wijkteam en overzag de situatie. 5 registrerende collega's. Bijna 3 uur aan één stuk. Ik had medelijden met ze, gevangen als ze zitten in de registratiegekte die hen door burokratische zorgkantoren wordt opgeleged. Want geen registratie betekent geen geld voor ons team.

Dinsdag begeleid ik weer een zelhulpgroep. 2 uur lang én geen registratie. Geen controle van zorgkantoren.
Gewoon mensen helpen, én langer als 2 uur als t nodig is.
Zó was 't toch ooit bedoeld.


_________________________________________________________

Maurice | 07-05-2009 | 22:25 | Link | Reacties (12)

Etalagefunctionaris en protocollen.

Deze week had ik een aanvaring met de directeur. Ik had nl een opmerking gemaakt over de klinische afdelingen van het psychiatrisch ziekenhuis. Ik vond dus dat het management op die afdelingen niet functioneert en meewerkt aan hospitalisatie.

Ik vind dat echt, dus dan zeg ik dat ook. Tekenend voor de directeur - op zulke momenten van kritiek - is dat ie erg kwaad en emotioneel wordt.
Toch blijf ik het hardop zeggen: daar ben ik tenslotte voor aangenonen.

Ik constateer meer en meer dat hij de ervaringsdeskundigen gebruikt als etalagefunctionarissen. Dat we  óók luis in de pels van het systeem zijn, dat is alleen maar voor de buitenwereld.

Gister besloot ik 2 gaatjes te laten schieten in mijn rechterkeroor. Er zitten nu  knopjes in, daar gaan na twee weken 2 zilveren ringetjes doorheen. Dat zal wel weer de nodige discussie opleveren. 

Een etalagefuctionaris met twee oorringetjes. Ben benieuwd of het protocol kledingsvoorschriften dit toelaat.

ik ben nauwelijks op www te vinden ivm heftige hooikoortsperikelen.

_______________________________________________________

Maurice | 03-05-2009 | 11:45 | Link | Reacties (10)

Nova over ervaringsdeskundigen.

Gisteravond was het dan op NOVA: Ervaringsdeskundigen in de psychiatrie.
Ik vond het een mooie impressie waar mijn collega Pauline (werkzaam in Noord Holland) onder andere aan het woord kwam.
Positief is het natuurlijk dat de media het nu ook langzaam oppakken en dat er blijkbaar een beweging in gang gezet is die niet meer te stoppen is. In de reportage ook een verpleegkundige over de weerstand die er in het begin heerste - en nog steeds- tegen ons. 

Al met al was ik wel blij met deze media aandacht, al wekte de reportage de indruk dat we omgeschoold worden tot hulpverleners, en dát is natuurlijk een misvatting.  Eerder is het zo dat we vanuit de praktijk juist gangbare methodieken ter discussie stellen en vóóral ook luis in de pels van het syteem zijn. Juist daarin ligt onze meerwaarde en dat kwam niet goed uit de verf.

Hier kun je de uitrzending bekijken. Ná 16 minuten begint het item over de ervaringsdeskundigen (even schuiven met de muis aan t knopje)!

gister ontmoette ik weer een mooie serveerster en ik had toch echt slechts 2 Spa blauw op.

_____________________________________________________

Maurice | 25-04-2009 | 10:06 | Link | Reacties (19)

over crisis en ons wijkteam en wraak.

Het was buiten warm. En het was dan ook bloedheet in de auto van de psychiater. We reden naar het psychiatrisch ziekenhuis.
Want een cliënt (blijft raar klinken uit mijn mond... ) van ons wijkteam was door de crisisdienst opgenomen de afgelopen nacht.
Gelukkig blijft ons team (......blijft raar kilinken uit mijn mond...) verantwoordelijk voor de behandeling, óók tijdens opname.
Na het gesprek met de jongeman, die nog totaal overdonderd leek door zijn kwetsbaarheid,  werd een plan van aanpak voorgesteld.
In dat plan geen kleisesessies en mandela's kleuren   protocollaire behandeling, maar wél zwemmen én twee dagen per week fitness, omdat de jongen dat zelf aangaf.

Ik moest van de psychiater eea even doorgeven aan de afdelingsverpleegkundige.
Ze vroeg daarop mijn naam.

" Bond Wasserman, James Bond Maurice Wasserman".*

*en ik wilde het écht niet voelen, maar toch was er even dat gevoel.
dat gevoel van macht over wraak op het psychiatrisch systeem.
Heel even, maar toch...

_______________________________________________________

Maurice | 16-04-2009 | 19:17 | Link | Reacties (28)

satisfied, recovery-workshop and other things

Van de organisatoren van dit festival in Valkenburg (okt 2009), kreeg  ik een uitnodiging om een workshop/lezing te organiseren. Ik was wel enigszins vereerd dat ze bij mij uitkwamen, ware het niet dat het in het engels moet.
Een workshop over herstellen van een psychiatrische aandoening.
Laat ik het maar zien als een uitdaging. Want beperkende omstandigheden (engels) triggeren meestal wel mijn creativiteit.
Ik dacht aan een titel in de trant van 'recovery from mentall illness'.

Wat me vooral belemmerd heeft in mijn herstel is niet allleen mijn aandoening, maar vooral toch ook het ontbreken van maatwerk in de zorg en in mijn proces naar werk en  volwaardig burgerschap.
Daar wilde ik het dan ook over gaan hebben in Valkenburg. En ik wil aantippen, hoe ik nu vanuit mij eigen deskundigheid mensen wél op maat probeer te coachen.

Patricia Deegan, ervaringsdeskundige (hersteld van schizofrenie) én psychologe, legt hieronder prachtig uit hoe belemmerend het ontbreken van maatwerk de burocratie kan zijn in een herstelproces. Als ik het in oktober half zo goed doe, ben ik al satisfied

Haar slotzin is fenomenaal!!
'being a good mother gives me the reason to get rit of my symptoms, not the other way around'.

                      HAPPY EASTER!!!!!!!!!!!!

_______________________________________________________

Maurice | 11-04-2009 | 22:08 | Link | Reacties (21)

Onderzoekster en psychisch lijden en (gebrek aan) hoop.

Beste Maurice,

Ik heb nog een vraagje voor mijn onderzoek naar psychisch lijden en herstel daarvan; Kun je zulke volgens jou zulke erge psychische problemen hebben dat je echt niet (en nooit) meer aan je eigen herstel kan werken?

Groetjes,
Yvette den Brok

Beste Yvette
een poginkje tot een antwoordje op je vraagje:

Vanuit mijn werk kom ik oa een dag per week op een afdeling waar chronische patienten wonen. Over het algemeen kwijnen deze mensen weg in een schijnbaar zinloos bestaan.
Perspectief is er niet voor hen, en de omgeving (veelal medisch opgeleide mensen), gelooft ook niet in een perspectief voor deze mensen.
Wat er daar gebeurt is verschrikkelijk, mensen (patienten) verinnerlijken deze boodschap van wanhoop en gedragen zich dan ook als 'ik kan niks meer' en 'waarom zou ik nog iets willen?'

Ik ga nu een dag per week met iemand - een zgn 'hopeloos geval' - boodschappen doen in heerlen-centrum, en daar zie je dan dat die meneer zijn patiëntrol afgooit en daar daadwerkelijk geniet van een gezonde omgeving. Én daar voor het eerst weer eens lacht.

Nu is hij al zover dat hij zelf aan de verpleging vraagt of iemand met hem meegaat, iets wat eerder niet in hem opkwam, want dit is geen 'standaardactiviteit' in de ogen van het veelal gehospitaliseerde personeel.

Herstel is dus niet van 'gek' naar een betaalde baan, maar zit m ook en vóóral hier in, in kleine (maar evenzo grootse) dingetjes.

groeten maurice

Ps: Herstel zit maw dus vaak in hele kleine dingen, die - helaas -oh zo gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Je hebt alleen mensen
nodig die hier oog voor hebben. Veelal zijn dat mensen die zelf te maken hebben gehad met ernstig psychisch lijden en vandaaruit weten wat helpend kan zijn,
ook al lijkt alles nog zo hopeloos.

______________________________________________________________

Maurice | 03-04-2009 | 12:35 | Link | Reacties (18)

Egotripper......

Vandaag gaf ik voorlichting, samen met een ervaringsdeskundige collega en de collega's van de afdeling Opleidingen. In een grote filmzaal, het hart van het psychiatrisch ziekenhuis, in Heerlen.

De doelgroep bestond uit jonge studenten verpleegkunde die overwogen om in de psychiatrie te gaan werken. Dergelijke voorlichtingen zijn de krenten in de pap van mijn werk. Want het doet veel met studenten,  praktijkverhalen.
Ik voel me soms zo bevoorrecht dat ik dit mag doen. Het streelt ook wel mijn ego, als ik eerlijk ben. Al die ogen op je gericht

Na afloop kwam een studente naar me toe. Ze had een tip voor me. Ze zei dat ik de dingen die ik vetelde ook moest gaan opschrijven.

Trots liet een collega van de afdeling Opleidingen haar een nieuw studieboek (klik) zien dat reeds op veel HBO-opleidingen wordt gebruikt. 
In het boek staat een stuk tekst van mij dat ik ooit schreef:

'Toen ik in contact kwam met ervaringsdeskundigen die een vergelijkbaar proces hadden doorgemaakt, gingen mijn ogen open. Ik  wist door hen dat ik niet alles lijdzaam moest ondergaan. Dat contact bracht me ertoe om zelf weer de regie over mijn leven te herwinnen. Ik denk dat ervaringsdeskunidgheid het missende puzzelstuk in de psychiatrie is.'
wasserman 2007

ja, ja. Het staat er wasserman 2007. Tussen alle wetenschappelijk hulpverleniningsgeouwehoer......

*Het voordeel van smetvrees is dan weer, dat ik niet gauw naast mijn schoenen ga lopen...

_______________________________________________________

Maurice | 26-03-2009 | 21:34 | Link | Reacties (22)

Ervaringsdeskundigheid in de GGZ

Tijd voor wat zwaarder leeswerk

Ik werk graag in de GGZ. Mijn nare ervaringen in de psychiatrie hebben nu tenminste een doel gehad. Ogenschijnlijk nutteloze ervaringen, blijken nu heel waardevol te zijn. Mijn professionele collega's lopen nu weg met mij. Maar het was een lang proces van zoeken. Voor beide partijen.
Er is in GGZ-land veel verzet tegen de inbreng van ervaringsdeskundigen, er spelen veel instellingsbelangen die eigenlijk niks meer van doen hebben met cliéntenzorg.
Mijn teamleider benoemde in mijn fuctioneringsgesprek dat een van mijn belangrijkste kwaliteiten is, dat ik die verschillende belangen heel goed signaleer. Van daaruit houd ik  op sommige momenten maar beter mijn mond tegen managers.

Als ervaringsdeskundige beman je een politiek gevoelige functie in de instelling. Het management ziet je veelal als een uithangsbord ('kijk eens wij werken cliëntgestuurd`), terwijl ik vind dat je als ervaringsdeskundige vooral ook de luis in de pels hoort te zijn van het ggz/systeem.

Kunnen omgaan met dat soort van conflicterende rollen is niet gemakkelijk. En na 3 jaar werken bemerk ik dat er maar weinig ervaringsdeskundigen zijn die daarmee kunnen omgaan, zonder ziek te worden. Want ook dat is belangrijk: schiet als ervaringsdeskundige niet tegeover collega's in de patiëntrol, want dan is het voorbij.

Er zijn mensen die roepen dat tenminste 15 procent van het personeel ervaringsdeskundig dient te zijn. Ik vind dat wat kort door de bocht, gezien het bovenstaande.

En, onder het personeel zit zeer veel ervaringsdeskundigheid. Gezond  en ziek, dat is toch maar een theoretische splitsing.
Mijn grootste succes tot nog toe , is dat mijn collega's steeds minder vakjargon gebruiken en steeds meer werken vanuit hun eigen menszijn.

Ik denk dus wél dat in ieder professioneel hulpverleningsteam een ervaringsdeskundige hoort rond te lopen.  Maar tegelijkertijd dienen deze mensen goed begeleid te worden. En daarin is de GGZ, heel slecht.

Er is gelukkig dus al veel beweging in de ggz! Mijn laatste stukje hierover is nog niet geschreven................

______________________________________________________

Maurice | 20-03-2009 | 10:10 | Link | Reacties (17)

de creatieve professional.

Afgelopen maandag bezocht ik een 32 jarig meisje in het psychiatrisch ziekenhuis. Ze is cliënt van het wijkteam waarin ik werk. We liepen een stukje én ze zei dat haar dat goed deed. Op een gegeven moment moest ze even huilen, want alle narigheid van de laatste weken moest eruit.

En ik sloeg even een arm om haar heen. Ik moest wel even denken voordat ik die interventie pleegde dat deed. Want. Collega's vinden mij sowieso al niet altijd even professioneel.

En eigenlijk bevalt me dat goed,  onprofessioneel zijn.

_________________________________________________________

Maurice | 10-03-2009 | 21:08 | Link | Reacties (19)

pleister plakkers.

Toen ik in augustus 2005 zelfstandig ging wonen, had ik nauwelijks geld. En ook geen zicht op werk. Want welke werkgever neemt een psychiatrisch patiént of iemand met een verleden in de psychiatrie in dienst?

Nu ik dan zelf al bijna 3 jaar werk- met veel plezier  - in diezelfde psychiatrie, verbaast het mij steeds meer dat we in Nedderland zoveel geld uitgeven aan dure psychiatrische zorg.
Want het is niet enkel het hebben van een psychiatrisch probleem dat je leven belemmert, maar toch vóóral de gevolgen daarvan. En aan die gevolgen doet de psychiatrische zorg, nog steeds, nauwelijks iets.

Eén van de ergste gevolgen aan het hebben van een psychiatrisch probleem, is, dat je vrijwel altijd rond het bestaansminimum moet leven. Daar word je niet vrolijk van. Weinig geld én het ontbreken van sociale contacten leiden op termijn al gauw tot depressieve gevoelens. Maar de psychiatrie gaat dan je depressie behandelen, vaak  ook nog eens met medicatie. 

In de psychiatrie worden problemen dus vrijwel altijd gemedicaliseerd en zelden bekeken vanuit de sociale context waaruit de meeste ptobleem ontstaan.
Anders gezegd: Als je uit bed stapt en je stoot iedere dag je voet aan een dikke steen, dan plakt een psychiatrisch hulpverlener  - over het algemeen  - iedere dag een pleister op je voet. Tewijl ik denk dat je beter die steen kunt weghalen.

Zelf heb ik ervaren dat werken en meer geld hebben, aanzienlijk heeft bijgedragen tot mijn levensgeluk. Geld biedt meer keuzemogelijkheden.
Mensen die zeggen dat geld niet gelukkig maakt, hebben waarschijnlijk geld genoeg?

zoiets dus.......

_____________________________________________________

Maurice | 08-03-2009 | 11:18 | Link | Reacties (28)

Zelfhulpgroepmeisje

Maurice | 04-03-2009 | 18:34 | Link | Reacties (18)

Manager

Vandaag werd een nieuwe manager benoemd die de beschermde woonvormen van de ggz-instelling hier in Heerlen gaat managen. Nu heb ik daar zelf 3 jaar in gewoond, in zo'n woonvorm. Dus ik ken het van binnen.
Toen de manager zich aan mij voorstelde, feliciteerde ik haar. Zoals dat hoort. En wenste haar veel succes en vooral veel plezier in de uitvoering van haar functie
Ook geen cynische opmerking viel haar ten deel.

Kortom, Ik word blijkbaar professioneel én volwassen...*

* en saai.. grrmmbl

________________________________________________________

Maurice | 13-02-2009 | 13:24 | Link | Reacties (14)

goede maatjes

In Zuid-Limburg is de stichting Horizon actief. Deze stichting doet geweldig werk:

"Doordat men een vrijwilliger (maatje) koppelt aan een 'psychiatrische cliënt', wordt getracht  eenzaamheid en het maatschappelijke isolement te doorbreken. De bedoeling is om samen een keer per 14 dagen, in een één op één contact, allerlei ontspannende, alledaagse activiteiten ín de maatschappij te ondernemen.
Het gaat daarbij dus om een gelijkwaardig contact van mens tot mens"!!
180 koppels zijn er per 1-1-2009 actief.


Vandaag moest ik er zijn voor de evaluatie van een lezing die ik er in oktober 2008 hield. Dat ging toen over 'herstellen van een psychiatrische aandoening'. De aanwezige maatjes hadden mijn bijdrage erg hoog gewaardeerd. Zo hoog, dat de stichting me nog een keer wilde uitnodigen. 

ik voelde me natuurlijk erg gevleid.

Wat vóóral erg gewaardeerd werd aan mijn  lezing daar, was dat ik mensen erg geëmotioneerd had.
Vanuit de praktijk kan ik blijkbaar heel erg de beeldvorming over 'psychiatrische patiënten' ten gunste beïnvloeden. Laat dat nu net mijn bedoeling zijn...

In maart ga ik dan ook met plezier een avond voorbereiden over over het specialistische thema 'Smetvrees' en hoe invaliderend dat kan werken.
Normaliter geef ik daar vanuit mijn eigen ervaringen -  ik worstelde er 15 jaar zelf mee en nog steeds kan ik er met pozes last van hebben  - niet zo snel een lezing over. 
Maar voor deze uitermate nuttige Stichting maak ik een uitzondering.

En vanaf maart treed ik toe tot de redactie van het blad "Horizontaal"(klik hier)' dat stichting Horizon 4 maal per jaar uitgeeft voor hun vrijwilligers én medewerkers van GGZ-instellingen.

Vanaf juni 2009 gaan we dan een wervingscampagne - samen met nóg een collega-ervaringsdeskundige - starten om vrijwilligers te werven die één keer per 14 dagen 2 uur gezellig op stap willen met iemand die chronische psychiatrisch klachten heeft.

170 mensen met een beperking staan er op de wachtlijst. Dit jaar hoop ik er aan bij te dragen dat  15 nieuwe  vrijwilligers zich zullen aanmelden.

 *Nu zit ik me net te bedenken of ik niet wat maatjes kan vinden die me zouden kunnen verhuizen. Als t me uitkomt ben ik toch óók wel een 'psychiatrisch cliënt'


_______________________________________________________

Maurice | 03-02-2009 | 20:50 | Link | Reacties (18)

luister

Luister je eigenlijk nog?*

* Column cliëntenblad GGZ Heerlen

_______________________________________________________

Maurice | 22-01-2009 | 16:21 | Link | Reacties (22)

Instellingen

Vandaag Had ik officieel vrij. Dat wil zeggen: ik nam een dag vrij van mijn werkgever, die burocratische kolos vaneen ggz-instelling in Zuid-Limburg.

Aldus was ik vandaag met een ervaringsdeskundige collega -die ook een dienstverband bij die kolos heeft- werkzaam op de Hoge School Zuyd. Dat is ook een kolos van een school instelling
We gaven met zijn tweeën drie uur lang voorlichting aan studenten. Over de psychiatrie.

Nu is dat werken buiten de ggz-kolos om erg inspirerend. Want ik kan werkinhouidelijk  alles zelf bepalen. Én de studenten vinden het geweldig leerzaam. Én, je hebt er geen last van managers. 

Drie inspirerende uurtjes werk leverden me  bovendien hetzelfde op als een hele dag werken in de ggz-instelling.

Zo raakte ik er vandaag  nog meer van overtuigd, dat ik een gedeelte van mijn werk buiten de instelling  om moet wil gaan doen. Als zelfstandige. Dat moet lukken.
Eerst maar eens verhuizen. First things first. 
En dan moest ik maar eens naar de kamer van koophandel wandelen. 

Het kon wel eens lukken. Met mijn de juiste instelling

______________________________________________________

Maurice | 14-01-2009 | 16:30 | Link | Reacties (23)

Prozac

Het meisje zag het niet meer zo zitten. Mijn collega vroeg of ik even met haar wilde praten. Ze had het advies gekregen om tijdelijk een antidepressivum te gaan slikken. Nu wilde ze weten wat ik daar van vond.
Mag bekend zijn dat  ik - in zijn algemeenheid - geen voorstander ben van medicatie in de ggz.

Maar ik dacht ook aan de erwtensoep van gisteren.  Soms vergelijk ik pillen nl met zout in de soep.
En soms, ja soms, maakt zout soep toch voortreffelijk.



________________________________________________________________

Maurice | 09-01-2009 | 00:36 | Link | Reacties (19)

Koning Winter regeert.

Het is winter. Echt wel.
Vandaag stapte ik vol goede moed om 8.30 uur in de bus. Naar het werk. Nu woon ik slechts 6 km van mijn werk . Normaliter is dat zo'n 7 minuten reizen. Maar vandaag was de toedstand op de wegen bizar. Onderweg, alleen al, zag ik twee keer auto's tegen elkaar geparkeerd staan.
En dat binnen die bewuste 6 km!
12 cm sneeuw zorgde voor een ongekend grote chaos in  Zuid-Limburg.

Om  half 11 arriveerde ik pas op het werk. Vreemd was het wel dat niemand van mijn collega's aanwezig was. Ik dacht dat ik wellicht een telefoontje gemist had. Dacht warempel dat het werk 'afgelast' was. Net toen ik de pc opstarte kwam een collega binnen gekleumd.

Hoensbroek, gemeente Heerlen 2009

Ik was dus de eerste,  zo bleek. Om half 12 konden we dan beginnen met de dagelijkse cliëntenbespreking. twee en een half uur later dan
gepland. En na afloop nam mijn teamleider een verstandige beslissing: géén huisbezoeken vandaag, vanwege de toestand op de weg.

En ik. Ik kon naar huis. Nu in 'slechts' één uurtje. Een vermoeiend dagje. Maar wat was het prachtig buiten.  Prachtig, zolang je niet de weg op hoefde.
Vanacht gaat daar -  in  Zuid-Limburg- nog eens dunnetjes 15! graden vorst overheen...

Hadden jullie ook zo je ongemakjes?

_______________________________________________________

Maurice | 05-01-2009 | 16:58 | Link | Reacties (24)

OP WOENSDAG NAAR ZONDAG

Gisteren, woensdag, bezocht ik voor de laatste keer dit jaar een opleidnginstituut om er een gastles te geven aan verpleegkundigen in opleiding.
Dat lesgeven is wel het leukste onderdeel van mijn verwerken. Ik merk dan keer op keer dat de dingen die  heftig misgingen in mijn leven, niet voor niks plaatsvonden. Het dal van mijn bestaan is nu een kennisbron voor jonge mensen die anderen beroepsmatig willen helpen.
Ik was gisteren aldus op het Leewenborgh college in Maastricht.
IK had een dik uur verteld over mijn ervaringen in de psychiatrie, en dat was, na afloop, goed voor een interactief vragen-halfuurtje.

Het interessantste aan dit alles is dat er na afloop altijd wel een of twee studentes naar me toe komen en dan spontaan beginnen te vertellen over de dingen de ze herkennen vanuit hun eigen leven, over hún moeilijkheden. Ik bemerk dan dat ze zich heel kwetsbaar durven opstellen en me  heel persoonlijke dingen toe vertrouwen.
Hoe gek het ook moge klinken, maar dat soort van meiden studentes doet me deugd.
Ik zie ze als pareltjes,  talenten of ruwe diamantjes die bijgeslepen moeten worden.
Ik - als wijze man - geef ze altijd nog het advies dat je vanuit 'je eigen kwetsbaarheid (h)erkennen'  anderen het beste kunt helpen.  Maar goed. Wie ben ik........

Verder ging ik na afloop van deze woensdag nog even uitgebreid eten in café Zondag. Ik bestelde er een broodje gerookte kipfilet met spekjes en een lepeltje mosterdmayo.
hmmm......Alleen dacht ik: "arme kip, ik hoop dat je ook alles uit je leven hebt gehaald"......... 
Om daar tenslotte te verdrinken. in de ogen van de serveerster.

_______________________________________________________

Maurice | 11-12-2008 | 17:30 | Link | Reacties (19)

AS GO(O)D AS IT GETS

4 november gaf ik als onderdeel van een beleidsdag in de GGZ te Ermelo een lezing. Mede reisgenoot Rienie Roes maakte er een verslagje van dat ik wil delen.
Het verslag verschijnt in december 2008 in het cliëntenblad, 'de  Mondriaan', GGZ-Heerlen/Maastricht.

Ass good as it gets : HEE*- dag in Ermelo

Ik heb mijn wekker ingesteld op half zes in de ochtend. Om half zeven komt een taxi die mij naar locatie Vijverdal (Maastricht) zal brengen. Ik heb een vrij lange reis voor de boeg. Met een valiestaxi ga ik naar de Noord- West Veluwe; om precies te zijn naar psychiatrisch ziekenhuis ‘'de Meerkanten.'' Mijn medereizigers zijn Marica  en Maurice Wasserman die beiden op de plaats van bestemming hun herstelverhaal zullen doen. Marica ken ik vrij goed, Maurice alleen van een enkele mail, een enkel telefoontje maar natuurlijk ook van zijn columns in clientenblad ‘' De Mondriaan.''
Het is mistig op de weg. Na nogal wat zoekwerk en een tom-tom die geen rekening houdt met paaltjes op landweggetjes, bereiken wij zo ongeveer rond het middaguur genoemde instelling. Dit ook ter opluchting van de chauffeur die reeds een aantal rondjes had moeten rijden voor de juiste plek gevonden was. Organisatrice en dagvoorzitter Wilma Boevink heet ons welkom met koffie en cake.
Wij zijn excact op tijd voor de lunch en het middagprogramma. Het ochtendprogramma waar beleidszaken aan de orde kwamen, hebben wij helaas moeten missen. Wilma Boevink, kartrekker van landelijk HEE (herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid) verbonden aan het Trimbosinstituut, lector aan de universiteit van Groningen en lid van de HEE-stuurgroep, momenteel werkend aan een proefschrift van het HEE-gebeuren, is de motor van de middag.

Na de ietwat karige lunch (gewend aan de bourgondische dis van het zuiden) doet Wilma haar eigen verhaal uit de doeken, psychose gehad op zeventienjarige leeftijd, benoemd haar kwetsbaarheden en vertelt wat HEE beoogt.
HEE is er speciaal voor mensen die ondergebracht zijn in de langdurige zorg, mensen met een geschiedenis in de psychiatrie. Herstel staat dan ook niet letterlijk voor herstel maar eerder voor omgaan en acceptatie van je handicap(s). Je bent daardoor geen minder mens en het aspect psychiatrisch patient mag niet de boventoon van je identiteit voeren. Put uit je eigen kracht en mogelijkheden, maak daar gebruik van (empowerment). Ontwikkel je zelfvertrouwen, je onafhankelijkheid (van bijv. de psychiatrie) wees eigenzinnig en eigenwijs.
Maak tevens gebruik van je ervaringen, deel die met anderen, lotgenotencontact en indien mogelijk, help ze. (ervaringdeskundigheid).

Daarna krijgt Marica het woord.
Haar verhaal is goed opgebouwd, serieus, chronologisch maar vooral eerlijk en dapper. Het effect is ontroerend. Marica vertelt hoe zij van psychiatrisch ziekenhuis in een RIBW-woning terecht kwam. Leerde leven met haar lichamelijke handicap, gevolg van een ernstig verkeersongeluk, maar toch weinig brood in de toekomst zag. Tot zij met Wilma van het HEE-project in aanraking kwam en ontdekte dat zij niet de enige met een dergelijke problematiek was...
Zij kreeg weer levenslust, werd zangeres in een band, ging weer fotograferen enzovoort.
Tevens kon zij er voor uitkomen dat zij lesbisch was en toen zij haar fixatie op het hebben van een vaste relatie losliet, kreeg zij er plots een! ‘'Ik ben gelukkig,'' zei Marica. Een groot deel van de zaal had samen met haar een prop in de keel. Marica woont nu geheel zelfstandig samen met haar partner. Heeft tal van activiteiten en contacten buiten de psychiatrie. Haar medicatie heeft ze praktisch tot nul afgebouwd. Marica is een van de vele voorbeelden van herstel!

Na een korte rokerspauze en een overbruggingswoordje van Wilma, krijgt Maurice Wasserman het woord. Ook hij doet zijn herstelverhaal.
Maurice brengt zijn verhaal als een grappenmaker. ‘'Ook ik ben heel lang gek geweest,'' begint hij en heeft daarmee meteen de lachers op zijn hand.
Zijn geschiedenis doorspekt met allerlei grappen was echter verre van lachwekkend. Maurice die geleden had aan een heftige dwangstoornis (smetvrees) en dagen gekend had waarop hij zeven uur onder de douche stond...De gevolgen waren een volslagen kapotte huid, wonden en wat al dies meer zij. Hij was volkomen vervreemd van zichzelf; keek naar zichzelf als een buitenstaander, als een figurant in een film. Na dit allemaal zo vertelt te hebben zegt hij: ‘'Jullie kijken nu allemaal zo serieus maar ik heb er wel een baan door gekregen!'' En zo is het. Door zijn werkzaamheden als ervaringsdeskundige in het HEE-project, zijn hulpverlener C. en het gastlessen geven op school heeft Maurice ook een en ander weer onder controle. Ook Maurice woont al weer enige tijd zelfstandig en heeft weer aandacht voor hobby's en de buitenwereld.
Ook zijn verhaal vond ik uitermate moedig, je staat daar toch maar met je billen bloot voor een volle zaal. En er zijn altijd medewerkers die je niet serieus nemen. Zo vroeg een van hen: ‘'Krijgen ervaringswerkers geen terugval als ze aan de slag gaan?''
Tussen de bedrijven door ving ik ook enige laatdunkende opmerkingen over het HEE-project op. Tja, misschien is het bedreigend of nog even wennen.

Op de terugweg kletsen wij een en ander af. Ik had het gevoel- ook al is mijn geschiedenis weer heel anders- met lotgenoten van doen te hebben. Niet ieder woordje op de weegschaal te hoeven leggen.
Het HEE-gebeuren lijkt mij dan ook uitermate zinvol. Niet iedereen is met een gouden lepel in de mond geboren- letterlijk of figuurlijk. Dat maakt je niet minder. Integendeel. Ik zou zeggen: ‘'ass good as it gets''. En dat is al heel wat!

Rienie Roes (ervaringsdeskundige)

Marica is een fictieve naam

*HEE: Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid   klik hier

Maurice | 12-11-2008 | 19:04 | Link | Reacties (27)

ONTKNOPING

Zo! Ik blijf werken.   JA JA!!

Ik ben er weiswaar niet helemaal uitgekomen met die sukkels managers . Maar ik ga genoeg verdienen om te kunnen verhuizen naar Heerlen. En ik kan het appartementje van mijn nichtje kopen. Het contract is nu definitief 32 uur per week.

Inhoudelijk heb ik het meest fantastische werk dat je je kunt voorstellen:
Een dag in de week begeleid ik twee zelfhulpgroepen.
Daarnaast ga ik 4 uur per week verpleegkundigen adviseren op een woonafdeling in het psychiatrisch ziekenhuis.
In de mulitidisciplinaire ambulante wijkteams van het ziekenhuis, ben ik 4 keer per week aanwezig bij de cliëntbespreking. Daar adviseer ik gevraagd en ongevraagd  vanuit mijn ervaringsdeskundige achtergrond. 
De resturen gaan zitten in zelfstandig gesprekken voeren met cliënten mensen die ondersteuning nodig hebben. Als laatse geef ik dan nog voorlichting  over rehabilitatie en herstel aan beginnende hulpverleners.

Dan: los van de GGZ-instelling, kan ik door heel Zuid-Limburg gastlessen gaan verzorgen aan spw, spv, sph-studenten*. Nu mijn huursubsidie wegvalt kan ik dat gewoon 'wit' gaan doen.
Daarnaast geef ik gemiddeld vier per per jaar - op freelance basis -voorlichting via het Trimbosinsituut aan GGZ-instellingen mbt de inzet van ervaringsdeskundigheid.

Maurice vindt dat hij er weer mag zijn. Dat is eigenlijk wel het belangrijkste dat wat hij in zijn leven heeft geleerd.


en nu nog 'even' verhuizen.................daarin ben ik dan weer rete heel onzeker.......

 *spw: sociaal pedagogisch werk
 spv:  sociaal psychiatrisch verpleegkundige
 sph: sociaal pedagogigisch hulpverlening

_______________________________________________________

Maurice | 24-10-2008 | 17:55 | Link | Reacties (23)

VERRIJKEN

Vandaag moest ik in Maastricht zijn. In het Psychiatrich ziekenhuis. Ik was uitgenodigd door een beleidsmaker om voorlichting te geven aan 3 ervaringsdeskundigen die daar in loondienst zijn. Het was een bijzonder treffen, want op zo'n bijeenkomsten is er altijd veel (h)erkenning.

Na afloop sprak ik nog zeker een half uur met een van de Maastrichtse collega's. Het was een bijzonder gesprek over de zin en vooral onzin van diagnoses.
Ze - het nl was een meisje van 24 - straalde ontzettend veel 'puurheid' uit. ik kan er niet zo snel een ander woord voor verzinnen.
Haar diagnose was 'schizo-affectief', ik had  het haar expliciet gevraagd.

Ik denk dat ze zoveel puurheid uitstraalde juist vanwege haar diagnose. ik schreef nl ooit het volgende over diagnoses (in de psychiatrie):

"Of je nu dingen ziet die anderen niet zien,
of een denksysteem hebt dat voor anderen onnavolgbaar is,
of voelt, ruikt, gewaarwordt wat anderen niet beleven:
voor al dergelijke belevingen geldt dat je er verder mee komt,
misschien zelfs verrijkt wordt, als je er naar durft te kijken"

Zij was de zoveelste die me daarin sterkte.

______________________________________________________

Maurice | 21-10-2008 | 18:19 | Link | Reacties (19)

MU-ZIEK

Deze week sprak ik, via mijn werk, weer de meest uiteenlopende mensen. Zo was hij er ook weer. De  schizofreenjongen die een verleden had in de drugsscene en die stemmen hoorde. Hij ontwikkelt zich meer en meer. Ik mocht al eens het genoegen proeven om met hem een gastles te verzorgen aan hulpverleners in opleiding. Wat het meest indruk maakte op mij en de studenten was toen hij ging vertellen over een stem in zijn hoofd die muziek maakte. Dat hij die ook nooit meer wilde missen. Hij kan er heel open over vertellen. Over die stemmen,  hoe vermoeiend ze kunnen zijn, hoe je ze soms moet laten uitrazen, hoe.........

In de zelfhulpgroep, waar ie via mij terechtkwam, is hij een steun voor andere stemmenhoorders.  Hij is als het ware een katalysator voor anderen, door zijn aanwezigheid durven andere schizofrenen stemmenhoorders er ook voor het eerst in hun leven over te praten. 

Moet ik nog uitleggen hoe hij mijn leven én dat van anderen verrijkt?
Forget it,  because it's alweer 27 graden hier..........ik ben weg, wat zonnebrandcrème halen, niet zonder mijn  walkman.  Maar waar heb ik die  prul nu gelegd?

_______________________________________________________

Maurice | 31-07-2008 | 08:58 | Link | Reacties (26)

TOUR

Alsof je net de alpen hebt bedwongen, en daarna de pyreneeën  er nog bijgepakt hebt zonder rustdag én zonder epo te gebruiken. Zo voelde ik me de laatste 2 weken. Ik werkte veel. Ik moest daarnaast mijn functie inventariseren met het management van de instelling. Dat leidde tot veel spanningen. Zij wilden er een mbo-functie van maken en ik vond dat het HBO zou moeten zijn. Uiteindelijk werd het na lang onderhandelen én dreigen met stoppen HBO. Nu kunnen de functiewaardeerders aan de slag met deze nieuwe fuctie van ervaringswerker.

Ook heb ik gelukkig kunnen regelen dat het ondersteunen van 2 zelfhulpgroepen onder mijn functie gaat vallen. Dát hoort volgens mij nl de uitvalsbasis van mijn werk te blijven.
Gelukkig werd ik enigszins geholpen door een wetenschappelijk onderzoek dat aantoonde dat zelfhulpgroepen buitengewoon effectief zijn en dat de GGZ aanspoort om deze vorm van hulp overal te gaan aanbieden.
Wie had dat gedacht, dat ik nog eens rugwind zou krijgen van de wetenschap.

Het begeeerde appartementje in Heerlen van mijn nichtje, komt  nu weer in zicht.

Ook voerde ik met 2 professionals deze weken de selectiegesprekken met 6 ervaringsdeskundigen voor nóg 1 functie van ervaringswerker. Dat was best heftig. Want je moet nl mensen selecteren die én gek geweest zijn én die in staat zijn om te werken tegen heersende  hulpverlenersopvattingen in. Daarbij kende ik de meeste kandidaten van opnames. Dus oude trauma's herinneringen kwamen ook naar boven. Donderdag beslissen we wie mijn collega wordt.
Ook zoiets: mensen teleurstellen kan ik niet zo goed. Nu zijn er 5 teleurgesteld. En het voelt alsof ik dat schuld ben.

Mijn eigen 'gekzijn' dreigde weer even naar boven te komen. Maar ik ben te ver om dat weer toe te laten. Noem het maar een oprispinkje. *Burp......*

O, en jullie webloggers wil ik even bedanken voor jullie warme, betrokken reacties! Ik hoop deze week weer te verschijnen bij jullie.

*kreun...*             *zucht...* 

_______________________________________________________

Maurice | 22-07-2008 | 16:55 | Link | Reacties (31)

SCHAAPJES TELLEN

"Vandaag mocht ik dromen. Van hoe onze zorg er in 2012 zal uitzien. Die toekomstdroom had vandaag al kunnen uitkomen. Want wat mij betreft krijgen cliënten een veel groter aandeel in de zorg die wij bieden. Hoe kunnen wij nu pretenderen dat we weten wat goede zorg is als we niet naar hun stem luisteren? Binnen het Rehabilitatiecentrum werken we sinds enige tijd met Herstelwerkgroepen. Dat zijn cliënten die professionals en andere cliënten over hun herstelproces vertellen. In mijn droom krijgen we veel meer van deze mensen in betaalde banen. Naar mijn mening kan iemand die bijvoorbeeld 12 jaar bij Mondriaan Zorggroep in zorg is geweest en alle hoeken van onze organisatie heeft gezien, meer over kwaliteit van zorg vertellen dan een medewerker die 6 jaar op dezelfde plek zit. Onze zorg zou veel meer herstelgeoriënteerd moeten worden. Die herstelgedachte zou als een paraplu boven alle zorg die wij bieden, moeten hangen. Cliënten moeten veel meer de aanstuurders van hun eigen herstelproces worden. In mijn droom over 2012 hadden we ook een Award gewonnen als beste zorginstelling. We hadden die verdiend, omdat cliëntenparticipatie bij ons zo goed geregeld was. We moeten veel meer oog hebben voor wat een cliënt wil. Veel cliënten vinden bijvoorbeeld steun in spiritualiteit. Ik heb daar zelf niet zo veel mee, maar dat doet er niet toe. Als het een cliënt helpt in zijn herstelproces, dan is dat prima. Een droom...over hoe rehabilitatie en herstel al in het begin van het zorgproces een plek krijgt, over gelijkwaardigheid tussen cliënten en hulpverleners in het zorgproces. Ik zie zo vaak kleine wondertjes gebeuren bij cliënten. Als rehabilitatiewerker weet ik dat het niet altijd erg is om je doelen niet te bereiken. Veel erger is het om geen doelen meer te hebben"

Dit stukje werd ongeveer 2,5 jaar geleden geschreven door een professionele collega. In een tijdschrift. Ik was toen nog cliënt van die megagrote zorginstelling. Inmiddels ben ik haar collega en hebben we samen al zo'n 20 voorlichtingen door de hele organisatie gegeven, over het belang van rehabilitatie, herstel en ervaringsdeskundigheid.

Vorige week kreeg ik te horen dat we samen de selectiegeprekken gaan voeren voor ervaringsdeskunige nr 2, In een dienstverband. Op 21 juli.

Als 2 schapen over de dam zijn..............

_______________________________________________________

Maurice | 14-07-2008 | 22:41 | Link | Reacties (21)

GESTOORD

10 oktober is de dag van de 'Psychische Gezondheid'. Die dag staat het thema 'Obsessief Compulsieve Stoornis'  (OCD) centraal. In gewoon Nederlands heet dat een dwangstoornis.

Smetvrees is een van de meest voorkomende vormen van OCD

In de psychiatrie weten hulpverleners met deze stoornis (stoornis: dat is een erg lelijk woord, dat even ter zijde!!!!) nauwelijks raad. Ik ben er zelf 6 jaar voor in behandeling geweest en weet er nu dus alles veel vanaf. Vooral ook hoe moeilijk het is om je leven rond deze 'stoornis' weer op te bouwen.

Nu is er 10 oktober een referaat in mijn GGZ-instelling over OCD.
Ik werd gevraagd om dat referaat te geven, en voelde me ook wel enigszins geëerd. Totdat een wetenschappelijk opgeleide behandelaar er anders over dacht. Die vond dat het referaat door een profesionele behandelaar gegeven moest worden.
Dat vind ik vreemd. Datgene wat zo'n man gaat vertellen vind je via google nl gewoon terug op internet.

Maar goed: Ik heb t al vaker benoemd en met mij vele kartrekkers in de landelijke cliëntbeweging:
Als wetenschappers iets over OCD en andere stoornissen willen weten, dan vragen ze daar doorgaans niet direct naar. Ze trekken conclusies over onze psychische klachten, over verbetering of verslechtering van ons functioneren, zelfs over onze kwaliteit van leven, op grond van hùn observaties of van hun interpretaties. Tijdens mijn leven als psychiatrisch patiënt ben ik regelmatig op zo'n manier onderzocht op de effecten van wat anderen met mij deden: effecten van medicatie, van de behandeling of van het verblijf in de inrichting. Wetenschappelijk onderzoek ontkent ons - om in de woorden van Marlieke de Jonge te spreken - als actief-handelende en zelfdenkende subjecten.

De psychaitrie pretendeert een mediche wetenschap te zijn.In de psychiatrie is men niet zo goed in staat om ons te zien zoals we zijn: mensen met een verleden, een heden en hoop op een toekomst. De psychiatrie wil vooral een medische wetenschap zijn; zij richt zich op de pathologie van het individu. De psychiatrie heeft niet zoveel uit te staan met de context waarbinnen psychische problemen zich ontwikkelen.*

Daarover en over nog veel meer had ik het willen hebben tijdens het referaat. Maar ik ben een stoornis. En stoornissen zijn niet in staat om referaten te geven.

Gelukkig hebben we de wetenschap!
Zo, dit staat er weer. Even mijn handen gaan wassen......

*Met dank aan Wilma Boevink, Marlieke de Jonghe (ervaringsdeskundigen)

Maurice | 04-07-2008 | 10:14 | Link | Reacties (22)

CULTUUROMSLAG

Nou, daar ben ik dan weer.
De presentatie - van een onderzoek over het nut van de inzet van ervaringsdeskundigheid in de GGZ - verliep uitermate goed. Ik had eigenlijk weinig voorbereid. Ik merk nl dat ik heel erg in de materie thuis ben en dus aan wat steekwoorden genoeg heb om voor managers een goed onderbouwd verhaal neer te zetten.
Na afloop zei de directeur tegen me dat de twee HERSTELWERKGROEPEN (zelfhulpgroepen), die ik van het begin af aan mede van de grond heb getrokken, structureel gefinancierd zullen worden door het Zorgkantoor.
Dat betekent dat deze herstelwerkgroepen dus officeel tot het zorgaanbod horen.
Een herstelwergroep wordt ondersteund door 2 ervaringsdeskundigen. Professionele hulpverleners komen er niet aan te pas.
 
Irene en andere ervaringsdeskundigen vertellen hier  wat over herstel  en herstelwerkgroepen (GGZ-APELDOORN).

Volgende week donderdag ben ik bij de afdeling Personeelszaken, dan hoop ik met mijn directeur tot overeenstemming te komen wat betreft het salaris voor mijn 32 urig dienstverband. Ik kan dan waarschijnlijk over 1 á 2 maanden verhuizen.
Het flatje van nichtje kopen.

En beginnen. Aan een tweede leven. In de stad.
Aan de andere kant van de hulpverlening. Nu. Eindelijk........

_______________________________________________________

Maurice | 26-06-2008 | 18:46 | Link | Reacties (28)

HELLUP!!!

Woensdag heb ik een presentatie voor het Management  van 'mijn' GGZ-instelling over het nut van ervaringsdeskundigen in dienstverbanden. Willen jullie onderstaande 4 punten eens aanvullen, maw, schrijf eens in een reactie, vanuit jullie 'boerenverstand', wat jullie als meerwaarde zouden zien.Laat je niet afschrikken door onderstaand 'vakjargon'.
Alvast bedankt voor het meedenken, enne....foute reacties bestaan niet!! Domme mensen ook niet.........

1. Werken vanuit een gedeelde ervaring
Essentieel in de inzet van ervaringsdeskundigen is dat zij op basis van een gedeelde ervaring
goed naast de cliënt kunnen staan. Vanuit deze betrekking kunnen zij present zijn, om met
Baart (2001) te spreken, in het leven van de cliënt. De wederkerigheid in het contact staat
centraal en wordt gebruikt als voertuig voor ondersteuning.

2. Ondersteuning in het benutten van eigen ervaringskennis
Voor ervaringsdeskundigen is het ondersteunen bij het reflecteren op de eigen ervaringen
van de cliënt, een manier om de ervaringskennisbron door de cliënt zelf aan te laten boren.
Het begeleiden in dit reflectieproces is bij uitstek een taak voor de ervaringsdeskundige.

3. Werken vanuit een herstelperspectief;
Eén van de meest belangrijke waarden van het inzetten van ervaringsdeskundigheid in de
hulpverleningscontext, blijkt het herstelperspectief. Uit het contact met de
ervaringsdeskundigen groeit hoop, perspectief en bewustwording. De ervaringswerker
fungeert hierbij in sterke mate als rolmodel.
"Het belangrijkste wat ik mensen bied, is herstelperspectief. Ik kan laten zien dat herstel
mogelijk is. Niet dat het iedereen even goed zal lukken, maar dat er een weg is. Ik bied
mensen hoop alleen al door het feit dat ik hier zit".
"Ik vraag ook nooit naar iemands diagnose,waarom?"

4. Kritische spiegel voor de hulpverlening
De traditionele hulpverlening krijgt nieuwe impulsen door de
inbreng van ervaringsdeskundigen. Er ontstaat discussie rond de invulling van het
begrip ‘goede hulpverlening'.
Ervaringsdekunigen vervullen de functie van ‘peer advocate', waarmee hun rol als criticus gelegitimeerd is.  Aannames
die hulpverleners hebben, worden getoetst en stigmatiserende beelden kunnen worden bijgesteld

_______________________________________________________

Maurice | 20-06-2008 | 13:40 | Link | Reacties (56)

ENG

"Dat jij in de psychiatrie werkt!! Dat lijkt me eng"

"ach weet je, lieve nichtje, het zit zo. Mijn werk is leuk echt erg leuk.....
Joh, zo krijg ik geld voor het simpelweg een uurtje met heel boeiende mensen samen zitten, door hen vertrouwd worden en mee mogen kijken naar hun vaak heel intieme gevoelens en gedachten die ze met me delen. Dan mag ik mijn eigen talenten gebruiken om er een zinvol gesprek van te maken en als dat lukt, mag ik delen in hun groei en blijdschap daarover...."

"dat is toch niet eng!!"

"als je het zo bekijkt, ome Maurice, inderdaad!"

"inderdaad, zo, bekijkt je te gekke oompje dat..."

_______________________________________________________

Maurice | 12-06-2008 | 18:30 | Link | Reacties (22)

ERVARINGSDESKUNDIGE DOORBRAAK?

En zo kon het gebeuren dat één van mijn dromen, wat betreft mijn werk dan, in vervulling gaat. De GGZ in Oostelijk-Zuid Limburg gaat een tweede ervaringsdeskundige aannnemen. Eigenlijk beteteknt dat een doorbraak, waarbij ik baanbrekend werk heb kunnen verrichten. Het infantiele is dan weer dat de functie veel te laag wordt ingeschaald. Elders in Nederland zitten dergelijke banen in fwg 40, 45, 50 en zelfs 55.
Maar goed, genoeg gezeikt over de GGZ en Limburg. Een eerste begin is er dan toch.......toen ik nl 3 jaar geleden riep dat er ervaringsdeskundigen in de GGZ in Limburg moesten worden aangenomen werd ik ook afgeschilderd als 'buitegewoon idealistisch'  en 'wereldvreemd'
Ik ga gewoon door met beïnvloeden van de organisatiecultuur en  het management, maar vooral met plezier hebben in het werk.

Ik verdien buiten mijn werk, als freelancer schrijver/gastdocent/begeleiding zelfhulpgroepen, gelukkig gemiddeld zo'n 200 euris bij.


Dat ik de laatste weken een wat gedeprimeerde indruk maakte had alles vandoen met mijn werk. Je zal maar al 3 jaar lang, vrijwel als eenling, tegen de stroom oproeien. De zon gaat langzaam doorbreken, langzaam, maar toch.......
Een megaprestatie van mij, al zeg ik hetzelf........

in rood de vacature tekst

De Divisie Integrale Zorg Parkstad biedt primair het programma voor psychotische stoornissen aan volwassen GGz-cliënten tussen 18 en 65 jaar die naar verwachting gedurende een ruimere periode een beroep zullen doen op specifieke hulp uit de GGz. Secundair biedt de divisie ook hulp voor andere doelgroepen (Severe Mental Illness) in samenwerking met de andere zorgprogramma's.
Met de rehabilitatie en herstelvisie als leidraad is de hulpverlening gericht op de gevolgen van de psychiatrische aandoening en het verbeteren van het functioneren zodat mensen met succes en tevredenheid kunnen wonen, werken, leren en deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. De Individuele Rehabilitatie Benadering volgens het Bostonmodel vormt een belangrijk uitgangspunt en de hulp is steeds afgestemd op de individuele mogelijkheden en wensen van de cliënt. Speerpunten van beleid zijn vermaatschappelijking, regionale spreiding van voorzieningen, kleinschaligheid en verantwoordelijkheid nemen in het regionale netwerk van samenwerkingspartners.
Er zijn diverse vormen van behandeling en begeleiding waaraan uitvoering wordt gegeven binnen een viertal clusters; het Cluster Klinische Behandeling en Begeleiding, het Cluster Beschermd Wonen, het Cluster Dagbesteding en Ontmoeting en het Cluster FACT.
De divisie telt 16 locaties, verspreid over de gemeenten in de regio Oostelijk Zuid-Limburg.

Voor de divisie zijn we op zoek naar 2 nieuwe collega's in de functie van:

ERVARINGSWERKER (M/V)
32 uur per week

Kern van de functie:
De ervaringswerker houdt zich met name bezig met het ontwikkelen en initiëren van innovatieve activiteiten gericht op herstel voor cliënten zowel binnen als buiten de organisatie. Daarnaast worden beleidsondersteunende en beleidsadviserende taken gedaan met als doel het herstel-denken bij cliënten en medewerkers te bevorderen. Verder is hij in het bijzonder ten behoeve van de FACT-teams beschikbaar voor consultatie en voorlichting aan cliënten, familieleden en collega-hulpverleners. Desgewenst werkt hij mee aan (vaardigheids)trainingen en psycho-educatie.
Een ervaringswerker levert zijn bijdrage vanuit ervaringsdeskundige* achtergrond.

* Ervaringsdeskundigheid wordt in dit verband opgevat als kennis die ontstaat door inzicht in eigen leven en problemen, de ontvangen hulp en de sociale consequenties, aangevuld met kennis over de ervaringen van andere mensen met soortgelijke problemen.

Functie-eisen:
· bezit ervaringsdeskundigheid ten aanzien van psychotische episode(s) van zichzelf en/of anderen;
· heeft goede mondelinge en schriftelijke uitdrukkingsvaardigheden;
· kan goed samenwerken;
· neemt eigen initiatief en heeft overtuigingskracht;
· beschikt over minimaal een MBO denk- en werkniveau;
· ervaring met cliëntenwerk (zoals HEE, CliëntenRaad e.a. vrijwilligerswerk) strekt tot aanbeveling.

Salariëring en andere arbeidsvoorwaarden
Salariëring is op basis van FWG functiegroep 35, minimaal € 1.537,= en maximaal
€ 2.286,= (bruto) bij een 36-urige werkweek. Overige arbeidsvoorwaarden conform CAO-GGz. Het betreft een tijdelijk dienstverband voor de duur van 1 jaar. Verlenging van het contract bij geschiktheid behoort tot de mogelijkheden.
_______________________________________________________

Maurice | 29-05-2008 | 14:59 | Link | Reacties (26)

GODSAMME

Geen zin om te loggen. Ook jullie nauwelijks bezocht, sorry!
Best wel zwaar klote depressief voel ik me al meer dan twee weken. Soms word ik er zo moedeloos van.
Maar ja, dat ben ik .
Wat me ongetwijfeld niet helpt is mezelf zielig vinden. Wat wél helpt is om te kijken naar wat ik allemaal voor me heb liggen. Ik ga maar wat schrijven over mijn werk.
Deze week is een erg mooie werkweek.

Maandag zit ik in 4 sollicitatie gesprekken voor de functie van sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV) samen met mijn manager en een psychologe. Erg boeiend om te doen, met name omdat ik SPV-ers nogal een dubieuze beroepsgroep vind. Ze denken te eenzijdig medisch over psychiatrische problemen, vind ik. De meeste SPV-ers hebben niet zoveel niet zoveel uit te staan met de context waarbinnen psychische problemen zich ontwikkelen. Zij richten mi te veel op de pathologie van het individu. Daarover zal ik ze vóóral aan de tand voelen. En natuurlijk mogen ze geen 'foute' antwoorden geven op vragen als: "hoe denkt U over de inzet van ervaringsdeskundigen binnen de psychiatrie!!

Dinsdag begeleid ik 2 lotgenotengroepen. Dat is 2 maal 2 uur flink aan de slag. Uit zo'n werkgroep haal ik ontzettend veel energie. Vooral omdat je cliënten mensen ziet groeien. De focus ligt vooral op wat mensen wél kunnen ipv op hun beperkingen. Een hele andere insteek dan die SPVers, psychiaters over het algemeen kiezen.

Woensdag heb ik MDO.
Sorry, vakjargon op mijn weblog.
MDO staat voor Multidisciplinair Overleg. Alle disciplines van ons wijkteam doen dan mee aan de  cliëntbespreking. Mijn inbreng vanuit de ervaringsdeskundige kant wordt erg gewaardeerd. Ik ben als het ware de 'luis in de pels' van de hulpverleners. Een rol die me wel ligt, maar niet altijd even gemakkelijk is omdat je ook collega bent.
Mijn kritiek verpak ik vaak in humor. Dat is een prettige insteek.
Na het MDO leg ik 3 huisbezoeken af bij cliënten, soms ga ik alleen. Soms met een ambulante woonbegeleider of SPV-er.

Donderdagochtend moet ik In het psychiatrisch ziekenhuis zijn. Ik moet daar een lezing voorbereiden die ik 7 oktober ga houden over mijn eigen ziekte diagnose OCD. Daar zulen veel mensen wat aan hebben, denk ik. 3 procent van de Nederlandse bevolking lijdt er aan.
In de middag hou ik een voordracht voor de familieraad. Ook erg leuk om te doen.

Vrijdagmiddag tenslotte, geef ik dan nog een gastles aan de hogeschool Zuyd te Heerlen over 'Herstel' en OCD. De gastles is aan de opleiding tot SPV-er.

Eigenlijk moet ik niet zeiken. Ik heb de mooist baan in wording die er is. Ik doe het graag. Leuke collega's. En mijn baan gaat deze of volgende maand door de functiewaardering.

En dan durf ik boven deze log 'depressief' te zetten. Godsamme Maurice.........Ik ben een vraagteken voor mezelf. Af en toe.

_______________________________________________________

Maurice | 18-05-2008 | 00:42 | Link | Reacties (33)

SPIEGEL

In mijn vorige log schreef ik over het gesprek met de psychiater. Dat hij kundig is, moge blijken uit de mail die ik van hem kreeg. Een bijzondere man. Ik voel me bevoorrecht.

"Vond het een intrigerend gesprek, tussen ons 2. Het zette aan tot veel gedachten. Ik kan ze nog niet zo goed onder woorden brengen, maar doe een poging.
Ik vind het intrigerend om met mensen met psychiatrie-ervaring te praten vanuit een neutrale rol. Als collega psychiatrie-ervaringsdeskundige, als psychiater zonder behandelverantwoordelijkheid, als gedreven medemens die het mens-zijn probeert te doorgronden. Zo heb ik altijd met je gepraat. Leuke gesprekken. Ik merk dan altijd dat je veel en onderhoudend praat, je weet me ook te raken. Maar je hebt moeite met luisteren, omdat je zo vol zit, je wilt me overtuigen. Tegelijk merk ik ook een bepaalde verbondenheid, die wij beiden opmerken. Ik was destijds enorm geraakt door de eerste keer dat ik je optreden als docent in de HEE*-cursus zag. Je benoemde daar dingen/mistoestanden in de pscychiatrie die ik ook zag, we kijken een beetje hetzelfde. Dat komt niet zo vaak voor, dus dat vind ik bijzonder en prettig. Een bepaalde vorm van intimiteit.
Nu zat ik in een andere rol. Die van hulpverlener. Ik zag dat je moeite had met de rol van hulpvrager. Je praatte net als anders, en veel. Je praatte er omheen. Echter in de rol van hulpverlener wil ik ook die Maurice ontmoeten die zo weinig zelfvertrouwen heeft, die zijn wereld beheersbaar tracht te maken door obsessies en andere maatregelen. Pas op het eind, toen je moe begon te worden, liet je me iets zien. waarvoor dank, en dat meen ik. Ik zag hoe pijnlijk het voor je is om te moeten vertellen over die vreselijk opkomende angsten en gedachten. Hoezeer je je schaamt voor die gekte in jezelf. Die onredelijkheid die zo schril afsteekt tegen je intelligentie in de buitenwereld.
Maar het maakte me blij! Je durfde het, je vertrouwde mij. Het maakt jou completer voor mij. Het lijkt me afschuwelijk daarin gevangen te zitten, maar het maakt me niet machteloos. Ik vraag me echter af of je ooit echt verteld hebt (kunnen vertellen) hoe je dan denkt en voelt. Zonder dat dat allerlei consequenties heeft. Ik ben ook blij dat ik de rijpheid heb kunnen opbrengen om niet het 'pillenspel' te spelen. Dat helpt volgens mij toch geen bal. Geen leuke boodschap, ik snap ook dat jij er af wil. Maar dat is niet de weg. Of elektroden in je brein wat doen, weet ik gewoonweg niet, wel fascinerend. In elk geval een stuk preciezer dan die pillen, die ik vergelijk met zout in de soep. Soms maakt dat de soep voortreffelijk.
Het woord 'spiegelen' dat je vaak gebruikte, intrigeert me. Je hebt kennelijk de spiegel nodig om zelfgevoel te hebben. Buiten en binnen zijn twee verschillende werelden. Je wordt Ik door de Ander. Zonder de Ander komt er een andere Ik naar voren. De spiegel is noodzakelijk. (Er schieten allerlei associaties te binnen: Alice in Wonderland, behind the looking glass, het spiegelbeeld van Narcissus die niet verliefd kon worden op Echo, het spiegelstadium van Kohut en Lacan die beweerden dat 'het spiegelstadium' een essentiële stap is in de ontwikkeling van een kind, Buber met de definitie van Ik en de Ander, nl zonder de Ander geen Ik etc)
Ik wil graag ook die Maurice achter de spiegel ontmoeten.
Je bent een mooi en gepassioneerd diep worstelend mens!
Dat was het dan, ik laat het nog verder op me inwerken".
groeten
D.

*HEE: Herstel Empowerment Ervaringsdeskundigheid

_______________________________________________________

Maurice | 27-04-2008 | 14:50 | Link | Reacties (17)

GOEDE MANIEREN

Ik leerde hem 4 maanden geleden kennen. Mijn teamleider verwees de jonge man naar mij. Hij had een gigantische carriëre achter de rug in de psychiatrie. We waren ooit nog cliënt op dezelfde gesloten afdeling.
Ik zat nu tegenover hem. Als zijn hulpverlener. Eigenlijk wilde ik niet zijn hulpverlener zijn. Niet de zoveelste.
Dat wilde we beiden niet: 'een hulpverleningsrelatie'
Hij zei dat hij 20 jaar had gebruikt. Van onschuldige joints tot harddrugs. Al ongeveer een jaar was hij clean.
De stemmen in zijn hoofd waren beheersbaar geworden. Hij had zo zijn manieren ontwikkeld.
Ik informeerde naar die manieren. Hoe hij omging met zijn stemmen. Hoe het hem gelukt was om clean te blijven.
Ik leerde in het gesprek weer eens heel erg veel. Ik realiseerde me dat ik tegenover een krachtig, maar vooral ook puur mens zat.
Vandaag kreeg ik een telefoontje. Of ik een gastles wilde geven aan de Hogeschool Zuyd te Heerlen. Een gastles over mijn werk als ervaringsdeskundige in de psychiatrie. Over 'PEER SUPPORT'
Ik keek de jongeman aan.
"durf jij daar over je manieren te vertellen, aan verpleegkundigen? Je inzichten zijn namelijk erg waardevol. Het schuift 60 euro"
"tuurlijk", zei hij. "Er gaan namelijke veel dingen mis in de reguliere psychiatrie"
Ik: "Ok, dan gaan we samen. We hebben 2 weken om ons voor te bereiden. ". 
Hij: "Doe je verdomme wel een nette jeans aan? we moeten namelijk representatief zijn .............."

Tis maar dat ik t weet.

_______________________________________________________

Maurice | 17-04-2008 | 19:03 | Link | Reacties (29)

OVER GOEDE EN SLECHTE PATIËNTEN....

"veel van onze cliënten zijn erg ziek, te gehandicapt, te ongemotiveerd", zo hoorde ik mijn collega's vanmorgen in het cliéntenoverleg meer dan eens mopperen.
Ik frons dan altijd met mijn wenkbrouwen. Ik weet nl dat ,toen ik zelf nog client was in de GGZ, hetzelfde door mijn behandelaars over mij werd gedacht.

Hulpverleners hebben naar mijn mening een vreemd definitie van een 'goede patiënt'. Over het algemeen is een ‘goede patient' een patiënt die volgzaam is, die doet wat hem opgedragen wordt, die geen overlast veroorzaakt, die ook nooit echt beter wordt.Daarnaast is een ‘goede patient' iemand die vooral ook de hoop opgegeven heeft en die de zeer beperkte visie van de hulpverlening over zijn of haar mogelijkheden heeft verinnerlijkt.Ik ga hier dus niet betogen dat in de geestelijke gezondheidszorg slechte mensen werken die ‘ons' voor altijd patiënt willen houden en die niet willen dat wij beter worden.

‘Een goede patient', is vaak echter onverenigbaar met het begrip Herstel en Empowerment.
Laat ik het zo uitleggen: toonaangevende kartrekkers in de landelijke clientenbeweging hebben één ding gemeen: ze kregen allemaal het label ‘slechte patient'. Ik behoor tot die categorie 'slechten'.

'We' ‘werkten niet mee', we waren 'ónwillig', 'manipulatief', we hadden ‘gebrekkig inzicht'. Ik kreeg zelfs te horen dat ik nooit beter zou worden.
Maar laat ik jullie één ding vertellen, beste lezers: mijn activistische inslag is het kernelement geweest van mijn herstel.

PSY,tijdschrift GGZ

_______________________________________________________

Maurice | 10-04-2008 | 17:03 | Link | Reacties (17)

DROMEN

Vandaag sprak ik af in Maastricht. In een kroeg. Met Raymond, een oud-studiegenoot van de Sociale Academie. Raymond  haalde in de jaren '80 wél zijn dioploma en is inmiddels psycholoog. Nu bezig aan een proefschrift. Over een jaar ofzo zal hij promoveren.
Ik heb nog zo'n bijzondere vriend, Marc. Marc haalde ook in de jaren 80 zijn diploma. Marc en Raymond hebben enkele overeenkomsten.
Zo stellen Raymond en Marc beide hun vraagtekens bij de gangbare gewoontes, normen en waarden, in onze samenleving.
Uitiendelijk resulteerde dat erin dat zowel Marc als Raymond als zefstandige werken.
Raymond en Marc hebben geen achtergrond als cliënt in de langdurige psychiatrie. Ik wel. Ik bezit dus een anderssoortige kennis dan mijn vrienden.
Nu ik binnenkort fulltime ga werken, als ervaringsdeskundige,  in de Geestelijke Gezondheidszorg, opperden beiden dat het niet gek zou zijn, als ik ook aan de slag zou gaan als zelfstandige. Na een jaar of twee.
Raymond bood vandaag aan om me in contact te brengen met een uitgever vanwege een boek dat ik wil schrijven over mijn belevenissen in de psychiatrie.
Marc bood me afgelopen vrijdag al aan dat hij me wil helpen met het opstarten van een eigen 'adviesburo'
Het zou zo maar kunnen. Over een jaar of twee.
Eerst maar 'even' mijn naam vestigen met enkele referaten in de GGZ-instellingen, daarna 'even' een boek schrijven over mijn dubbelleven in de psychiatrie: van cliënt naar ervaringsdeskundig hulpverlener. 
Het zou zo maar kunnen lukken. Dat adviesburo. Dan is er weer een overeenkomst met Marc en Raymond. Uiteindelijk. Dan is de cirkel van mijn leven weer rond. Dan zijn we gedrieën daar waar we in de jaren 80 van droomden.

Eerst mijn woonkamer opruimen. En afwassen. Mijn bed verschonen, dat ook........dan verder dromen.
Alles begint met dromen.

_______________________________________________________

Maurice | 06-04-2008 | 18:53 | Link | Reacties (30)

GGZ-WINKEL

Waarom is de schrijver van deze weblog zo verbaasd en ook wel boos op de Geestelijke Gezondheidszorg in Nederland?
Stel je gaat naar een winkel en je vraagt om een pak melk. De winkelbediende geeft je een gloeilamp.
Je zegt tegen de winkelbediende: "ik heb dorst, dus ik wil melk".
"Zeur niet",  zegt de winkelbediende, "die lamp is toch ook wit en gaat lang mee".
"Ja maar ik wil melkkkkkkkk, ik heb dorst".
Daarom is de schrijver van dit weblog zo verbaasd en boos op de 'GGZ-Winkel'. En verdrietig.Ook nog. Omdat hij jarenlang melk wilde kopen, en maar steeds lampen kreeg. Witte lampen dat wel dan.

Ik mag binnenkort van 18 naar 32 uur aan de slag in de GGZ. Door al die lampen heb ik het licht mogen zien: De melk gaat in de aanbieding. Reken maar.

_______________________________________________________

Maurice | 04-04-2008 | 02:50 | Link | Reacties (18)

WEEK VAN DE PSYCHIATRIE

Ik kon er op mijn weblog niet om heen. Maandag is het weer zover. Dan begint 'de week van de psychiatrie'.

'De Week van de Psychiatrie' is een activiteit van landelijke en regionale cliëntenorganisaties en van cliëntenraden in de geestelijke gezondheidszorg die tot doel heeft de positie van de cliënt in de geestelijke gezondheidszorg en in de samenleving te versterken. De werkgroep 'Week van de Psychiatrie' bestaat uit vertegenwoordigers van Anoiksis, Cliëntenbond, Vereniging Manisch Depressieven en Betrokkenen, Stichting Pandora, LPR (Landelijke Patiëntenraden) en Basisberaad Rijnmond.

De werkgroep organiseert van 31 maart tot en met 6 april 2008 in samenwerking met cliëntenraden en zorginstellingen de '34e Week van de Psychiatrie'.

Het thema in 2008 is 'Een Andere Psychiatrie'? Over aanvullende en alternatieve behandelingen. De internetsite weekvandepsychiatrie.nl geeft steeds een actueel overzicht van alle activiteiten en van de achtergrondinformatie.

Zelf lever ik ook een bescheiden bijdrage aan deze week. Met een andere ervaringsdeskundige spreker,  zal ik in Heerlen bij Anoiksis*,  een lezing verzorgen over het thema 'Herstellen van een psychiatrische aandoening' en 'het belang van lotgenotencontact en de inzet van ervaringsdeskundigheid'. De lezing wordt gehouden op de Meezenbroekerweg 1 te Heerlen, voormalige RIAGG.
Iedereen die geïnteresseerd is, is welkom. 
Anoiksis is een vereniging van patiënten die een of meerdere psychosen hebben gehad of die schizo-affectief of schizofreen zijn volgens hun hulpverleners*.

Met nadruk op 'volgens hun hulpverleners', aangezien de diagnose 'schizofrenie' uit de dsm iv verdwijnt.  En dat zou, naar mijn mening, met meer diagnoses dienen te gebeuren. Aangezien diagnoses als nadeel kunnen hebben dat mensen zich gaan gedragen naar de prognose die veelalbij een diagnose wordt gegeven.
Aldus  verliezen mensen hun autonomie.

Dat laatste is waarschijnlijk de grootste valkuil van de Psychiatrische hulpverlening.

Meer kleuren had ik niet in de aanbieding..........

______________________________________________________

Maurice | 30-03-2008 | 15:02 | Link | Reacties (27)

ZONNEBANKBRUIN

Afgelopen vrijdag moest ik bij de directeur van 'mijn' GGZ-instelling  zijn voor een vergadering omtrent het thema WONEN. Naast de directeur, waren daar een paar vertegenwoordigers van alle wonigcoörporaties. Van die echte cariërre-mannen: zonnebankbruin, gouden kettingen,stropdassen. Dat soort mannen. 
De woningcorporaties en de GGZ-instelling gaan  meer samenwerken om mensen met een GGZ-achtergrond aan goede huisvesting te helpen
Ze hadden graag advies van mij. Omdat ik in de GGZ werk als ervaringsdeskundige, een achtergrond als cliént heb, en dus schijn te weten wat er onder de cliëntèle leeft.
Ik gaf de zonnebank bruine mannen het volgende advies: "zorg dat woonconsulenten mensen met een GGZ-achtergrond benaderen als mens. Dat er dan al veel 'problemen' verholpen zijn"
Simpel.
En: "zorg dat er een minmaal een geaard stopcontact is in nieuw te bouwen woningen".
"Eén geaard stopcontact, maurice?"
"dat is wel zo handig , als je electra wilt aansluiten. Een zonnebank bijvoorbeeld..............................."

Maurice | 26-03-2008 | 18:29 | Link | Reacties (25)

STAPEL

De afgelopen maand werkte ik hard, heel hard. In de psychiatrie.
Ik heb een arbeidscontract voor 18 uur per week in een wijkteam dat ambulante  hulp (zoveel als mogelijk bij mensen thuis) verleent. Een zgn assertive community treatment-team.

Mijn job is nieuw. Dat heeft zo zijn voordelen: je bent de eerste en kunt pionieren.
Het heeft zijn nadelen: mijn functieomschrijving is, na 19 maanden, nog steeds niet gemaakt. Aldus verdien ik met die 18 uur 'maar' 700 euro netto per maand.
Daarnaast heb ik, met 3 andere ervaringssdeskundigen, twee lotgenoten-werkgroepen opgezet.
Mijn directeur betaalt me daarvoor via een legale constructie buiten mijn arbeidscontract  175 euro per maand.
Verder geef ik - met  die 3  andere ervaringsdeskundigen -  in het psychiatrisch ziekenhuis, adviezen aan professionals. Dat is heel erg leuk om te doen, te meer daar ik dit als een begin zie van de 'vermenselijking'  van psychiatrische zorg. Ik ontvang voor die adviezen ongeveer 120-240 euro aan irischeques per maand.
Ik schreef deze maand ook nog een column over de psychiatrie voor een huiskrant van de instelling en ontving daar 40 euro aan irischeques voor.

Ik ben overigens ook nog voor 45% arbeidsongeschikt. Volgens het UWV dan.  Het UWV keert me daarvoor  netjes 460 euro uit, per maand. 
Ik ben klaar voor een contract voor 32 uur met een duidelijke functieomschrijving.Dat is voor de belastingbetaler goedkoper. Voor mij geeft het meer zekerheid. Voor de zorg in Nederland zou het waarschijnlijk ook goed zijn én bovenal zou het een geweldige stap voorwaarts betekenen mbt de emancipatie van de 'psychiatrische patiënt'.  Wachten voor mij, alweer, op onwetende  managers. Bizar

Simpel  en effectief regelen gaat in Nederland niet (meer). Met mijn baan bemoeien zich momenteel een stuk of 30 ambtenaren. Van arbeidsdeskundigen tot 'reïntegratiegoeroes'. Van CWI-medewerkers tot 'jobcoaches'. van...........tot...........van...........tot.........

Ik ga morgen naar het Kruidvat, hier in het dorp. Daar accepteert men die cheques.Ik  ga 'wat' zeep halen, dan maar, van al dat werken ga je verdorie nog zweten.......

en t stapelt anders zo.

Maurice | 13-03-2008 | 19:47 | Link | Reacties (16)

GRAFSTEMMING

Gisteren werkte ik - op freelance basis - een dag in de GGZ in Noord-Limburg via het Trimbosinstituut met een ervaringsdeskundige docent ..
Ik deed daar een verhaal over 'omgaan met hulpverleners'. Mijn collegadocent, waar ik best tegen op kijk, maakte me een groot compliment vanwege de kracht en originaliteit van mijn betoog. Normaliter zou ík daar blij van worden. Dat was ik in eerste instantie ook. Toen ik thuis kwam, werd ik echter overmand door depressieve gevoelens. En die zijn er nog steeds. Want morgen is moeder jarig en ik kan haar niet feliciteren.

Vandaag kreeg ik weer een telfoontje van het Trimbosinstituut. Voor een grote klus in de GGZ Flevoland. Ik was trots, even, voelde erkenning, maar werd al gauw weer somber. Ik dacht aan mijn moeder.

Vandaag kreeg ik nóg een telefoontje. Van mijn directeur: dat hij mijn baan wil uitbreiden naar 32 uur. Ik zou daar blij mee moeten zijn, ware het niet dat er 300 euro verschil zit tussen wat hij biedt en wat ik vraag.
Het houdt me bezig.

Niet gek worden, niet nu. Maar hoe?

Maurice | 28-02-2008 | 15:57 | Link | Reacties (21)

ODE AAN EEN HULPVERLENER

Drie jaar geleden weidde ik een van mijn columns aan mijn beste hulpverlener. Frans was de laatste hulpverlener die ik gehad heb. Door het het contact met Frans is mijn leven in een stroomversnelling gekomen, zag ik de zon weer.....
Vandaag kreeg ik een telefoontje; de column is bekroond met een klein geldbedrag.
Ik wilde  jullie  het schrijfsel niet onthouden.
De naam Frans is fictief.

VAKJARGON

In mijn carrière in de psychiatrie heb ik talloze hulpverleners versleten. Ik ben een hele speciale in een woonvorm in Nuth tegengekomen. Voor het gemak noem ik hem maar even Frans.
Frans leek niet op een doorsnee hulpverlener. Een carrière als bouwvakker had hem ook niet misstaan..
Frans deed niet aan rehabilitatie. Toen ik verhuisde vanuit de woonvorm naar mijn flatje kwam hij gewoon in zijn vrije tijd hier schilderen. Zijn zoon sloot in mijn flat alle elektrische apparatuur aan.
Aan lange overlegmomenten had hij ook een hekel. "vergaderen is voor talentloze mensen", zei hij altijd.
Als hij weer eens te laat kwam voor een gesprek met mij, dan zei hij niet: "ik kom van een crisis", maar "ik heb me verslapen".
Hij liet me niet ventileren , hij vond het gezond dat ik zo af en toe vreselijk kwaad kon zijn.
Met het leveren van herstelgeoriënteerde zorg hield hij zich ook niet bezig: toen mijn moeder onverwacht stierf, liet hij me gewoon lekker janken en trooste hij me!
Vraaggestuurde zorg, was aan hem ook niet besteed! Frans liet me gewoon zelf mijn begeleidingsplan schrijven.
Over mijn diagnose OCD: "a wat, jouw zelfbeeld is aan diggelen"
Frans paste ook geen interventies toe op de cliënt en zijn systeem, hij sprak gewoon met een van broers als ik me rot voelde.
Ik had niet het idee dat ik een professionele hulpverleningsrelatie met hem had. Hij vertelde gewoon dat hij ruzie had gehad met zijn vrouw en daardoor geen zin had in een gesprek met mij.
Protocollen en methodisch handelen, daar is hij allergisch voor. Hij gebruikt gewoon zijn gezonde verstand en is een meester in het zoeken van een creatieve, niet alledaagse oplossingen.
Als ik een erg moeilijke vraag stelde dan zei ie: "Ik weet het ook niet jong!"

Frans? Daar ga ik dadelijk naar toe. Frans is NU collega. Niet zomaar eentje, maar de meest inspirerende.
Als ik hem dan weer zie, zegt ie: "je hebt toch echt alles zelf gedaan"

Maurice | 18-02-2008 | 10:59 | Link | Reacties (36)

IDEALIST

Vandaag was het alles of niets, alweer. Hij had het vijfde gesprek, binnen 5 maanden, met zijn direkteur omtrent zijn baan als evaringsdeskundig medewerker.
De ontslagbrief had hij in zijn achterzak toen hij zijn kamer binnenliep.

de directeur wist het: van die brief
Het zou een kort gesprek worden.
Zijn dwanggedachten irriteerden hem al de hele dag. Zenuwen, bezwete oksels, het gesprek moest nog beginnen......

Het gesprek duurde twee uur.

Maurice kwam buiten, bezwete oksels, relaxed.
Zijn arbeidscontract wordt uitgebreid, een functieomschrijving wordt binnen 3 maanden gemaakt én de financiering van een cliéntgestuurd project dat uiteindelijk zichzelf zal gaan bedruipen, komt eraan.
Daarnaast komt er nog een ervaringsdeskundige in een dienstverband.
Eén van de hoofdtaken wordt het adviseren van de managers op alle nivo's.

Maurice is blij. Vooral trots. Trots op het feit dat 16 maanden tegen de stroom in roeien en bestaande conventies ter discussie durven stellen, resultaat heeft gehad.
Maurice noemde men een idealist. Maurice noemde men naiëf, Maurice noemde men een 'verwarde wereldverbeteraar'

Deze 'verwarde jongen' weet dat verandering niet begint met gote woorden, maar met kleine daden.
Vandaag was zo'n daad.
Maurice is trots, Maurice gaat door, er valt nog veel te verbeteren in de psychiatrie.

Maurice heeft de hele dag zijn dwanggedachten moeten negeren. Nu komen ze volop. Hij vecht daar NU even niet tegen. Hij gaat even klooien met reinigingsmiddelen.
Hij gaat zich lekker douchen, een half uur of zo.
Dat kan hem nu even allemaal niet schelen. 
O ja hij gaat ook wat eten, dat was er vandaag bij ingeschoten.

Héél soms, vandaag, kan vuile handen maken, erg leuk zijn!

Heel soms is Maurice  trots op Maurice. Vandaag. 

Houden zo!

Maurice | 23-01-2008 | 18:12 | Link | Reacties (28)

INSTELLING

aan:  De Bestuurders GGZ Zuid-Limburg

Beste Managers,

Jullie zijn toch wonderlijke wezens en blijven mij telkens weer verbazen. Nu gaan jullie weer een 'expertisecentrum' inrichten met betrekking tot de Geestelijke Gezondheidszorg  in Z-Limburg.
Jullie hebben daarvoor weer de nodige euro's gekregen van het provinciebestuur.

Ik wilde jullie door middel van dit schrijfsel even laten weten dat ik, in de hoedanigheid van ervaringsdeskundig medewerker in jullie instelling, gruwel van de gedachte aan dit centrum. Jullie scheppen het zoveelste speeltje op de 'markt van welzijn en geluk'.
Jullie hypotheken en vakanties naar tropische oorden moeten immers betaald worden, ik snap dat wel.........

Vandaag heb ik dan ook besloten dat ik een expertisecentrum  ga oprichten waar enkel plaats zal zijn voor ervaringsdeskundigen en enkele inspirerende professionele collega's die wél begrijpen wat de essentie van zorg is.

In dat centrum zal plaats zijn voor  (ex-)cliënten die pijn en frustaties, opgelopen in de huidige psychiatrie, weten om te zetten naar kracht, gevatheid en scherpe analyses van de werkelijke problemen die spelen.


Zo'n centrum van ervaringsdeskundigen dat opereert vauit het perspectief van zorgontvangers, zal graag jullie instelling van de nodige wijsheid voorzien.

We zullen - bij de opstart - de moeilijke dingen die horen bij een combinatie van professionaliteit als ervaringsdeskundige met emoties over de eigen geschiedenis en de ervaringen van medecliënten niet uit de weg gaan. Daarin hebben we nog veel te leren, maar in dit 'willen leren', ligt juist onze kracht.

We komen elkaar nog tegen.


In de hoop dat julie dit eenvoudig taalgebruik snappen, teken ik met de meeste hoogachting,
 
Maurice

Maurice | 13-01-2008 | 15:57 | Link | Reacties (30)

IK (HER)STEL:

Kiezen voor de
keuze. Langzaam
wachten op het
besef dat iets ontwaakt.

Dit gaat nooit
over. Stap voor
stap ga je soms
voor, soms achteruit.

                      Een vogel in zijn                        
vlucht. Een bloem
die ritmisch opent
en sluit, uiteindelijk
vrucht draagt.

Dit gaat nooit
                            over. In het holst                            
van de nacht wordt
de dag weer
voorbereid.

Schuif ik de
gordijnen opzij
en begroet een
  nieuwe morgen.

Elbert Gongrijp
Uit: Eigen verhalen. Herstelverhalen van ervaringsdeskundigen
CBB De Hoofdzaak, januari 2004

Maurice | 03-01-2008 | 15:13 | Link | Reacties (20)

reflectie

Vandaag hield ik als ervaringsdeskundig medewerker (met 2 andere collega's) een lezing over de inzet van meer ex-cliënten, zoals ikzelf, in betaalde banen in onze GGZ-instelling. Het publiek bestond uit allerlei 'sleutelfiguren', werkzaam in de GGZ in Zuid-Limburg.

Daarnaast stelde ik aan de orde dat veel mensen met een psychiatrische achtergrond gestigmatiseerd worden in onze samenleving en mede daardoor een marginaal bestaan leiden.

Managers krijgen in dergelijke lezingen van mij welhaast standaard een veeg uit de pan.

Na afloop ontspon zich een levendige discussie. Tevens werden er vele vragen op me afgevuurd: daarbij voel ik me altijd als een vis in het water. Totdat dat ene moment..............dat ik geen antwoord paraat had.
Toen sprong gelukkig iemand bij: mijn directeur, de hoogste manager!

Ik gloeide van blijdschap dat hij mijn gedachtengoed verdedigde.

Ik kwam thuis, ging een log schrijven en zette daarop:

"Morris je denkt óók in hokjes, je scheert vaak alle managers over een kam, je doet dus ook aan stigmatisering"

Morris©

Maurice | 07-12-2007 | 02:06 | Link | Reacties (18)

deskundigheidsbevordering

Vandaag ben ik voor de tweede keer in één week geopereerd aan mijn been. Nou valt dat op zich wel mee. Ware het niet dat mijn been van onder tot boven in een kous (en verband) zit.
Dat betekent dat ik me dus al 10 dagen niet heb kunnen douchen
Dat is ook niet zo  bijzonder ware het niet dat ik in de jaren 80 een gigantische vorm van smetvrees heb ontwikkeld..........dan is 10 dagen niet douchen natuurlijk een gigaprobleem.

Gelukkig kan ik het nu heel erg goed hanteren  en werk ik dus zelf in de GGZ als ervaringsdeskundige in een multidisciplinair wijkgericht team (mond vol hè? ........bladibladibla........).

Waar ik wel trots op ben, is dat ik geen moment in paniek ben geraakt en merk hoe ver ik mijn ziekte onder contrôle heb gekregen in de loop der jaren.

Zojuist belde mijn teamleider: "en Morris, alles goed gegaan, ook met je smetvrees?" Ik: "ja hoor"
Hij: "wees er maar trots op, alles heeft een reden, zie het dus maar als deskundigheidsbevordering"

Zo is het maar net: Ik ben weer deskundiger geworden, heb weer veel over mijn angsten geleerd en kan dat weer inzetten ten behoeve van andere mensen die (nog) niet zo ver zijn!

Woensdag mag ik weer onder de douche, geen kouwe ditmaal............en donderdag ga ik weer 'gewoon' aan het werk!

Morris©

Maurice | 03-12-2007 | 12:27 | Link | Reacties (26)

managers

In mijn werk, in de Geestelijke Gezondheidszorg, kom ik ze ontzettend veel tegen: van die mensen die de hele dag met een mobiele telefoon rondlopen. Ze zijn echter zelden of nooit bereikbaar; och, misschien is dat maar goed ook.

Ze hebben nooit tijd en zitten altijd te vergaderen.
En waar ze ook heel erg goed in zijn: alles in protocollen gieten, dan blijft alles beheersbaar, tenminste dat denken ze.
Het woord pauze kennen ze niet. Misschien klinkt dat woord wel te gewoon !?
In ieder geval praten ze dan ook alleen maar over "moeilijke kwesties" en "klantvriendelijk opereren".
Wanneer eten die mensen eigenlijk, het zijn hopelijk toch wel echte mensen?

Ik ga van de week toch maar eens iemand in de arm knijpen.

Och, ja ze vinden mij wel aardig.....daar heb ik niet over te klagen.
Maar ik vraag me wel eens af hoe je beleid kunt maken als je nog nooit een kliniek van binnen hebt gezien; misschien lezen ze wel boeken over klinieken en hebben ze daarom wellicht geen tijd om er eens binnen te lopen.

Wonderlijke wezens,

                           .......MANAGERS...............!!

ik ken trouwens een heel erg goede manager. Het is mijn moeder, die heeft 8 kinderen op de wereld gezet en allemaal hebben ze een gelukkige jeugd gehad. Tsja, dat is pas managen!

Morris©

Maurice | 07-11-2007 | 20:47 | Link | Reacties (15)

en Esther schreef terug

mailtje van esther

Hoi Morris,


Tja, wat moet ik terugschrijven. Ik ben helemaal stil en ook wel emotioneel (in positieve zin) geraakt door je bijzonder mooie en heel herkenbare/duidelijke verhaal.
Duizend complimenten voor je mooie uiteenzetting

Dus jij ziet dat het bij mij nog leeft?

Ik heb  geen last in een winkel. Daar vind ik ook gelukkig niks vies.

Wat ik, net als jij, heel erg doe, is dat spiegelen aan andermans gedrag. Dat is inderdaad een geweldig goede methode. Daarom heb ik in mijn flat  (net las jij?) ook de meeste last van mijn klachten....ik kan me daar nl niet spiegelen aan anderen. En als ik me onrechtvaardig behandel voel, dan kan ik met die dwangstoornis goed in de problemen komen. Misschien is dat wel de grootste trigger.

De laatste 2 jaar van mijn leven heb ik eerst weer moeten ontdekken dat ik kon werken en nu merk ik, dat werken ook voor mij zo ontzettend heilzaam werkt. Het moet dan wel werk zijn waar ik mijn hoofd bij moet gebruiken....dan krijgt "het" nauwelijks een kans of wordt zelfs tijdelijk geheel op non-actief gezet.

Nu ben ik er van overtuigd dat ik nog heel erg kan schaven aan mijn ziekelijke neigingen. Wanneer ik perspectief zie mbt mijn toekomst, dan verdwijnen de klachten ook als de bekende sneeuw voor de zon. Daarom ben ik ook gestopt met mijn vrijwilligerswerk....dat was werken op de automatische piloot geworden en geen zicht op (geldelijke) waardering.

Zingeving kunnen geven aan je leven is ook zo belangrijk voor mij. Waardering en je gerespecteerd voelen, dat heb ik nodig en dan gaan die "wasneigingen" steeds minder aandacht vragen, in ieder geval kan ik ze dan de baas blijven.

Genieten van het leven, ga ik steeds meer doen..een langzaam proces...maar het is er steeds meer

Het is heel herkenbaar dat als je moe bent van werken, je inderdaad geen zin meer hebt in al die rituelen. Als ik na een lange dag werken thuis kom, douche ik me veel korter dan normaal, amazing!! nietwaar?

Verder ga ik je mail straks opslaan, want er staan zo'n geweldig mooie dingen in....echt waar Morris. Hulpverleners kunnen dit niet op papier zetten. Voor de zekerheid sla ik hem ook nog op op een diskette, een beetje controle kan geen kwaad, toch? ;-)

Mooi wat je schrijft over die instincten/overtuigingen en weer leren vertrouwen dat je het wel weet en dat het er niet toe doet of je schoon bent (en wat is schoon??). Het almachtige monster in mij is al aardig terrein aan het verliezen en ik ga ervoor om hem steeds minder toe te laten.

Als ik in de problemen kom, dan ga ik direct jou mail lezen....een groter compliment kan ik je niet geven en als we elkaar de volgende keer zien, dan is het eerste wat we doen: ELKAAR DE HAND GEVEN.
Jouw mail is een grote troost voor mij en al vind je jezelf geen lichtend voorbeeld, bij mij gaan er nu toch wel allerlei lampjes branden.

bedankt,

groetjes Esther
(naam is fictief, Morris!)

Maurice | 01-11-2007 | 17:29 | Link | Reacties (8)

instincten

Mail naar een lotgenoot: 

Hoi lieve Esther,

Ik denk er vaak aan hoe totaal de angst me ooit beheerst heeft. En dan verwonder ik me erover dat het niet meer zo is, in ieder geval niet meer totaal. Maar hoe dat is gebeurd? Langzamerhand! De knop is heel langzaam gaan draaien. Het heeft me erg geholpen om mijn flatje te ontvluchten, om te gaan werken - eerst als vrijwilliger. Bezig zijn, geen tijd om na te denken waar het vuil allemaal ligt, en als je thuiskomt te moe zijn om alles weer weg te werken. En tevreden zijn over jezelf helpt ook. Als ik nu thuiskom heb ik het gevoel dat ik hard genoeg gewerkt heb, genoeg mijn best heb gedaan. Ik verlang dan niet meer van mezelf dat ik nog allerlei rituelen ga uitvoeren. En als je je rituelen nalaat, en je merkt dat je niet ziek wordt, dat anderen ook niet ziek worden en dat anderen je ook niet gaan mijden omdat ze je vies vinden, dan wordt je bevestigd in een langzaam groeiende overtuiging DAT HET ER NIET TOE DOET. Nobody cares of je handen vies zijn, en of je schoenzolen proper zijn of niet. Waar ze om geven is of je benaderbaar bent, of ze bij je op bezoek kunnen komen, of je samen dingen kunt gaan doen, of je aardig bent. Ze willen je gezelschap, niet je reinheid.

Omdat ik over het algemeen tevreden ben over hoe ik ben, vertik ik het gewoon! Ik doe het niet meer. Ik heb me verdorie lang genoeg laten ringeloren door dat voortdurend gevoel van verplichting om de zaak schoon te houden. Anderen doen dat toch ook niet? Ik leer veel van op anderen letten, me aan ze spiegelen. Als zij gewoon op die bevlekte treinzitting gaan zitten, waarom zou ik dat dan ook niet? (Ik lieg nu wel een beetje - ik zoek ook nog steeds de schoonste plek op, but I am working on it ;-)). En ik wil genieten van het leven. Handen wassen, douchen, dweilen en stofzuigen is niet wat ik onder kwaliteit van leven versta. Ik wil genieten, uitgaan, reizen, voor de TV hangen en vooral: vrij zijn. Naarmate ik ouder word groeit het besef dat ik zoveel tijd verloren heb met al dat gedoe.

Jarenlang wist ik bij het handen wassen nooit wanneer het genoeg was. Hoe kan je dat immers weten? Zo stond ik gerust dertig minuten met mijn handen onder de kraan. Een paar jaar geleden kwam ik tot de ontdekking dat ik het wél wist. Een overtuiging die ik voor mijn ziekte altijd had gehad, maar die zo lang totaal was verdwenen. Het was een heerlijke ontdekking!

Je angst doet je voortdurend twijfelen. Het verstoort je instincten. Maar je instincten zijn nog steeds in orde. Ergens wéét je wat nodig is en wat niet, of je ergens ingetrapt bent of niet, en zo ja, of dat dan erg is, of je je tas hier op de grond kunt zetten, of je die ander een hand kunt geven en of je dan daarna wel of niet naar de dichtstbijzijnde kraan moet hollen. Je weet het - maar je moet er weer op leren te vertrouwen.

Ik kan je niet zeggen hoe je het moet doen, Esther. Ik ben echt geen lichtend voorbeeld, want ik laat me nog steeds door angst in de luren leggen en ik sta nog steeds bij teveel dingen stil. Ik moet nog steeds vaak vechten tegen mijn wasneigingen en geef er soms ook nog wel aan toe. Maar ik merk wel dat het gaandeweg minder word. Door het los te laten - door de controle in andere dingen te zoeken. Misschien troost het je dat het mogelijk is - dat je zo bang kunt zijn als ik denk dat jij nog bent, maar toch kunt hopen dat die angst ooit minder wordt. "Het" is geen almachtig monster. "Het" kan sterven.

ik hoop dat je hier wat mee kunt.........

liefs, morris

Maurice | 28-10-2007 | 12:14 | Link | Reacties (23)

zo'n dag

Gisteren was weer zo'n bijzondere mooie dag.

Zo'n dag dat ik voorlichting mocht geven aan hulpverleners in "onze GGZ-instelling".

Zo'n dag waarop je ze probeert uit te leggen dat diagnoses in de psychiatrie funest kunnen zijn voor het verdere verloop van iemands leven.

Zo'n dag waarop je ze uitlegt hoe slecht de bejegening op afdelingen in het psychiatrisch ziekenhuis vaak is.

Zo'n dag dat je heel voorzichtig uitlegt, dat het anders kan.

Zo'n dag dat je weer over je verleden als patiënt als bron van kennis kunt putten.

Zo'n dag dag dat je weet dat al je "lijden" toch een doel heeft gehad.

Zo'n dag dat je ze ook, bewust, een 'beetje beledigt'.

Zo'n dag dat je een staande ovatie krijgt.

Zo'n dag waarop je wéér probeert de wereld wat menselijker te maken.

Zo'n dag waarop je ontzettend trots bent, op wie je bent, op wat je kunt.

Zo'n dag dat je weer alleen thuis komt en met niemand kunt delen hoe 'goed' je wel niet was.

Zo'n dag dat je een arm on je heen zou willen voelen, een aai of zoen zou willen krijgen.

Zo'n dag, waarop ik een partner mis............


Morris©

Maurice | 19-10-2007 | 15:04 | Link | Reacties (14)

topics

In "ons" supergevanceerde, wijkgerichte hulverleningsteam:

Ik: "zeg teamleider, wanneer krijgen we een dienstfiets hier. Ik moet nl cliënt David thuis bezoeken en dat is vrij lastig aangezien ik geen auto bezit"
en "heb ik nu al 20 keer ofzo gevraagd, we willen toch snel, efficiënt en vooral cliëntgericht werken?"

Teamleider: "mail even  manager D, die gaat daar over"

ik: "grrrr....ok, doe ik weer eens"

Mailtje van manager: "Beste Morris, dit moet je eerst overleggen met je teamleider. Dan kunnen we deze kwestie bekijken" , "volg die lijn" 

ik weer naar teamleider.

Teamleider: "ik breng dit topic volgende week in in het beleidsoverleg, dan is manager D aanwezig"

Cliëntgericht werken: inderdaad dat doet mijn instelling: IN BELEIDSNOTA"S

            David, je bent een kwestie en een topic.

                         Sorry!!

             Ik huil met je mee. Heel hard...........

Morris©

Maurice | 01-10-2007 | 14:30 | Link | Reacties (14)

'Het boek'

Eén keer per jaar lees ik 'het boek' weer.  Vandaag was het weer 'prijs' . 'Het' werd me aangeraden in de vierde klas van de HAVO, door mijn leraar Engels.

'The Catcher in the rye' 
                                       (Auteur: JD Salinger)

Holden Caufield, de 16 jarige hoofdpersoon van het boek, zet zich vreselijk af tegen de wereld van de volwassenen. 'Het boek', moest ik  per sé lezen van mijn leraar. Ik had eigenlijk geen idee waarom.

Al lezende, kwam ik er achter dat Holden Caufield, een prettig gestoorde knaap was.

             Het boek 'wordt verteld' door Holden.

Hij is een kritische, depressieve zestienjarige jongen die erg in de knoop zit met zich zelf. Holden wordt van school gestuurd, omdat zijn studieresultaten niet goed genoeg zijn. Hij besluit de eer aan zichzelf te houden, en weg te sluipen uit de school. Hij kan echter nog niet naar huis: zijn ouders zijn nog niet ingelicht.
Holden zwerft enkele dagen door New York, vertelt wat er gebeurt, wat er in hem omgaat, wat hij voelt. Het wordt een zoektocht naar zichzelf, een thuis, een manier om gelukkig te worden

Zijn 'ongelukkig zijn' leidt uiteindelijk tot een zware depressie. Hij vindt de wereld lelijk en volwassenen hypocriet. Hij probeert zichzelf door zijn cynisme te beschermen tegen de ingewikkelde, moeilijke wereld van die volwassenen........Holden wenst kind te kunnen blijven.........

          Holden lijkt het verhaal te vertellen vanuit
                 een pychiatrische instelling

    Holden heeft slechts  één droom:
                           hij wenst kind te blijven,
                                kinderen zijn puur en onschuldig

                        Ik raakte gefascineerd door Holden,
                                         ik had dezelfde droom
                                 
                      Holden was aldus synoniem voor Morris

        "hoe kon mijn leraar Engels dat bemerkt hebben??"  

Morris©

Maurice | 17-08-2007 | 16:00 | Link | Reacties (6)