Ervaringsdeskundigheid in de GGZ
Tijd voor wat zwaarder leeswerk 
Ik werk graag in de GGZ. Mijn nare ervaringen in de psychiatrie hebben nu tenminste een doel gehad. Ogenschijnlijk nutteloze ervaringen, blijken nu heel waardevol te zijn. Mijn professionele collega's lopen nu weg met mij. Maar het was een lang proces van zoeken. Voor beide partijen.
Er is in GGZ-land veel verzet tegen de inbreng van ervaringsdeskundigen, er spelen veel instellingsbelangen die eigenlijk niks meer van doen hebben met cliéntenzorg.
Mijn teamleider benoemde in mijn fuctioneringsgesprek dat een van mijn belangrijkste kwaliteiten is, dat ik die verschillende belangen heel goed signaleer. Van daaruit houd ik op sommige momenten maar beter mijn mond tegen managers.
Als ervaringsdeskundige beman je een politiek gevoelige functie in de instelling. Het management ziet je veelal als een uithangsbord ('kijk eens wij werken cliëntgestuurd`), terwijl ik vind dat je als ervaringsdeskundige vooral ook de luis in de pels hoort te zijn van het ggz/systeem.
Kunnen omgaan met dat soort van conflicterende rollen is niet gemakkelijk. En na 3 jaar werken bemerk ik dat er maar weinig ervaringsdeskundigen zijn die daarmee kunnen omgaan, zonder ziek te worden. Want ook dat is belangrijk: schiet als ervaringsdeskundige niet tegeover collega's in de patiëntrol, want dan is het voorbij.
Er zijn mensen die roepen dat tenminste 15 procent van het personeel ervaringsdeskundig dient te zijn. Ik vind dat wat kort door de bocht, gezien het bovenstaande.
En, onder het personeel zit zeer veel ervaringsdeskundigheid. Gezond en ziek, dat is toch maar een theoretische splitsing.
Mijn grootste succes tot nog toe , is dat mijn collega's steeds minder vakjargon gebruiken en steeds meer werken vanuit hun eigen menszijn.
Ik denk dus wél dat in ieder professioneel hulpverleningsteam een ervaringsdeskundige hoort rond te lopen. Maar tegelijkertijd dienen deze mensen goed begeleid te worden. En daarin is de GGZ, heel slecht.
Er is gelukkig dus al veel beweging in de ggz! Mijn laatste stukje hierover is nog niet geschreven................
______________________________________________________
Reacties
Amen Maurice hahahaha. Luider en duidelijker kan niet he. Helemaal waar en niks aan toe te voegen.
Pia 20-03-2009 @ 12:41
Oké, een lange weg en stapje voor stapje, maar steeds meer erkenning en respect voor jou, waardoor jij almaar sterker in je schoenen komt te staan en de tijd komt dat die stapjes reuzeschreden worden. Koop maar vast wat zevenmijlslaarzen
margrietgeniet 20-03-2009 @ 17:41
@margriet: ja het is een proces van de lange adem, maar ieder jaar wordt er winst geboekt. Terugkijken helpt om dat te blijven zien, waardoor ook t werken erg leuk blijft
mauricegeniet ;)
maurice 21-03-2009 @ 10:52
En sluip er ook niet het gevaar in dat de ervaringsdeskundige zich te zeer tegenover de cliënt op gaat stellen, omdat de samenwerking met de collega's, en daarmee bedoel ik de psychiaters en psychologen, anders in gevaar komt?
J@n. 21-03-2009 @ 11:40
ja! dus wat ik altijd blijf doen is een middenweg zoeken.,jan.
en soms betekent dat vooral ook schijt hebben aan regeltjes, dat is trouwens ook leuk..
maurice 21-03-2009 @ 11:44
Mooi verwoord! Daar zullen nog hééél veel verhalen over geschreven worden en dat is goed want er is nog genoeg werk aan de winkel
Josje 21-03-2009 @ 12:03
Volgens mij heb je héél goed door wat er nodig is , natuurlijk hoef je niet voor álles ervaringsdeskundige te zijn , dan zou bijv. niemand niemand verloskundige kunnen worden voordat zij zélf een kind gebaard heeft ( zijn mannen meteen uitgesloten van dat werk . )Maar het nut van een ervaringdeskundige in een team lijkt me ondertussen al bewezen .
Dit soort stukjes kunnen er nooit teveel komen Maurice , zo blijven ook wij "wakker" want ook de client moet mondiger worden natuurlijk .
rietepietz 21-03-2009 @ 15:50
zolang het in beweging blijft, de goede kant op... is er nog hoop ; )
inge 21-03-2009 @ 16:31
het is altijd prettig als er iemand met je meeloopt op het paadje die jij niet kent en je begeleider wel.
paintbrush 21-03-2009 @ 18:17
Als alle ervaringsdeskundigen het zo goed kunnen verwoorden als jij Maurice, is het praktisch nut van die mensen wel heel snel bewezen....
Leo 22-03-2009 @ 14:42
Misschien is er hoop voor de mensheid!
En hoop doet leven hè.....
Groetjes!
Jenny 22-03-2009 @ 14:45
Topper,
Heb groot respect voor je Mauricje
Knetter 22-03-2009 @ 20:39
mooi verwoord en helemaal waar joh;)
go for it!
vlinder 23-03-2009 @ 21:29
sowieso moet en zal er of mag er een ministerie van humor komen en dat we terug gaan naar het dorpsgevoel, de slager, bakker, smid, naaister (van kleding}, groenten- visboer enz. en het praatjepot. Mooie site Maurice.
Jannemankoekepan 29-03-2009 @ 18:34
zo is t maar net, janneman. en koek en zopie!
maurice 29-03-2009 @ 18:47
Iki vrees dat een luis in de pels nooit als symphatiek zal worden ervaren. Er is zeer veel tact nodig om je doel dagelijks te bereiken want je trapt automatisch tegen schenen. Ik denk dat jij het kan. Maar het is niet iedereen gegeven om deze taak goed in te vullen.
Plato 30-03-2009 @ 12:53
ik zie nu pas dit vreemde relaas over de willemstraat. Het commentaar is blijkbaar een reactie op een verhaal uit het verre verleden (meer dan 10 jaar geleden). Er zijn bijna geen verwaarloosde panden meer in deze straat. Het is jammer, dat mensen, met een toch redelijke IQ, naar ik veronderstel, zulke stigmatiserende opmerkingen kunnen maken. Niet bevordelijk voor zijn beroep !!!
op den kamp 15-01-2010 @ 23:45
Reageren