Onmacht en OCS
Ja, onmacht.
Dat voelde ik vandaag toen ik vanuit de mooie woning vertrok. Ik was op huisbezoek geweest bij *Marieke. Marieke is een lieve meid, maar ze heeft een Klote ziekte. OCS
OCS dus, de angststoornis die jaren van mijn leven vergalde.
Na t huisbezoek - ik was ongeveer 2 uur binnen - ging ik doodop naar huis.
Allerlei gedachten drongen zich aan mij op, en vooral gedachten van wanhoop. Want ik gun Marieke zoveel meer. Maar dat is moeilijk, want de OCS heeft haar in een wurggreep, Ik leek de Maurice van 10 jaar geleden terug te zien. En dat viel niet mee.
T enigste dat ik vandaag bereikte - als ik al iets wilde bereiken - was dat ze zich wat minder eenzaam voelde en dat ze tegen iemand had kunnen praten die t zelf had meegemaakt.
Angst, in wat voor vorm dan ook, maakt mensen zo eenzaam. Soms ga ik nog liever op huisbezoek bij psychotische mensen. Die hebben t ook niet makkelijk, maar t lijkt alsof ze minder lijdensdruk hebben, zich minder bewust zijn van hun 'gekte'.
Gelukkig heb ik in mijn werk een goede supervisor/coach. Daar ga ik t morgen eens hebben over de onmacht en wat ik moet doen als ik mensen zoveel meer gun, maar hun probleem niet kan wegnemen.
* naam is fictief
T was vandaag overigens niet alleen kommer en kwel: de dag lengde al 1 minuut tov gisteren!!
_______________________________________________________
Reacties
Zoals jij je kunt inleven in gevoelens van mensen getuigt van veel liefde voor de mens op zich.
Denk je ook een beetje aan de mens "Maurice"?
Een knuf vanuit mijn gedachten.
mijn gedachten 22-12-2009 @ 23:09
Vooral dat laatste staat me wel aan Maurice, jij laat je er niet onder krijgen!
In ieder geval weet 'Marieke' dat ze kan leren met haar problemen om te gaan en daarbij heeft ze jou voorbeeld. Volgens mij zal dat een hoop goed doen bij haar. De toekomst zal het leren en je hebt in geen geval voor niets je best gedaan!
Gr. J@n.
J@n. 23-12-2009 @ 01:04
Ja, joh...triest, maar jij bent toch voor haar HET voorbeeld hoe het zich kan gaan ontwikkelen. Is dat niet toch een strohamlm waar ze zich aan vast kan klampen en is dat dan niet toch een stukje winst ?
margrietgeniet 23-12-2009 @ 09:57
Alle begin is moeilijk Maurice , maar toch ... een begin wat nou onmacht .Jij weet beter dan wie ook dat het héél veel tijd en energie gaat kosten eer ze er bovenop komt , áls ze er bovenop komt maar dát moet ze zelf doen !
Natúúrlijk ben je van groot nut voor haar zodra ze de keus heeft gemaakt een helpende hand te grijpen .......
Rietepietz 23-12-2009 @ 18:39
Ook wij werden vandaag weer eens geconfronteerd met bijna onverhelpbaar lijden.Soms zijn mensen onbereikbaar.De knop die hun laat omdraaien is nergens te vinden denk ik dan wel eens.Even stilstaan denk ik dan draaf niet alleen maar door met je routinedenkmachienetje.Die je de vernieling in helpt.Moeilijk hoor zoiets aan zien.We tasten dan in volledige duisternis naar dat knoppie.
Novie 23-12-2009 @ 19:57
Waarschijnlijk blijft het altijd een beetje moelijk als je ziet hoe mensen lijden onder hun aandoening terwijl jij kans gezien hebt er mee om te gaan.
Je weet hoe het voelde toen OCD je leven regeerde, je weet hoe het nu voelt. Dat zou je iedereen gunnen.
Hopelijk heeft jouw bezoek haar toch laten zien dat het wel kan, leven met OCD. Maar het meeste werk daarvoor kan ze alleen maar zelf doen.
Annemiek 23-12-2009 @ 20:14
Ik kan mij hierbij wel iets voorstellen!
Maar bedenk, moeilijke dingen brengen vaak oplossingen naar boven!
ALjoenietisAL 23-12-2009 @ 21:13
Tja datkan ik me levendig voorstellen. Zulke bezoeken gaan je niet in je kouwe kleren zitten en ja je wilt haar zo graag helpen. En Maurice, er zijn waarschijnlijk ook mensen geweest die jou hebben willen helpen, die hebben die onmacht wellicht ook gevoeld.
Alleen zij misschien vanuit hun proffessie jij hebt bent ervaringsdeskundig en daarom voel je ook zo met haar mee. Been there-done that...... En ik denk dat zij jou nu wellicht als refentiekader gaat zien. Zovan, het kan dus toch, hij zat ook zo diep en kijk hem nu eens........ Alleen al luisteren kan een ander vreselijk opluchten. Ze heeft nog een lange weg te gaan maar jij staat aan de zijlijn tot ze weer opkrabbelt en op eigen benen verder kan door het leven. Tot die tijd hou jij haar hand vast zodat ze niet valt.....
Ik wens je hele fijne sfeervolle feestdagen toe,
groeten inge
Inge 24-12-2009 @ 00:34
Het is al heel belangrijk dat ze met je wilde praten! Dat is (in mijn ogen) de eerste stap in de goede richting.
Luisteren en uit eigen ervaring vertellen is het enige wat jij kunt doen. De rest is aan haar.
Ik wens je fijne feestdagen en een fantastisch nieuw jaar.
Trui 24-12-2009 @ 11:02
Als jij het aan kunt doe je fantastisch werk . Helpen vanuit je zelf ,Marieke heeft vast steun gehad al van het feit dat je er was, dat iemand wist hoe groot haar problemen zijn. Maar Maurice blijf er niet mee zitten geniet dat je zelf al zo ver weer terug bent.
Hele fijne dagen voor jou.
Groetjes.
joke 24-12-2009 @ 15:20
Respect hoor voor jouw empatisch vermogen, zeker gelet op het feit dat jij vroeger netals zij aan de andere kant van de lijn zat. Wij wensen jou fijne vreed(t)zame Kerstdagen.
Dag Maurice
fotolog Albert & Mara 25-12-2009 @ 02:15
Maurice ik wilde je nog even een fijne kerst toewensen.
Novie 25-12-2009 @ 09:57
Alleen al het feit dat jij kunt inschatten hoe zo iemand zich voelt zal haar veel helpen Maurice. Overigens weet ik nu ook weer even wat angst is....het zwarte gat van een operatie komt steeds nader en ik ril van afschuw bij de gedachte er aan....zal niet hetzelfde zijn, maar toch.....
Hoe dan ook, ik wens je heerlijke dagen toe Maurice. Limburgs genieten daarvan hoor...!!
Leo 25-12-2009 @ 11:59
Maurice ze kan geen betere persoon hebben die naar haar luistert zeker met je eigen ervaring. Je weet van je zelf ook wel dat het niet van de 1 op de andere dag opgelost is. En dat jij het ook niet voor haar kunt doen, je kan er denk ik alleen maar zijn om te steunen. Dus blijf ook aan je zelf denken he. Voor morgen wens ik je nog een fijne dag toe van ons allen
Pia 26-12-2009 @ 00:23
Het is goed dat er coaches zijn. Je kan niet alles zijn. Een beetje hulp af en toe is onontbeerlijk.
Plato 29-12-2009 @ 22:40
Reageren